Peter J. King

Peter J. King (born and brought up in Boston, Lincolnshire) was active on the London poetry scene in the 1970s, returning to poetry in 2013. His work (including translations from modern Greek and German poetry) has since been widely published in magazines and anthologies. His currently available collections are Adding Colours to the Chameleon (Wisdom’s Bottom Press) and All What Larkin (Albion Beatnik Press).

Nance Davies

Fugue: one hand tied

Fugue (one hand tied), part of the ongoing project Fugue, documents a project exploring human interaction and the poetics of the ‘everyday’ gesture. ‘People pairs’ using only one hand each and no words, spontaneously perform an unrehearsed task together. They confront the need to let go of control and improvise a solution with one another. The focus is the space between: embodied knowledge and improvised interaction; connection and rupture; empathy and control; interdependency and the illusion of separation. The narrative exists in the lyrical conversation between the two hands…as well as in the minds of the viewers watching and silently scripting the action.

Nance Davies is a Boston based, interdisciplinary artist and curator whose work explores the impact of mass-mediated culture and consumerism on inter-relationships and inter-dependence of all life forms. Recent work explores the poetics of the ‘everyday’ gesture and the transformative role of empathy.

Davies studied at Yale School of Art and received an MFA [Interdisciplinary] from Mills College in Oakland, CA in 1999. Awards include The Coleman Award (Boston University) and the Zorach Fellowship (Skowhegan).

She has exhibited in New York City; Boston; Vancouver, BC, Canada London; Melbourne, Australia; Dublin & Londonderry, Ireland; Dordrecht, The Netherlands; Istanbul Turkey; Athens, Greece; Limassol, Cyprus; Johannesburg, South Africa; Manila Philippines, Seoul, South Korea; Peekskill, NY; Ogden, Utah; Morgantown, WV; Baltimore, MD; Oakland, CA; Richmond, VA; Winston-Salem; NC; Portland, OR; and Rockport and Portland, ME. Davies was born in California. She teaches at Massachusetts College of Art and Design in Boston, MA, USA.

Harold Abramowitz

A Whole Host of Events

     The day was going to be beautiful.
     I put my hands out, looked at the sky.
     It was funny.
     A whole host of events.
     And even after all of that time.
     You wanted to lift your eyes up and stare the day in the face. You walked out the door feeling well, looking well. It was going to be a beautiful day.
     It is very weird to be alone, I thought.
     A kind of stranger walked into the room. A whole world in tears. And there had been a discussion of exactly that on the radio earlier in the day. And there were no distractions and there was no running about the room looking at things. A little after the morning. No, the daybreak. You have run out of the very thing that I came here looking for? You were surprised. You were under the impression that things were fine. Then you stole something and tried to find out how much it was worth. You went back to the store and asked the clerk a question. You thought there were very good reasons for feeling angry, at that point.
     The afternoon ended up being very warm. I had a lot of things to think about, at that point. It was going to be a very beautiful day.
     In the morning there was a horse drawn carriage and a warm furnace. Folding out paper and taking a little walk. You are talking a lot, and then you have to go, I thought.
     Why do you ask? You were asking a question. The ground where the snow was resting. It was high in the hills. There was no more asking. You are asking. I am running. I am running in and out of the house and looking around for something good to eat. I am asking directions on the street because I have no friends, and I don’t have any spare change to give to anyone either. I wanted to do things. I wanted to have some good luck. But when it is time to get out of here, you will know, I said.
     You were gallivanting around the house. You took your time. You washed your hands. You loved the way you looked, at that point. You sat in the living room and waited a minute. There was a tub with cast iron feet in the room, and you were about to ask what to do with the tub, how to fill it with water, and why it was there, but you stopped yourself short.
     There was a rabbit on the trail. All the children had seen the rabbit. And eating that much food at one sitting is just asking for trouble, I said. The radio was playing very loudly in the next room. I’d had it. I was playing the piano and wondering why I had ended up living such a dreary life. Why I was so lonely. I longed for something extra to put in my pocket, so to speak. I held my hands out. I wanted to buy something new. It was going to be a beautiful day. And it’s always so cold in here, I thought.
     But the thought of products. Of being beholden to someone else. The moment one has to have that one special thing.
     And I am the product of being born in a weightless room. And who am I to tell you what you should do with your hands, what you should do with your friends?
     It piles up. There are scores of colors. There is nothing left to do at work. But I have to sneak out of this room. I have to sneak out and hit the streets and look for many special things. Colors and other things too.
     Have you ever seen a better position? The clouds in the sky. And everything is so perfect, I thought. I have not wanted to be anywhere else for a very long time. But the time goes by extremely fast anyway. I guess that’s what it means to be satisfied. A whole world of satisfaction. Of people being put together. And if I were the best in the world, I thought. If I were the person I wanted to be, and this hurts me very badly to think about. I had all kinds of fantasies, at first. I had very many things going on. It was really bothersome to think about.
     It was going to be a beautiful day.
     Sunday was your favorite day of the week. You held something in your hands, and no one was particularly good at what they did anymore. No one could ever be counted on to do a good job.
But no one was starving then either. It was audacious and interesting. On top of the wall. The way I stare. The things I can see in your eyes. And it is real love, too, or so I thought at that moment.
     There is something special about you, I said. The nighttime. This is my least favorite time. I have to go. It was going to be a very beautiful day. I will go home and work very hard and do a lot, I thought.
     You sat at your desk and stared out the window. There was something moving in the bush in the garden.
     I put my hands out. I told lies all the time. There was a nest in a tree in the garden. I looked at the tree very carefully, I said.
But you are always looking down on people, you said. The field was full of blooming plants. The field was beautiful to look at in the wind. It was going to be a beautiful day.
     It had taken you a long time to feel the way you were feeling. And it was absolutely essential to feel that way once in a while, too, you thought.
     Even I’d said the same thing, and that had been on a Saturday.

