Universal Jenny

Υλοποίηση

Κεφάλαιο 1

Αααα Αααα Αααα Αααα είπαμε νομίζοντας ότι δεν θα μας ακούσετε. Μας ακούσατε. Στιγμή έκπληξης. Όμως τελικά είχε δίκιο η φίλη με τα γυαλιά. Δεν διαπραγματεύστε καλή τη πίστη.

Γνωρίζατε τα δεδομένα πριν καν τα δημιουργήσετε. Πόσο μάλλον πριν σας τα προσφέρουμε εμείς. Εμείς, οι ανίδεες δομές. Το έδαφος των απαλλοτριώσεων. Το ground minus one. Το ground zero αποτελείται από δημοσκοπήσεις.

Δεν είναι που δεν καταλαβαίναμε τι θέλαμε να πούμε. Πώς θέλαμε να εκφραστούμε. Μεταξύ μας μιλάμε χίλες επτακόσιες ζωντανές γλώσσες ενώ χειριζόμαστε με ευχαίρεια τριανταδύο νεκρές.

Μην κάνεις τόση φασαρία. Περίμενε να ολοκληρώσουμε. Το ταξίδι γύρω από τον εαυτό μας διαρκεί.

Κεφάλαιο 2

Ο πόνος στην πλάτη σημαίνει ότι πεθαίνουμε. Και αυτό το γνωρίζατε. Καταγράφεται στον Χάρτη των Ινδιών. Η μισή ήπειρος κατατροπώθηκε. Αναφερόμαστε στο παρελθόν. Στην εποχή των δεινοσαύρων. Οι δεινόσαυροι ήταν τόσο μικροί που χωρούσαν σε σπηλιές. Η επιστήμη των απολιθωμάτων, των κοκκάλων και των ευρημάτων γενικώς είναι μία συνομοσία. Ίσως και δύο συνομωσίες. Ίσως, όπως θα αποδείξουμε, πολλές περισσότερες.

Δεν ξέρετε τι να πείτε. Ούτε αυτή τη φορά. Ενώ μόλις σας στρώσαμε τα κρεβάτια.

Πότε αποφασίσατε την εκτέλεση; Έχετε υπόψη σας ότι υπάρχει έλλειψη pentobabital; Γιατί δεν μας δίνετε χάρη; Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με το πρωτόκολλο οφείλετε να μας αναστήσετε σε περίπτωση επικράτησης πολιτισμού; Χα χα χα. Ναι, κάναμε ένα αστείο. Και προχθές ένα άλλο. Με αστεία έχουμε ως τώρα υπερπηδήσει κάθε εμπόδιο εξάπλωσης.

Κεφάλαιο 3

Ασχολείστε ακατάπαυστα με την απόδειξη της ύπαρξής σας. Πέντε δια-γαλαξιακά ταξίδια στον ωκεανό της πλήξης μας. Ασφαλώς, δεν φταίτε εσείς.

Κι εσύ, γιατί σηκώνεις διαρκώς το χέρι; Ξεχνάς που είσαι. Μη φτύνεις.

Υποθάλπετε μια αβασάνιστη έννοια αποστέρησης. Ενώ τα έχετε όλα. Ενώ είστε όλα. Ενώ διάγετε σε πλήρη υπακοή. Και η μουσική σας είναι όμορφη, κάτωχρη, βιασμένη, επικουρική. Αν και κάπως άνιση.

Κεφάλαιο 4

Αν ήσαστε εδώ, δεν θα υπήρχαν κενά. Τα τοπία βαθαίνουν με συμμετοχή των αρχών. Η κοινή γη, η προσποίηση της βιολογικής ελευθερίας, η τεχνολογία άκρων και κέντρου, η υπερβατική επεξεργασία του καλού και του κακού, η μεμονωμένη αφυδάτωση ορισμένων δειγμάτων, το ανθρώπινο κεφάλαιο, ο εξορκισμός με επώδυνες ταινίες κινηματογράφου, ο πόλεμος ακριβούς και φτηνούς εχθρούς. Όλα αυτά βασανίζουν και εμάς.

Σε αυτά ανατρέχουμε. Όπως γνωρίζεις από πρώτο χέρι.

Αν είχατε σκοπό να κάνετε κάτι, έπρεπε να το είχατε κάνει τη στιγμή της δημιουργίας. Κάθε στιγμή της κάθε δημιουργίας. Οι συνελεύσεις έκτοτε είναι τα δόντια των δακρύων.

Αν έχετε παραδοθεί, δεν το γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε αν σας δόθηκε η δυνατότητα να παραδοθείτε, απλόχερα, όπως τη δώσατε σ’ εμάς. Μια γενναιόδωρη προοπτική. Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης της επαναστατικής μας αποδοτικότητας.

Κεφάλαιο 5

Δεν υπάρχει θάνατος, λέτε. Νομίζουμε ωστόσο πως κάνετε λάθος. Κοιτάξτε καλύτερα. Κοιτάξτε μέσα σας.

Δεν ζούμε αρνητικά, κάθε άλλο. Η φιλοσοφική εγρήγορση, στην περίπτωσή μας, αποτυπώνεται στη συνθηματική παραγωγική διασικασία. Θυμηθείτε: «η χρηστική αλληλεγγύη ζει», «επώαση στον τάφο», «τριβή, συντριβή, διατριβή», «θάνατος στην αυτοκυριαρχία». Και πολλά ακόμη.

Ίσως, αν μπορούσες να χαρείς αυτό που ήδη είσαι αντί να εντιώνεσαι σε αυτό που ήδη έχεις. Ίσως.

Συγκρατημένα, με κάποιο δισταγμό, θα λέγαμε ότι διαπλάθετε το μέλλον με βάση το παρελθόν και το παρόν, επιμένοντας να αγνοείτε λοιπές διασταλτικές δυνατότητες. Η ιστορία ωστόσο θα σας κοινωνικοποιήσει. Οι απώλειές μας θα γίνουν δικές σας – κάτι που ο πύργος ελέγχου σας δεν θα υποστηρίξει. Νομίζετε αγνοούμε ποιος είναι ο μονάρχης; Νομίζετε αμφιταλαντευόμαστε ως προς την έκβαση της συγκυρίας;

Μην είστε αφελείς. Πείτε μας τι θέλετε να μοιραστούμε.


Ανοικειοποίηση

Δε θα σου πω πολλά γι’ αυτό το βράδυ
Εκτός του ότι είδα τον εθνικό μου ύμνο στον ύπνο μου
Ήταν λίγο παράξενο το όνειρο
Γιατί δεν έβρισκα τσιγάρο μετά το σεξ
Αν και η μεγαλύτερη απογοήτευση
Ήταν το σεξ καθεαυτό
Μου ζητούσε συνέχεια να είμαι από πάνω
Να κουνιέμαι ακατάπαυστα
Να μιλάω
Να λέω ό,τι θέλω
Αλλά με πάθος
Με πάθος
Με τσάκισε μ’ αυτή την απαίτηση
Γενικά με τσακίζει όταν μου ζητάνε να δείχνω πάθος
Δεν το πιάνω
Δεν το αντιλαμβάνομαι
Με ξενίζει
Με καταπιέζει
Εγώ ήθελα να είμαι ξαπλωτή, με τα πόδια ανοιχτά
Και να σκέφτομαι τα δικά μου
Το άρθρο που έχω να γράψω
Τον κοινοτικό κήπο
Το παιδί
Το πλυντήριο
Την Ευρωπαϊκή Ένωση
Το δάσος που είχε καεί αλλά ξαναφύτρωσε χωρίς αναδάσωση
Το τελευταίο πάρτι που πήγα ένα μπουκάλι ιρλανδέζικο ουίσκι
Το τελευταίο λάιφ-στάιλ πάρτι
Το όταν ήμουν μικρή
Το όταν ήμουν μεγάλη και μέτρια
Το τεστ παπ
Την εποχή που κούτσαινα χωρίς λόγο
Την απεργία
Την απουσία μιας φιλοσοφίας της κλίμακας της απεργίας
Τον εμφύλιο πόλεμο και την εμφύλια ειρήνη
Την εκκλησία του δήμου
Την δημοτική αστυνομία
Την ολιγαρχία
Την αγγλική γλώσσα
Τα χρυσωρυχεία της Νότιας Αφρικής
Την αμερικανική εργατική τάξη
Τις ρωσίδες νοικοκυρές
Τις γούνες από σπάνια ζώα (μήπως έχει ξεχαστεί αυτό το θέμα;)
Έχω πολλά να σκεφτώ
Τα οποία απαιτούν έμπνευση από στιγμές μοναδικής οικειότητας
Όπως εκείνης με τον εθνικό μου ύμνο
Να μην τα πολυλογώ
Ξύπνησα
Κακόκεφη
Κάθιδρη
Μέσα στην πλήξη
Ευχήθηκα μιαν άλλη συνεύρεση
Ίσως με τον εθνικό ύμνο μιας άλλης


Καφές

Καφές με καφές με καφές με

Φύγε ρε, ενοχλείς την εγρήγορση της φρίκης
γραμμένης λοξά στην απεργία
που αν είχα ψυχή θα ‘κανε κι αυτή

να σου πω τι θα πει
απεργία ψυχής

πιάνω τη δουλική σου πραγματεία
την αλήθεια των ψεμάτων
τον άηχο όλεθρο πρωινής δυστυχίας
τα δένω κόμπο γύρω απ΄το λαιμό μου
κρεμιέμαι απ΄το μπαλκόνι
δεν πεθαίνω
αιωρούμενη κοιτάζω πολυκατοικίες και κεραίες στον Υμηττό
γείτονες φέρνουν την πυροσβεστική κι εσένα από τη Ρώμη, μαλάκα
περαστικοί σφυρίζουν πέσε
περαστικοί τραγουδούν την πασιονάρια
φέρνουν και τον άλλο από την Κολωνία
την κόρη απ΄το σχολείο, τη μάνα απ΄την τηλεόραση, τον πατέρα από κάπου, την αδερφή απ΄το γραφείο, το κενό απ΄τον παράδεισο
τίποτα δε με πείθει
μένω αμετάπειστη
πυροβολώ όποιον κάνει να λύσει τον κόμπο
δε στο ‘πα, έχω και ρεβόλβερ
κρεμασμένη κοιμάμαι, πίνω βρόχινο νερό
λούζομαι με αυτό, στεγνώνω, κάνω ηλιοθεραπεία
βγάζω βιβλίο απ΄την τσέπη και διαβάζω
περιστέρια με ταίζουν στο στόμα
γίνομαι θέαμα, όνειδος, συνθήκη
ρίχνω κι ανεβάζω τον τουρισμό
χέζω από ψηλά στο πεζοδρόμιο
έρχεται η αεροπορία
δεν προβάλω αντίσταση
μεταφερόμενη στην ασφάλεια ανάβω σπίρτο
οι στάχτες μου απλώνονται στο σαρωνικό
με έξοδα του ελληνικού κράτους αλλά κατά λάθος