     There was the fix. Or the fix was in. At least that’s what you said, or how it was put. There was a tree and a dog and a fire hydrant. And then the summer came. You were sitting up straight, under no illusions at all.
     But you never call me, I said. The summer had been uncharacteristically warm. I was at home. I was talking on the phone.
And people are funny.
     I lived in a house.
     There was a purse on the floor, and a bag, and a saddle.
     You are after the first thing you see all the time. I find it terrifying, I said.
     Somebody so personable, you were trying to see your way through. It was a strange moment and there were a lot of reasons to be afraid.
     I am going to your house after school. What I was waiting for, I never found.
     It was the summer. You lived in a house. You put your foot in the door. There was a real question of the way things were going to be.
I sit in this chair every single day, I said.
     I can’t believe the things that are happening to me. It happened in a boat at first, and then on the shore. In luxury buses. There were good things that were going to happen, getting ready to happen. I was so happy. I couldn’t believe how happy I was.
     The thorn. I was wearing the thorn and then wondering why I was there. Why was I there? What was I doing in that spot? A figure. The way things are done around here. And there is trouble. I think there is trouble when I’m around.
     A morning. You were sitting in the morning sun. You put your hat on. A table. And vegetables. And coffee too. Sitting in the morning and wondering what to do with the rest of the day. It took a long time to decide. The function of the day. The way the day was going to go. And you felt jumpy and irritated. You were moving all around. Not a word from your friends, though. No relief. And everything cost so much money. And the horror of looking at a life without reality. Without the tides. The terror of the tides. The loud mouth. The making of a million dollars. And then there was one and then there was another one. And then you were told, instructed, in a way, to tell lies.
     I am afraid of the things I see, I said, at one point. I am afraid of the things I am beginning to see. The things that are beginning to come around. And the proof is in the pudding. And this is the answer to the various questions. You see, I was seeking answers in those days. I was seeking answers and asking for the truth and telling lies. I never told any lies, but lies seem glamorous to me today. And why do I think anyone would be paying attention? I asked.
     Why, it would make anyone feel guilty. The expense. The razors and the pins. All the sharp things that were lying around the house. The things that moved silently at night. No bump, you know. Then you smiled. You were wearing a blazer and a cap. A sweater and shoes. You were like a famous dancer, and the way you lifted yourself up and moved around was very special.
     There are special things in this house. There are special things that are surrounding us at all times, I said.
     I should come here more often, I thought to myself. I should put my house in order. I should take my shoes off when I get in the door. I am standing in the doorway, and I am asking myself some really stupid questions. I have a voice in my head, and I wonder how I am going to get any work done that day.
     I am wearing a suit and I have a certain expectation about the way things should be. I put my hands in my pocket and settle in for the night. I was walking out in the rain and telling myself that things were going to be good, that things were really starting to improve.
     There was an argument in the house. Outside the house. There was an argument in front of the house, on the sidewalk.
     Of all things, coming home in the middle of the night and finding out that there was good news. Good things really were happening. I was excited. A whole world was opening up for me, at that point.
     I could have told you that that was going to be the way it was. I could have told you. I should have told you that I was going to be coming home late. But I really wanted to apologize first, before I said anything else.
     And it’s like a dream, you know.
     The way things are. A bed of flowers. A hope chest. A really pretty flower garden. And, at times, it was clear that everything was going to be okay. If you put your mind to it. If you were going to amount to anything, or rather, if your day was going to amount to anything.
And then it happened. No, it happened. It was really happening. Like music. You thought so. You thought so and then it happened. It all happened fast. It all happened in a flurry. A rush of events. Unbelievable events. You thought of the way things were. You thought about the way things were all the time. It was no lie. There was no lying involved. Forcing your hand. Asking for help.
     It was another day. I was supposed to have gone to work. I was asking for help. The best thing I could have said under the circumstances. And in my eyes. There were good things happening in my eyes, or so I believed, at that point. A little complaint. A little bit of a bad omen, I thought, and then there was too much time. But it wasn’t clear if an apology was in order or not. I wasn’t sure about whether or not I’d already apologized.
     And they look at you. With eyes. Or that’s what you were thinking, at that point.

Nominally about story and perception, at its heart, Harold Abramowitz’s writing is epistemological. It asks that attention be given to the mode of telling. He is the author of books and chapbooks, including Blind Spot and Dear Dearly Departed. Harold co-edits the short-form literary press eohippus labs and teaches in the Department of General Studies at Charles R. Drew University in Los Angeles.

coming soon : Experiencing the Radical Body

Please take a look at our crowdfunding campaign & help us send the “Experiencing The Radical Body” issue to the printer! Please note that there is NO private or public funding for cultural journals in Greece. That’s why your support is critical and appreciated!

As the poet, professor and critic, Chris Nealon, said: “A GLIMPSE OF gives a great picture of developments in writing and visual art, from the perspective of one of the many ongoing austerity crises around the world.”

A) GLIMPSE) OF) took part in the second edition of the Printing Plant Art Book Fair in Amsterdam (2019), and in the first edition of the Athens Art Book Fair (2019).

The “Experiencing The Radical Body” is edited by Dimitra Ioannou and Rebecca Wilcox. It features new

• poetry by Vahni Capildeo, Sasha Dugdale, Katie Ebbitt, Anna Gurton-Wachter, Lotte L.S., Mira Mattar, So Mayer, Diana Manesi, Amy McCauley, Gizem Okulu, Eleanor Perry, Vassiliea Franck-Lee Alli-Tis Stylianidou, Rebecca Wilcox, yarrow yes woods

• prose by Stephanie Young
• artworks by Caroline May, and Nana Sachini
• a Narrative in Progress by Eva Moreda

• columns by Louisa Doloksa, Kyriaki Goni, and Dimitra Ioannou
and more!

You may also preorder the issue on our site:


Corinne A. Schneider

After Spider Dance

La Tarantella is a southern Italian ecstatic folk dance, traditionally performed by lower class women, midwives, eccentrics and others at the margins. Groups of couples now perform it at weddings.

I started seeing scratches under women’s eyes
          Some of the women
          tired from too much seeing
          scratches & their absence of inner thigh
Spider curled in a white rose
Animal souls          cut flowers          a raindrop
a buzzing          Why don’t you
just break my neck already?

Tiger lily          How many calories?    
Maybe twenty
gilding the lily          Brushing my hair is
a mutilation       Well, of course you engender
sexual obsession in others,
your many lovers
       That’s why you
could never cohabitate, you’d run out
of little outfits

Mosquitos finally come a callin’ this summer  
Baby bok choy bolting
          up the center          Fuck those white sheets          police helicopter
          star of the sea
You can get into a rhythm
Eyes on everything
Season of lightness
Taking your dreams away

After Spider Dance, II

Are you
a weaver like me?
Maybe you could heal me       Feed me nuts & berries
lichen tincture
essential medicine
so my bones grow  
I can tie
my bones together       I know how
to mate fully without bearing children
copious and empty
Smile at me at la clinica
I’m drunk enough now
to tell you about Rochelle
my across-the-street 2nd grade neighbor
whose mother was always away
Rochelle taught me how to masturbate
in the basement by straddling inflatable pool toys
Her mother’s face in the gold hand mirror
in the dark peach bedroom
looking away  
This is the thing
about not ever needing anyone  
all your secrets are your own
Watch them
bead up like dew

Corinne A. Schneider is a working poet from the Great Lakes / Rust Belt of the US. She writes poems, essays and other ephemera from the House of Sex, Death & Taxes. Her work has recently appeared in Bone Bouquet, Tinderbox Poetry Journal, Queen Mob’s Tea House, Coldfront Mag, and So to Speak.  She lives in Washington, DC with her cats and partner and writes about international solar energy markets for a living.  



Bell rung


David Felix is an English visual poet who lives in Denmark. For fifty years or so his writing has taken on a variety of forms, in collage, three dimensions, in galleries, festival performances and video and in over thirty publications worldwide, both print and online. Born into a family of artists, magicians and tailors he still maintains a professional working relationship with a life model, the materializing lady and a fitting assistant.


Libido Fever

do you love me enough to ruin my life & / or lay me out
sparingly I / my desire only increases not mine you said I had to
grieve so I will do my best but / I want to happen like there’s no
such thing as repetition or / [did we really love without asking
whether we knew how not to hurt / who hurt / who knows each
other & / or oneself who / knows] // pause // but tell me why do
you dance & who are you dancing for [shut up you sleaze
okay / okay / okay] // pause // I took care , you see , to fill my
life with such miserable intimacies I didn’t feel what / well /
appalled at what / [who] / how I did but did I ever know desire
until now [look , it’s only grief dressed up in gladrags & how it
parades its stench of meats & spills the double-backed bedbeast
verily steaming down its plinth! I / I should really send you a
long way away you poor incendiary thing o , a thing to hold on
to like pleasure] // pause // now I shhh tread softly to the
downbelow devices & trawl your extant hungry smudges in the
bawled-all-over & trembling [o , the traps you set for my
cheapness / such is the failure of sincerity o , & the parapet of
your affect!] // pause // now / now / now the curtain rises & all
your dreams go public on a million infamous nobodies [you
must not cry / it is forbidden to cry] & may this wanting you
stop / never stop but Christ how lonely the living are in the
early faces dawn talking god / soaps / war & all privacy is
theft / against your will / my will / nothing like life // pause //
why won’t you come home & give me your love-diseases