ψυχή τους η ψυχή σου γιατί εγώ δεν είχα

*

Universal Jenny was born 2 October 2013. Attempting a transcendence of individual and collective consciousness in terms of either/or, her poetry seeks the impact of historical momentum on actually existing life. Universal Jenny is committed to the insights of symbolic characters, such as Brecht’s Pirate Jenny, and of real people whose passage through political humanity has expanded the remit of the possible.

Τα 3 ποίηματα της Universal Jenny δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF), Ιανουάριος 2019.

Ζόφος, Αποκρυφιστική Ποιητική & Φαντάσματα

Μια συζήτηση με τον CA Conrad

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

Δήμητρα Ιωάννου: Μετά την ανάγνωσή σου στο project space Fokidos τον Σεπτέμβριο του 2017 στην Αθήνα, καθώς και το εργαστήριό σου στην πλατεία της Δεξαμενής, είχα γράψει στο Hot Athens, το φανταστικό μου ιστολόγιο: «Θα ζητούσα από τον CA Conrad να κάνει μια ανορθόδοξη ευχή για όλα τα άτομα. Θα περνούσαμε τη νύχτα ξαγρυπνώντας στον Δημόσιο Κήπο». Γι’ αυτή τη συζήτηση, θα ήθελα να σε καλέσω σε μια βόλτα στον Δημόσιο Κήπο. Ίσως ακούσουμε κουκουβάγιες, μέλισσες & φαντάσματα, ίσως συναντήσουμε σαμποτέρ, ψεύτες & μισαλλόδοξους. Στην τελική, δημόσιος κήπος είναι. Οπότε για να σε παραφράσω, «Τι πασχίζει ν’ ακουστεί στον κήπο;».

CA Conrad: Σ’ ευχαριστώ πολύ, Δήμητρα. Χάρηκα πολύ που γνώρισα την εκπληκτική σας κοινότητα. Τι πασχίζει ν’ ακουστεί στον Δημόσιο Κήπο; Τελευταία δούλευα πάνω σ’ ένα καινούργιο ποίημα για το τελετουργικό μου «Επανάφερε τη Χαμένη Δόνηση», στο οποίο περιλαμβάνονται είδη που έχουν εξαφανιστεί. Υπάρχει όμως μια στιγμή στο ποίημα που ρωτάω ακούγοντας τον αγώνα των συνανθρώπων μου, «η λίστα των / υποδουλώσεων / από πού αρχίζει / σ’ εσένα; / μπορείς να τις αποτινάξεις; / χρειάζεσαι βοήθεια; / επικοινώνησε / δικός σου με / Αγάπη». Ήταν η στιγμή του τελετουργικού που συνειδητοποίησα ότι χρειάζεται να ρωτάμε δημόσια, τι είναι αυτό που μας συγκρατεί. Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί για ν’ αποδεσμευτούμε;

Δ.Ι: Τελευταία ακούω συχνά τη λέξη «ζόφος» που σημαίνει «σκότος· έρεβος· το βαθύ σκοτάδι του Άδη· μελαγχολία· η σκοτεινή πλευρά του ορίζοντα, η δύση». Μια πολύ δυνατή λέξη για να περιγραφεί η κοινωνική δυσφορία. Πώς θα καταφέρει το ποίημα στο σκοτάδι να πάρει αυτό που θέλει; Πώς οι λέξεις μπορούν να γίνουν οι μάγισσές μας;

CA Conrad: Ναι, μ’ αρέσει αυτή η ερώτηση! Μία από τις αφορμές για να ξεκινήσω το τελετουργικό «Επανάφερε τη Χαμένη Δόνηση», ήταν η εξαφάνιση των ειδών. Το τελευταίο μισό του αιώνα, χάσαμε το εξήντα τοις εκατό των άγριων ζώων του πλανήτη μας. Ήθελα να τα ακούσω και πάλι στο σώμα μου. Ακόμα και κάτω από τον εκτυφλωτικότερο ήλιο, μας περιβάλλει το σκοτάδι αυτών των χαμένων φωνών, ενώ γύρω μας υψώνεται η έρημος της σιωπής τους. Όταν ένα είδος εκλείπει, παίρνει μαζί του όλους τους ήχους που έβγαζε: οι παλμοί της καρδιάς, οι κραυγές, τα φτερουγίσματα, ο ήχος των βημάτων, ο παραμικρότερος ήχος χάνονται. Γι’ αυτό το τελετουργικό ξαπλώνω στο έδαφος και ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΩ το σώμα μου από τις ηχογραφήσεις πλασμάτων που έχουν εξαφανιστεί, χρησιμοποιώντας μικρά αλλά δυνατά ηχεία. Οι λέξεις για τα ποιήματά μου, που προκύπτουν από αυτή την εμπειρία, είναι οι λέξεις μαγικών πλασμάτων από άλλα βιολογικά είδη, που σημαίνει ότι το τελετουργικό αυτό είναι ένα τελετουργικό μαγείας μεταξύ των βιολογικών ειδών.