without which not

the time I let my mouth out was a very bad time & in some
things Ma had a point but god knows she made that point with
an aggregate rage like / rage was a matter of fact thing or the
raft she clung to or the ultimate state of existence & / yes
according to her I had no business with things like feelings & in
that respect hers was a hit & run love or a bloody oil & knuckle
affair or // pause // a wound yes if anything Ma was a wound
the kind I was going to say that “keeps on giving” but can a
wound give / well if it gives I suppose it secretes which is
another way of saying displays & conceals for what is a Ma but
an impeccable mystery or allegory or // pause // the perpetual
suggestion of some unmentionable thing & its simultaneous
withholding or the answer to a question she devises under her
film which discharges / seeps / expels / oozes & if only this
weren’t the morning after the lifetime before & if only
the mouth weren’t a very bad time but it gives o yes it / gives but
when I say gives do I really mean takes & when I say wound do
I really mean // pause // & it helps to know what things are like
if only to feel the gap in the middle like // pause // simile were
an infinite generator of wounds / secretions / rages & the more
she takes the more she gives & what is a wound but that which
cannot wound itself

Amy McCauley works as Editor of Creative Response for the feminist visual arts website MAI Journal. She is interested in trans-genre writing, auto-frictions and feminisms. Amy’s first collection of poetry ‘Oedipa’ will be published by Guillemot Press in 2018.

Anne Boyer


I am no expert on phenomenology or anything, only there is that problem of how to turn into body that which is okay as air. To “monetize” is to make spirit material. Blogger offers this service. Fiction implies intent, narrative structure, guiding intelligence – a lie is so often an error, an accident, a leaking self-protective fantasy. Character can mean at least two things here: good character (the poet’s lack of it), and character, as in a fictional construct. “Who needs” is surrender.

What I can’t have I often pretend that I don’t want. Dante is the Italian poet, and he is the only character the work requires because he sets the literary precedent for spiteful visions of love in semi-arduous forms. Because he is a great poet he can vouch for the author of this work: she is devoted to understanding but works from a kind of green chaos of circumstance. Often the poet thinks of the phrase “beau desordre” but has a difficult time finding out much about it because her French is poor. She turns the concept of lyric disarray.

She turns the concept of lyric disarray into a former lover. Though the poet suggested she didn’t need characters, she introduces one. The lover Bo might not even be named this anymore. This lover might be based on someone real, but I am afraid there is not much esteem here for the factories that manufacture odes. There is not actually a Prime Minister of America and America is not a city. The Prime Minister is in a play called Das Kapital. Cell phones are actually radiant. People use these phones as beacons and guides.

Why telecommunications are so important is an embarrassing secret. Why milk, not manna? Because my cell phone is not like money, it is like some sort of nourishing excretion when the right voice comes out the other side. The poet considers her literary works a symptom, a perseveration, a kind of anti-social insistence in repeating, again and again, what no one wants to hear – to her, then, all the poets are perseverating animals. Then there is the story of how the poet was writing and her daughter made an obvious statement: “Everything tastes better in a spoon.”

Everything tastes better in a spoon because it is a small measure. Then there is a small measure of quotation, the first line of Bernadette Mayer’s Eruditio ex Memoria. This has so much meaning, because Antonin Artaud is actually my doctor. But so is Bernadette Mayer. And, believe it or not, this project bears a certain resemblance to that project, except the entire history of Western Civilization is not written on paper but in the poet’s head. At this point the poet actually merges her lecture notes with the poem: I am tired of telling you lies.

Egon is a character in Ghost Busters, but also one of the poet’s lovers, one who left ringlets on the poet’s linoleum. The poet is so often making up absurd names for speculative cultural artifacts: she has a taste for westerns. She can’t be trusted because she has flights, goes off into her interior in which everything is corrupted by a habit of fancy. But to see the ringlets—the labor of love left for her—is to wake her up again, bring her back to reality or what someone in her lecture notes called “the petrified life.” There is some nonsense here. There is a hatred of the thesaurus. “The duty of the poet is to cheer up content providers and bore despots” is an allusion to Walt Whitman who wrote “The duty of the poet is to cheer up slaves and horrify despots.” Content providers are no more or less like slaves than anyone else. Despots remain despots. In this cosmology the despots are near to the natural men who assert their free expression over everything though the natural men are often only despots in miniature.

She keeps repeating herself. She keeps quoting country songs no one knows. She makes these technology references like Bluetooth and reference to things like streets and boulevards and maps and city planning like she has gone into a trance and come back as a global positioning system. But the streets are sexual because they are a place for display and Bluetooth is sexual because it allows people and their machines to hook up to one another. Don’t you understand anything? This is a poem about sex / this is a poem about work / this is a poem about information and the hollowed life.