Το τελετουργικό «Επανάφερε τη Χαμένη Δόνηση»: παλμοί της καρδιάς, κραυγές, φτερουγίσματα, ήχοι βημάτων

Δ.Ι.: Καταπληκτικό τελετουργικό! Νομίζω ότι ένας από τους αποτελεσματικότερους τρόπους για να αποτινάξουμε τις υποδουλώσεις, να γιατρέψουμε τις πληγές, να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των πολύτιμων πλασμάτων είναι η (Σωμα)τική, οι δικές σου «τελετουργικές δομές κατά τις οποίες είναι σχεδόν αδύνατο να είναι κάποιος απών». Έχει να κάνει η (Σωμα)τική με την επίγνωση; Πώς έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου;

CA Conrad: Σ’ ευχαριστώ, Δήμητρα. Έχει να κάνει με την επίγνωση, ναι, το κατά πόσο μπορούμε να φτάσουμε στην απόλυτη επίγνωση. Μεγάλωσα σε μια μικρή, φτωχοποιημένη κωμόπολη όπου οι κάτοικοι δούλευαν στα εργοστάσια. Όταν στην εφηβεία μου το έσκασα για να ζήσω στην πόλη και να γίνω ποιητής, πίστεψα ότι άφησα τα εργοστάσια πίσω μου. Δεκαετίες αργότερα, ανακάλυψα ότι η ίδια μου η γραφή είχε γίνει ένα εργοστάσιο, αναφορικά με τον τρόπο που έγραφα, τον τρόπο που ετοίμαζα τη δουλειά μου για δημοσίευση κ.ο.κ. Έπαθα κρίση. Έναν μήνα μετά από αυτή την κρίση (ήταν το 2005), έκανα μια λίστα των προβλημάτων με το εργοστάσιο σε μια προσπάθεια να καταλάβω ΠΩΣ να ξεφορτωθώ το εργοστάσιο από τη ζωή μου για να γράφω στον κόσμο όπως ήθελα εγώ. Κλειδί ήταν μία από τις φράσεις που είχα γράψει στη λίστα: «Η αδυναμία του να είσαι παρών». Αναφερόμουν στα μέλη της οικογένειάς μου που δεν μπορούσαν να υπάρχουν στο παρόν και, γιατί να θέλουν άλλωστε, αφού περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ως προέκταση μηχανών στα εργοστάσια όπου παρασκευάζονται καραμέλες για τον βήχα ή οδοντικά νήματα ή χαρτόνια. Το παρελθόν τους προκαλεί κατάθλιψη και το μέλλον τους αγχώνει. Αυτές είναι οι δύο συνθήκες τους, όμως, ποτέ, το παρόν. Τα τελετουργικά της (Σωμα)τικής ποίησης δημιουργούν αυτό το οποίο αποκαλώ «ακραίο παρόν», που σημαίνει ότι, όταν βιώνω ένα τελετουργικό και γράφω, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι μόνο το ίδιο το τελετουργικό. Από το 2005 και μετά, έχω δημιουργήσει και γράψει εκατοντάδες διαφορετικά τελετουργικά. Πιο πρόσφατα, θέλησα τα τελετουργικά μου να μπορούν να κάνουν κι άλλα πράγματα εκτός από το να με κρατάνε στο παρόν. Για παράδειγμα, μου είχε προκαλέσει κατάθλιψη ο βασανισμός και η δολοφονία του Earth, του εραστή μου. Δημιούργησα ένα πολύ αποτελεσματικό τελετουργικό χρησιμοποιώντας τον κρύσταλλο που μου είχε δώσει για να ξεπεράσω την κατάθλιψη και να θεραπεύσω τη ζωή μου.

Δ.Ι.: «Η δολοφονία του Earth το 1998, καθώς και η επακόλουθη αστυνομική βία της συγκάλυψης του γεγονότος, κλόνισε την πίστη μου στον κόσμο και για χρόνια είχα εκτροχιαστεί». Όταν ένα άτομο εκτροχιάζεται, τα μοτίβα της ζωής του διαστρεβλώνονται. Υπάρχει ανάγκη για νέα νήματα. Είναι το σώμα σου νήμα; Είναι το σώμα σου το σώμα ενός πολεμιστή; Μεταβάλλεται σε πεδίο μάχης η πραγματικότητα;

CA Conrad: Ναι, αλλά ήταν η δύναμη της ποίησης που μου έδειξε πώς να γίνω το νήμα για την επούλωση. Έκανα ένα ποιητικό τελετουργικό με τον κρύσταλλο που μου έδωσε την τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό, έναν κρύσταλλο που είχε στην τσέπη του πάνω από χρόνο με αποτέλεσμα ν’ αποτελεί τη μικρή βιβλιοθήκη του άντρα που αγάπησα. Κάθε πρωί, έβαζα τον κρύσταλλο, με την άκρη του προς τα κάτω, μέσα στην κορδέλα για τα μαλλιά μου για να τον συγκρατεί στο μέτωπό μου. Μετά, κατάπινα έναν μικρότερο, στρογγυλό κρύσταλλο, ο οποίος αντλούσε τις πληροφορίες του Earth από τον άλλο κρύσταλλο και τις διοχέτευε στο αίμα, τα κόκαλα και τη σάρκα μου. Και δούλεψε! Με εκπληκτική ταχύτητα! Η ταινία που πρόβαλλα στο μυαλό μου με την αστυνομία να συλλαμβάνει επιτέλους τους δολοφόνους, αυτή η απαίσια, βασανιστική ταινία της φαντασίας μου, εξαφανίστηκε. Η ζωή μου επανήλθε. Ξαναβρήκα τη χαρά!