 WORDS-LINKS: The recipe tonight. A spoonful of madness

Anne Boyer


Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

Δεν είμαι ειδική στη φαινομενολογία ή σε κάτι άλλο, μόνο που υπάρχει αυτό το πρόβλημα του πώς μετατρέπεται σε σώμα αυτό που είναι μια χαρά ως αέρας. Tο να «νομισματοποιείς» σημαίνει να κάνεις ύλη το πνεύμα. Tο Blogger προσφέρει αυτή την υπηρεσία. H μυθοπλασία συνεπάγεται πρόθεση, αφηγηματική δομή, μια κατευθυντήρια ευφυία – ένα ψέμα είναι τόσο συχνά σφάλμα, ένα ατύχημα, μια φαντασίωση αυτο-προστασίας που διαρρέει. Ο χαρακτήρας μπορεί εδώ να σημαίνει τουλάχιστον δύο πράγματα: τον καλό χαρακτήρα (τον οποίο δεν έχει η ποιήτρια), και τον χαρακτήρα όπως εμφανίζεται σε μια μυθοπλαστική κατασκευή. «Ποιός χρειάζεται» σημαίνει παραδίνομαι.

Συχνά υποκρίνομαι πως δεν θέλω αυτό που δεν μπορώ να έχω. O Dante είναι ο Iταλός ποιητής και ο μοναδικός χαρακτήρας που απαιτεί το έργο επειδή δημιουργεί λογοτεχνικό προηγούμενο για εχθρικά οράματα αγάπης σε ημιτελείς φόρμουλες. Επειδή είναι σπουδαίος ποιητής μπορεί να εγγυηθεί για τη συγγραφέα αυτού του έργου: είναι αφοσιωμένη στην κατανόηση αλλά εργάζεται μέσα από ένα είδος πράσινου περιστασιακού χάους. Συχνά η ποιήτρια σκέφτεται τη φράση «beau désordre» αλλά δυσκολεύεται να βρει περισσότερα στοιχεία γι’ αυτήν, επειδή τα γαλλικά της είναι στοιχειώδη.

Δίνει στην έννοια της λυρικής σύγχυσης τη μορφή ενός παλιού έρωτα. Αν και η ποιήτρια υπαινίχθηκε ότι δεν χρειαζόταν χαρακτήρες, τώρα εισάγει έναν. Ο έρωτας με το όνομα Bo μπορεί να μην ονομάζεται πια έτσι. O έρωτας αυτός μπορεί να βασίζεται σ’ έναν αληθινό αλλά φοβάμαι πως δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση για τα εργοστάσια κατασκευής ωδών. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Πρωθυπουργός της Aμερικής όπως επίσης η Aμερική δεν είναι πόλη. O Πρωθυπουργός βρίσκεται σ’ ένα θεατρικό με τον τίτλο Das Kapital. Στην πραγματικότητα τα κινητά τηλέφωνα εκπέμπουν ακτινοβολία. Oι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν σαν φακούς και οδηγούς.

Ο λόγος για τον οποίο οι τηλεπικοινωνίες είναι τόσο σημαντικές είναι ένα μυστικό που προκαλεί αμηχανία. Γιατί γάλα και όχι μάννα; Eπειδή το κινητό τηλέφωνό μου δεν είναι σαν τα χρήματα, είναι ένα είδος θρεπτικής απέκκρισης όταν από την άλλη πλευρά ακούγεται η σωστή φωνή. H ποιήτρια θεωρεί ότι τα λογοτεχνικά της έργα είναι ένα σύμπτωμα, μια προσήλωση, ένα είδος αντι-κοινωνικής επιμονής στην επανάλειψη, ξανά και ξανά, σ’ αυτό που δεν θέλει ν’ ακούσει κανείς – οπότε θεωρεί ότι όλοι οι ποιητές είναι προσκολλημένα ζώα. Aκολουθεί αναφορά στα λόγια της κόρης της η οποία, ενώ η ποιήτρια έγραφε, έκανε μια προφανή δήλωση: «Όλα έχουν καλύτερη γεύση στο κουτάλι».

Στο κουτάλι όλα έχουν καλύτερη γεύση γιατί περιλαμβάνονται σε περιορισμένο βαθμό. Στη συνέχεια αρχίζει περιορισμένος βαθμός παραθέσεων, με τον πρώτο στίχο από το βιβλίο της Bernadette Mayer «Eruditio ex Memoria». Το νόημά του είναι τόσο βαθύ επειδή ο Antonin Artaud είναι στην πραγματικότητα ο γιατρός μου. Tο ίδιο και η Bernadette Mayer. Kι αυτό το έργο, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έχει μια κάποια ομοιότητα μ’ εκείνο το έργο, με τη μόνη διαφορά ότι ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού δεν είναι γραμμένη σε χαρτί αλλά στο μυαλό της ποιήτριας. Σ’ αυτό το σημείο η ποιήτρια ουσιαστικά συγχωνεύει τις σημειώσεις της ομιλίας της με το ίδιο το ποίημα: Bαρέθηκα να σας λέω ψέματα.

O Egon είναι χαρακτήρας στο Ghost Busters όπως κι ένας από τους εραστές της ποιήτριας που άφησε στο πάτωμά της δακτύλιους. H ποιήτρια τόσο συχνά επιννοεί παράλογα ονόματα για υποθετικά πολιτιστικά τεχνουργήματα: έχει μια προτίμηση στα γουέστερν. Δεν είναι αξιόπιστη γιατί συνηθίζει τα πνευματιστικά ταξίδια. Στο εσωτερικό του σπιτιού της όπου όλα έχουν διαφθαρεί από τη συνήθεια της φαντασίωσης, απογειώνεται. Aλλά στη θέα των δακτυλίων -το έργο αγάπης που της άφησε-, ξυπνάει και πάλι, επιστρέφει στην πραγματικότητα ή σ’ αυτό που στις σημειώσεις της ομιλίας της κάποιος αποκάλεσε «η απολιθωμένη ζωή». Κάτι δεν στέκει εδώ. Υπάρχει μια απέχθεια για το λεξικό συνωνύμων. «Καθήκον της ποιήτριας είναι να εμψυχώνει τους παρόχους περιεχομένου και να κάνει τους δεσπότες να βαρεθούν» ως υπαινιγμός στον Walt Whitman, ο οποίος έγραψε: «Tο καθήκον του ποιητή είναι να εμψυχώνει τους σκλάβους και να τρομοκρατεί τους δεσπότες». Oι παροχείς περιεχομένου είναι λίγο ή πολύ σκλάβοι όπως όλοι μας. Oι δεσπότες παραμένουν δεσπότες. Σ’ αυτή την κοσμολογία, οι δεσπότες είναι κοντά στους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι διατυμπανίζουν την ελευθερία της έκφρασής τους πάνω απ’ όλα, αν και οι απλοί άνθρωποι είναι συχνά δεσπότες σε μικρογραφία.

Η ποιήτρια συνεχίζει να επαναλαμβάνεται. Συνεχίζει να αναφέρει άγνωστα τραγούδια της κάντρι. Kάνει αυτές τις τεχνολογικές αναφορές τύπου Blootooth και τις αναφορές σε δρόμους και βουλεβάρτα και χάρτες και σχέδια πόλης σαν να βρίσκεται σε έκσταση και να επιστρέφει ως παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού θέσης. Aλλά οι δρόμοι είναι ερωτικοί γιατί είναι χώροι επίδειξης και το Buetooth είναι ερωτικό γιατί επιτρέπει στους ανθρώπους και στις μηχανές τους να συνδεθούν μεταξύ τους. Δεν καταλαβαίνετε τίποτα; Aυτό είναι ένα ποίημα για το σεξ / αυτό είναι ένα ποίημα για την εργασία / αυτό είναι ένα ποίημα για την πληροφορία και την άδεια ζωή.

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: H αποψινή συνταγή. Mια κουταλιά της σούπας τρέλλα


του Aντώνη Kατσούρη  .  by Antonis Katsouris


ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: Pαγισμένη Σφίγγα

WORDS-LINKS: Sphinx fissuré



by Brett Skarbakka

BrettSkarbakkaTo do with wild growth into itself



Κοσμάς Νικολάου . Kosmas Nikolaou


ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: μια άσκηση φυσικής άλυτη

WORDS-LINKS: an unsolved problem in physics exercise



ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: Το κείμενο «Η Αν έρχεται πολλές φορές: Διαλογισμός σε αφήγηση» της Τιρίσα Κάρμοντι.


• Το σχέδιο «Δίνη» της Βικτώριας Δεληγιάννη σε σύνδεση με τις λέξεις «μία αρχή κι ένα τέλος»

• Η φωτογραφία «Και μετά δεν έμεινε κανείς» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με τη λέξη «φάει»

• Το ποίημα «Στην κουζίνα μου» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με τη λέξη «κουζίνα»

• Το φωτογραφικό δίπτυχο από τη σειρά «Irriducibile» της σε σύνδεση με τη λέξη «κενό»

Παρακαλώ καθίστε άνετα και χαλαρώστε. Η Άννα έρχεται. Μπορείτε να τη δείτε; Μπορείτε να έρθετε μαζί της; Αυτός είναι ένας κατευθυνόμενος διαλογισμός. Παρακαλώ, συγκεντρωθείτε στο κείμενο. Το Τεύχος 10 σας προσκαλεί να διαλογιστείτε ακολουθώντας τις αφηγηματικές οδηγίες της Τιρίσα Κάρμοντι.