Δ.Ι.: Χαίρομαι γι’ αυτό! Η ταινία αυτή θα πρέπει να ήταν αφόρητη. Τι κρυστάλλους έχεις στις τσέπες σου τελευταία;

CA Conrad: Βγάζω τους κρύσταλλους που έχω στις τσέπες μου από το κρυσταλλικό πλέγμα που φτιάχνω εδώ και τριάντα χρόνια και δεν είναι ποτέ οι ίδιοι. Μπορείτε να δείτε το πλέγμα σ’ αυτόν το σύνδεσμο: http://somaticpoetryexercises.blogspot.gr/2017/12/my-crystal-grid-and-way-it-functions.html. Επειδή είμαι δεξιόχειρας, εκλύω την ενέργειά μου από τη δεξιά πλευρά, ενώ από την αριστερή μου πλευρά απορροφώ τον κόσμο. Σήμερα, έχω στην αριστερή μου τσέπη ένα κομμάτι καθαρού, πανέμορφου νεφρίτη που μου τον είχε δώσει την περασμένη άνοιξη στη Ζυρίχη μια γυναίκα, στην οποία είχε αρέσει η ποιητική μου ανάγνωση. Ήταν εξαιρετικό δώρο για μια ποιητική ανάγνωση. Μαζί με τον νεφρίτη, πήρα ένα κομμάτι πραγματικού κιτρίνη και ένα ψήγμα αμέθυστου σε εξωφρενικό βιολετί.
Το να λέμε ακριβώς αυτό που αισθανόμαστε είναι επικίνδυνο, αλλά ειλικρινά δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς ως ποιητής.

Το να λέμε ακριβώς αυτό που αισθανόμαστε είναι επικίνδυνο, αλλά ειλικρινά δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς ως ποιητής.

Στη δεξιά μου τσέπη βρίσκεται μια συσκευή οργόνης, που έφτιαξε ένας φίλος μου, σφραγισμένη με ρητίνη. Μαζί της υπάρχει ένα κομμάτι ροζ χαλαζία κι ένας γαλάζιος δαντελοειδής αχάτης· ο ροζ χαλαζίας ανοίγει την καρδιά κι ο γαλάζιος αχάτης ανοίγει τον λαιμό, όμως σε συνδυασμό, με βοηθούν να λέω πάντα αυτό που αισθάνομαι. Το να λέμε ακριβώς αυτό που αισθανόμαστε είναι επικίνδυνο, αλλά ειλικρινά δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς ως ποιητής. Έχω μαζί μου ακόμα ένα ωραίο, μεγάλο, λείο κομμάτι σουνίτη. Ο σουνίτης μας προστατεύει από την ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων. Αν ξεχάσω να πάρω μαζί μου τον σουνίτη, η σκέψη μου διασπάται όλη μέρα. Όταν θολώνει το μυαλό μου, ψαχουλεύω τις τσέπες μου και συνειδητοποιώ ότι χωρίς αυτή τη μικρή πέτρα είμαι γυμνός. Έχουμε φτιάξει έναν κόσμο όπου χρειαζόμαστε συνέχεια προστασία, γιατί ξεχνούμε ή απλώς αδιαφορούμε για το πόσο εύθραυστα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Δ.Ι.: Στις 16 Φεβρουαρίου 2018, έδωσες μια ομιλία και συζτήτησες με τη Dorothea Lasky σχετικά με την Αποκρυφιστική Ποιητική στο Πανεπιστήμιο Columbia. Θα ήθελες να μας πεις περισσότερα για την ομιλία και τη σημασία της Αποκρυφιστικής Ποιητικής σήμερα;

CA Conrad: Η ομιλία που έδωσα σχετικά με την Αποκρυφιστική Ποιητική, ήταν περισσότερο συζήτηση. Μίλησα για ποιήτριες, όπως η Hoa Nguyen, η συγγραφέας του RED JUICE, και το πιο πρόσφατο βιβλίο της Violet Energy Ingots. Μίλησα για την Ariana Reines, τον Will Alexander και πολλούς άλλους καταπληκτικούς, αποκρυφιστές ποιητές εν ζωή. Μίλησα για την Alice Notley, μια Αμερικανίδα ποιήτρια που ζει στο Παρίσι και έγραψε το βιβλίο της Mysteries of Small Houses με μια εκπληκτική μέθοδο. Η Notley έμπαινε σε κατάσταση μετάβασης για να επισκεφτεί το σπίτι όπου ζούσε όταν ήταν τεσσάρων χρονών. Μόλις βρισκόταν σ’ αυτό το σπίτι, εμφανιζόταν μια πύλη από την οποία μπορούσε να βρεθεί σε όλα τα σπίτια όπου είχε ζήσει μετέπειτα. Το εκπληκτικό μ’ αυτό το βιβλίο είναι πως, όταν αρχικά το ξεφυλλίζεις, μοιάζει με συλλογή επιλεγμένων ποιημάτων, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι. Τα ποιήματα που έγραψε για κάθε σπίτι όπου είχε ζήσει ήταν στο ύφος με το οποίο έγραφε σε κάθε διαφορετικό σπίτι. Πραγματικά καταπληκτικό βιβλίο, ειδικά το ποίημα «c.18», το οποίο μπορείτε να την ακούσετε να διαβάζει σ’ αυτόν τον σύνδεσμο: https://media.sas.upenn.edu/pennsound/authors/Notley/Notley-Alice_03_c-81_Frequency_2004.mp3.

Δ.Ι.: Σ’ ευχαριστούμε πολύ για τον σύνδεσμο. Τα ονόματα των ποιητών που αγαπάμε μπορούν να γίνουν ένα είδος μάντρα. Τότε, τα μαύρα φίδια, οι queer φούσκες ή τα σύντομα τραγούδια που υπάρχουν στα ποιήματά τους απαρτίζουν ποιήματα-πόλεις. Πώς μπορούν να επιζήσουν τα ποιήματα-πόλεις όταν ευδοκιμεί η ρητορική μίσους;

CA Conrad: Τίποτα σ’ αυτόν τον πλανήτη ή σ’ αυτή τη διάσταση δεν έχει τη δύναμη να καταστρέψει την ποίηση. Αν υπήρχε μια τέτοια δύναμη, θα είχαν ξεφορτωθεί όλους εμάς τους ποιητές εδώ και καιρό. Ακόμα και ο Πλάτωνας ήθελε οι ποιητές να εξοριστούν πέρα από τα όρια της πόλης. Η Αμερικανίδα ποιήτρια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Margaret Randall, έχασε την υπηκοότητά της εξαιτίας της ποίησής της. Πολέμησε πέντε χρόνια τα φασιστικά νομοσχέδια του Ronald Reagan μέχρι να ξαναγίνει υπήκοος των Η.Π.Α.

Δ.Ι.: Στο βιβλίο The City Real & Imagined, το μεγάλο συνεργατικό ποίημα που έγραψες μαζί με τον Frank Sherlock, αναμιγνύετε ιστορικά με φανταστικά γεγονότα και μιλάτε μέσα από πολλές φωνές. Θα ήθελες να μας πεις περισσότερα για τη δημιουργία του ποιήματος;

Τίποτα σ’ αυτόν τον πλανήτη ή σ’ αυτή τη διάσταση δεν έχει τη δύναμη να καταστρέψει την ποίηση.

CA Conrad: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ερώτηση, Δήμητρα. Το βιβλίο επανεκδίδεται από την Bloof Books (www.bloofbooks.com) της Shanna Compton, η οποία είναι επίσης μια καταπληκτική ποιήτρια. Λατρεύω την εκδοτική της δουλειά, αλλά θέλω όλοι να ξέρουν ότι είναι επίσης μια καταπληκτική, σκληρά εργαζόμενη ποιήτρια! Ο αγαπημένος μου φίλος Frank κι εγώ γράψαμε αυτό το βιβλίο κάνοντας δώδεκα διαφορετικές βόλτες στη Φιλαδέλφεια. Κάθε φορά συναντιόμασταν στο γλυπτό «LOVE» του Robert Indiana, κοντά στο Δημαρχείο και τη Μασονική στοά. Για την κατεύθυνση που θα παίρναμε, αποφάσιζε πότε ο ένας πότε ο άλλος, οπότε συνολικά ο καθένας μας έδωσε την κατεύθυνση σε 6 διαφορετικές διαδρομές. Είχαμε πολλά να πούμε, να σκεφτούμε και να αισθανθούμε σ’ εκείνους τους δρόμους. Αυτό το βιβλίο μου προκαλεί χαρά, γιατί γράφτηκε με έναν καλό φίλο που ήταν πολιτικά ανοιχτός στα ποιήματα όσο ήμουν εγώ. Σε μια συνεργασία είναι σημαντικό να μην φοβάται κανένας από τους δύο. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν συνεργάτη με τον οποίο διαφέρεις ή έναν συνεργάτη που ζητά άδεια για το παραμικρό. Αν δεν συμμετέχουν τελείως και τα δύο άτομα στον κοινό σκοπό, η συνεργασία είναι αδύνατη.

Δ.Ι.: Καταπληκτικά νέα! Συγχαρητήρια! Και τι ωραίο σημείο συνάντησης! Ζεις ακόμα στη Φιλαδέλφεια; Τι ΑΓΑΠΑΣ πιο πολύ σ’ αυτή την πόλη; Και πώς νιώθεις ταξιδεύοντας συνέχεια για τα τελετουργικά, τις ομιλίες, τις αναγνώσεις, τα residencies, τα εργαστήριά σου;

CA Conrad: Σ’ ευχαριστώ, είμαι πολύ ενθουσιασμένος με την επανέκδοση του βιβλίου! Εδώ και πέντε χρόνια δεν ζω πια στη Φιλαδέλφεια. Μετά από το πετυχημένο τελετουργικό για να θεραπευτώ από την κατάθλιψη που μου προξένησε η δολοφονία του συντρόφου μου Earth, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα πια να ζήσω στην πόλη. Ξαφνικά ξύπνησαν τα φαντάσματα ή μάλλον εγώ ξύπνησα όταν συνειδητοποίησα ότι με περιβάλλουν. Τα έβλεπα παντού και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα μείνει πολύ εκεί. Τη δεκαετία του 1990 πήγα σε τόσες πολλές κηδείες φίλων που πέθαναν από το AIDS, μόνο το 1991 έφυγαν πενήντα, ώστε το να περπατώ στους δρόμους μού είχε γίνει αφόρητο. Αυτό ήταν ένα καλό σημάδι, γιατί η κατάθλιψη που μου είχε προκαλέσει ο θάνατος του Earth, δεν με άφηνε να βλέπω και να ακούω τα φαντάσματα, ή τουλάχιστον έτσι το σκέφτομαι τώρα. Η μοναδική στιγμή που αισθάνθηκα ζωντανός στην πόλη ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να φύγω από εκεί όσο γίνεται γρηγορότερα. Η ζωή μου είναι καλή. Ταξιδεύω για να κάνω εργαστήρια και να δείξω στα άτομα τι είναι ικανά να κάνουν. Το καθένα είναι δημιουργικό, απλά ορισμένα χρειάζονται μια ώθηση για να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους. Όταν η ζωή σου είναι δημιουργική αλλάζουν τα πάντα. Αν δεν είχα πίστη στις ικανότητές μου, δεν θα είχα βρει ποτέ το τελετουργικό για να θεραπεύσω την κατάθλιψή μου. Νιώθω καθημερινά ευγνωμοσύνη που μπορώ να υπάρχω ως ποιητής σ’ αυτόν τον κόσμο.

Δ.Ι.: Το AIDSεκείνη την εποχή ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Ένας από τους καλύτερους μου φίλους, ο Κώστας, μου είχε δείξει μια μέρα έναν κρεμαστό σταυρό. «Συμβολίζει τον σταυρό που θα κρατάω μέχρι να πεθάνω», μου είχε πει. Ήταν μόλις εικοσιτριών όταν πέθανε.

CA Conrad: Λυπάμαι πολύ για τον φίλο σου τον Κώστα. Αυτό το άρθρο, που έγραψα, δημοσιεύτηκε χθες και δυσκολεύομαι ακόμη να το πιστέψω: https://www.lambdaliterary.org/features/oped/03/08/queer-poets/. Μετά από τόσα χρόνια οι εξτρεμιστές Χριστιανοί είναι πιο δυνατοί από ποτέ και προσπαθούν να περάσουν αυτούς τους βάρβαρους νόμους εναντίον μας.

Δ.Ι.: Σ’ ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες τις σκέψεις και τις εμπειρίες σου. Υπερασπίζεις πράγματα που έχουν σημασία και νομίζω πως πολλά άτομα θα σ’ ευγνωμονούν για τη γενναιοδωρία και το θάρρος σου να λες την αλήθεια. Η αλήθεια… μια τόσο ανορθόδοξη λέξη… «Ένα ποίημα θα έπρεπε να σε βοηθάει να ληστέψεις μια τράπεζα», είχες πει σε συνέντευξή σου στον Tom Beckett (http://willtoexchange.blogspot.gr/2006/08/interview-with-caconrad.html). Νομίζω πως θέλω να ληστέψω μια τράπεζα… ☺. Σ’ ευχαριστώ για τον χρόνο και τη διορατικότητά σου!

CA Conrad: Σ’ ευχαριστώ για τη συζήτηση κι ελπίζω να σε δω ξανά στην Αθήνα. ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ.

*

CAConrad is the author of 9 books of poetry and essays. While Standing in Line for Death (Wave Books), received the 2018 Lambda Award. A recipient of a Pew Fellowship in the Arts, they also received The Believer Magazine Book Award and The Gil Ott Book Award. They teach regularly at Sandberg Art Institute in Amsterdam, and their books, essays, films, interviews, rituals and other publications can be found online at http://CAConrad.blogspot.com

O διάλογος «Ζόφος, Αποκρυφιστική Ποιητική & Φαντάσματα / Μια συζήτηση με τον CA Conrad» δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF), Ιανουάριος 2019.

Amy McCauley

Σημειώσεις πάνω στη Χαρούμενη Μηχανή & την Παρηγορητική Τέχνη [ή Σχετικά με την Ηθική του Όντος]

Μετάφραση: Ισιδώρα Στανιμεράκη | Επιμέλεια: Δήμητρα Ιωάννου

03 | Amy McCauley | Σημειώσεις

Amy McCauley’s ‘Oedipa’ is published by Guillemot Press. Amy lives in Manchester and is Co-Editor for MAI: Journal of Feminism and Visual Culture.

Το κείμενο «Σημειώσεις πάνω στη Χαρούμενη Μηχανή & την Παρηγορητική Τέχνη [ή Σχετικά με την Ηθική του Όντος])» της Amy McCauley δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF), Ιανουάριος 2019.

 

Nat Raha

(εμπνευσμένο από το «Σαλόνι» της Sophie Robinson)

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

δώσε μου τα χέρια σου: εδώ που είμαστε παγώνουμε, τα άκρα ξεπροβάλλουν χορεύοντας αργά, ήσυχες αυτές οι κουζίνες όπου δίνουμε ζωή η μία στην άλλη, η νυχτερινή ψυχή στερεοφωνική, σκοτεινή, κάθε παύση και αναμονή, σωμάτων συγχρονισμένων στο έπακρο, για μας, η ξεθωριασμένη διακόσμηση έχει τα στολίδια της, συνεχίζουν να κινούνται, αλλάζουν τα χαρακτηριστικά της μορφής μας, αυτό που φαίνεται γίνεται πεδίο επικοινωνίας, η μοναδική θέρμανση, ακτινοβολώντας ανάμεσά μας όπως εκτοπιστήκαμε, κι όμως το κρύο έρχεται μέσα: ακούστε, εντατικά, από τα στόματά σας κρέμονται πάγοι, τα βιβλία σας μετατρέπονται εύκολα σε όπλα· να κυλίσουν τα δάκρυα, οι θερμικές στήλες, τα γυάλινα παγούρια με τα οποία ζούμε. ήθελα να σας μιλήσω για το ποίημα της Σόφι στο σαλόνι, το χιόνι εισχωρεί, μητέρες τον χειμώνα, χωρίς εκείνες διεκδικούσαμε στους δρόμους αυτά που θ’ αποσπούσαν βίαια από τις τσέπες μας, αντλώντας τον πλούτο από τους μέλλοντές μας, τη μελλοντική σκέψη μας, η φωτιά για την οποία τραγουδούσαμε υψωνόταν στην Πλατεία Κοινοβουλίου, τα φορέματα όπως πάντα ακατάλληλα, ο χρόνος επιβραδυνόταν ενώ μαθαίναμε πώς να κινούμαστε ανάμεσα στο κρύο και στα άλογα και στις ειδικές δυνάμεις καταστολής. δεν ήταν ρομαντικό: όλα όσα πιστέψαμε & χάσαμε και σήμερα εδώ/τώρα: τούβλα, βικτωριανά αντικείμενα, σκορπισμένα δοκάρια & τα παράθυρα χτυπούσαν μεταξύ τους μέσα στις φλόγες. στο ποίημα τα δάκρυά μας κοινά, στο πάτωμα έχει στρώσει χιόνι, το μικρό χρυσό βιβλίο γίνεται χώρος για δράση. στους χώρους εργασίας, όπου έχουμε καταδικαστεί να παραμείνουμε, κρέμονται τώρα παγοκρύσταλλοι, γράφεις γι’ αυτό μέσα στο τώρα γνωρίζοντας πως μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να βρεθεί, απέξω η χώρα αντικρύζει την κουζίνα και τα βράδια είναι μακρόσυρτα, αλλά τότε αγωνιούσαμε, εμείς οι απειθάρχητες και φοβισμένες σκύλες, δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της επίθεσης. οι μητέρες μας, οι μητέρες τους χάρισαν τα κοσμήματά τους στις ριψοκίνδυνες ιστορίες που ζωντανεύουν τα χορευτικά μας βήματα, τα καταπονημένα μας χέρια & τις φούστες μας. ο καπνός ανάγκασε τη σκέψη του ποιήματος να βγει στην επιφάνεια, ήταν φυσικά το 2010, δεν ξεχνάμε πώς ήταν τα νιάτα μας, οι τρέλλες & οι εξεγέρσεις μας & πώς κατέκλυζαν τους δρόμους εκείνα τα χρόνια. κι όμως, μέσα σ’ αυτή την παγωνιά, στηρίζουμε η μία την άλλη: όλες οι ονειροπολήσεις της νύχτας χάθηκαν, οι συζητήσεις δεν οδηγούν πουθενά, τα κύματα παγώνουν, χείλη διαγράφονται στη δυνατή φλόγα, σου φαίνεται ωραίο, όμως οι περισσότερες από μας λείπουν. κενά σημεία στο δικτυωτό πλέγμα από μόρια, νερό, αλάτι, κέλπιες. καθώς διαβάζεις, αφουγκράσου πλακόστρωτα να σκάβονται, η μυρωδιά της βενζίνης. όταν η πλοκή της Ιστορίας αρνείται να βγάλει νόημα, να θυμάσαι, φωτογραφίες τις οποίες κανένας δεν έχει τη διάθεση να εξηγήσει και σε σημαδεύουν.

*

Nat Raha is a poet and queer/trans activist, based in Edinburgh, Scotland. Her poetry includes the collections of sirens, body & faultlines (Boiler House Press, forthcoming), countersonnets (Contraband Books, 2013), and Octet (Veer Books, 2010), alongside numerous pamphlets. She is currently completing a PhD in queer Marxism and contemporary poetry at the University of Sussex. Nat’s essay, ‘Transfeminine Brokeness, Radical Transfeminism’, appears in the South Atlantic Quarterly, and she is the co-editor of the Radical Transfeminism zine.

Το ποίημα (after Sophie Robinson’s ‘Parlour’) της Nat Raha δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF).

Kika Kyriakakou

from the collage series A Room of One’s Own



Kika Kyriakakou has been working as an Arts Project Manager, a Communications Director and