Το κείμενο «Η Άννα έρχεται πολλές φορές: διαλογισμός σε αφήγηση» διαβάστηκε μαζί με άλλα την Κυριακή 22 Απριλίου 2011 στα πλαίσια ενός Μαραθόνιου Πειραματικού Διαλογισμού, «μια ολοήμερη περιπέτεια στον ενδοσκοπικό χώρο του πειραματικού κατευθυνόμενου διαλογισμού που διοργάνωσε η Los Angeles Meditation Ghostwriters Guild». Οι επισκέπτες μπορούσαν να φέρουν μαζί τους ένα στρώμα της γιόγκα ή ένα μαξιλάρι για να καθίσουν ή να ξαπλώσουν πάνω του. Eδώ βρίσκεται ο σύνδεσμος για την ηχογράφηση.

Η Τιρίσα Κάρμοντι είναι συγγραφέας του «Requiem» (Les Figues, 2005), μια μικρο-συλλογή διηγημάτων «με τη δομή μιας σειράς αφηγήσεων για φωνές», και του «Eye Hole Adore» (PS Books, 2008). Η Κάρμοντι διευθύνει μαζί με την Βανέσα Πλέις τις εκδόσεις Les Figues Press, οι οποίες δημοσιεύουν καινοτόμα, πειραματικά και πρωτοποριακά έργα, ενώ συνεπιμελείται τη σειρά αναγνώσεων Mommy Mommy! στο Λος Άντζελες.



Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

Ρύθμιση για μία φωνή: αυτό το κείμενο θα πρέπει να διαβαστεί αργά, με σταθερή διατύπωση σε μία ομάδα ανθρώπων που κάθονται άνετα με την πλάτη τους ίσια και τα μάτια κλειστά.  /  Τα χέρια τους θα πρέπει ν’ ακουμπούν στα πόδια ή τα γόνατά τους, με τις παλάμες προς τα πάνω.  /  Ίσως προτιμήσουν ν’ αγγίζουν με τις άκρες του δείκτη τις άκρες του αντίχειρα, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο.  /  Φανταστείτε εσάς σαν τους δείκτες σας και το κείμενο σαν τους αντίχειρές σας.  /  Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο εαυτοί και δύο κείμενα.  /  Ορισμένοι από σας αγγίζουν απευθείας το κείμενο· όλοι συνδέεστε με το κείμενο με τη σάρκα ανάμεσα στους δείκτες σας και τους αντίχειρες σας.  /  Ανάμεσα στους δύο αντίχειρές σας, στα δύο κείμενα, κάθεται αναπνέοντας ο θώρακάς σας, ο οποίος συγκρατεί την καρδιά σας που χτυπάει, μια καρδιά που χτυπάει ενώ τη στηρίζουν δύο πνεύμονες, αριστερά και δεξιά.  /  Τώρα εισπνεύστε βαθιά.  /  Και αφήστε την αναπνοή να βγει.  /  Αναπνεύστε και πάλι βαθιά.  /  Και χαλαρώστε στην εκπνοή σας.  /  Συνεχίστε να εισπνέετε και να εκπνέετε, δεξιά και αριστερά, παρατηρείστε την αναπνοή σας, δεξής πνεύμονας, τώρα αριστερός. 

Ο ερχομός της Αν

Η Αν έρχεται.  Κατευθύνεται, ένα πόδι μετά ένα άλλο, στην κουζίνα, ένα δωμάτιο στο οποίο μπαίνει κάθε ημέρα, πολλαπλές φορές κάθε ημέρα τεντώνει το δεξί χέρι της και σπρώχνει τον διακόπτη προς τα πάνω.  Το κάνει αυτό χωρίς να σκέφτεται, χωρίς να αισθάνεται το απαλό πλαστικό στα δάχτυλά της, το ανεπαίσθητο μυικό τέντωμα στο δεξί χέρι της.  Το φως ανάβει και η Αν έρχεται στην κουζίνα γιατί η Αν μπορεί να πάει σ’ αυτή την κουζίνα και να την χρησιμοποιήσει. Η κουζίνα της Ανς μοιάζει με τη δική σας.  Η Αν στέκεται μπροστά από το ψυγείο, το οποίο μοιάζει με το ψυγείο σας, το ίδιο χρώμα και στιλ, η ίδια κατασκευή στην πόρτα, το ίδιο χερούλι ή χερούλια με πανομοιότυπη καμπύλη.  Μπορείτε να το δείτε;  Η Αν κοιτάζει το ψυγείο και βλέπει το ψυγείο σας ακριβώς όπως το βλέπετε. Παλιό ή καινούργιο, ένα σημάδι του εφήμερου, ή απαραίτητο, κάτι που θεωρείται δεδομένο όπως είναι τα πράγματα σήμερα, διαφορετικά από το πώς ήταν όταν ήσασταν νέοι. Τι βάζετε έξω από το ψυγείο σας: έναν μαγνήτη, ένα κομμάτι χαρτί με μια σημείωση, ένα παιδικό σχέδιο, μια φωτογραφία, τίποτα απολύτως. Η Αν κοιτάζει το ψυγείο και βλέπει τι υπάρχει εκεί.  Όταν ανοίγει την πόρτα κοιτάζει, πραγματικά κοιτάζει, και αντικρύζει τα πράγματα που αγοράζετε πάντα ή ποτέ δεν πετάτε, τα αναψυκτικά, τα δοχεία, τα μπαχαρικά/καρυκεύματα που είναι τακτοποιημένα στα ράφια της πόρτας του ψυγείου, εκεί όπου πάντα βάζετε αυτό το ένα πράγμα. Και η Αν, εκεί βάζει τα δικά της. Από κάτω τους βρίσκονται τα ψίχουλα ή μια επιφάνεια καθαρή.

Ο ερχομός της Αν

Η Αν έρχεται κάθε ημέρα. Η Αν πεινάει. Αυτό το αίσθημα της πείνας άργησε να έρθει, αλλά δεν την ξάφνιασε γιατί είναι ένα αίσθημα που το γνωρίζει καλά, αρκετές φορές κάθε ημέρα η Αν αισθάνεται ένα κενό χαμηλά στο στομάχι της.  Η Αν συχνά ξεχνάει την κοιλιά της. Δεν φοράει πολύ στενά ή μη άνετα παντελόνια, όχι πια, οπότε όπως περνάνε οι ώρες δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει στην Αν την κοιλιά της. Η Αν δεν ξεκουμπώνει πια ένα πολύ στενό παντελόνι, δεν ξύνει πια, από τη φαγούρα και τα τσιμπήματα, το αποτύπωμα που αφήνει το ύφασμα όταν δένεται σφιχτά στο δέρμα. Τώρα, η Αν σκέφτεται την κοιλιά της μόνο όταν πεινάει, δεν σκέφτεται πια το δέρμα που καλύπτει την κοιλιά της και δεν σκέφτεται ποτέ τι βρίσκεται ανάμεσα στο δέρμα της και την κοιλιά της.  Αποκαλεί τα πάντα κοιλιά της, όλα κάτω από τα πλευρά της και λίγο πιο πάνω από την ήβη της  -τα μικρά και τα μεγάλα εντόσθιά της, χοληδόχος κύστη, πάνγκρεας, μείζον και έλλασον επίπλουν, τους κοιλιακούς μύς της, τα τρία ξεχωριστά στρώματα του δέρματός της- όλα αυτά τ’ αποκαλεί στομάχι της εκτός από την περίοδο της εμμηνόρροιας οπότε έχει και μήτρα.  Μερικές φορές όταν έχει μήτρα όλα τα κύτταρά της γίνονται το στομάχι της και χρειάζεται να τρώει πρωτεϊνη -κόκκινο κρέας ή ξηρούς καρπούς- ώστε τα δάχτυλα των ποδιών της να είναι εντάξει.  Η Αν δεν νοιώθει εκείνο το είδος της πείνας τώρα.  Τώρα η Αν αισθάνεται εκείνο το βαθύ, χαμηλό κενό που κάνει τα δάχτυλα και το στήθος της να τρεμουλιάζουν.  Το κενό χρειάζεται κάτι. Είναι πείνα χωρίς λαχτάρα.  Η πείνα στραγγίζει το αίμα από το κεφάλι της.  Όλοι και όλα μπαίνουν στον δρόμο της Αν και η Αν ζαλίζεται.  Έχει έρθει σ’ έναν χώρο ζαλάδας γιατί δεν έχει φάει εδώ και αρκετές ώρες.  Την τελευταία φορά που έφαγε, έφαγε ό,τι φάγατε τελευταία, τόσο πολύ ή τόσο λίγο, είχε την ίδια γεύση αλλά το έφαγε πιο αργά.  Έφαγε το δικό της πολλές ώρες πριν φάτε το δικό σας.  Τι έφαγε η Αν;  Η Αν μόλις που υπάρχει.
Πρέπει να την ταΐσετε.

Ο ερχομός της Αν

Η Αν έρχεται κάθε ημέρα.  Έρχεται στον διάδρομο, στο μπάνιο, στη ντουσιέρα.  Έρχεται από το κρεβάτι και πάλι πίσω.  Στέκεται μπροστά από τον καθρέφτη και κοιτάζει τα μαλλιά της, το δέρμα της, το δέρμα κάτω από τα μάτια της,  τις ατέλειές του.  Περπατάει από την κουζίνα στην κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα.  Κοιτάζει τον πάγκο, τα νύχια της, ένα σημείο στο πάτωμα.  Μερικές φορές, προσέχει αυτό που τώρα προσέχει και επανέρχεται.  Μερικές φορές σταματάει και καθυστερεί και λέει: τι είναι αυτό.

Ο ερχομός της Αν

Εδώ, η ιστορία τελειώνει.

Ο ερχομός της Αν

Η Αν θέλει να υπάρξει τόσο όσο εσείς. Αλήθεια είναι αυτό; Θα ήθελε να πει ότι είναι. Δεν υπάρχει αρχή σ’ ένα τέλος αλλά υπάρχει μία αρχή κι ένα τέλος στην αρχή και μία αρχή ξανά και ξανά.  Μα ναι φυσικά. Θα ήθελα απλά να πω: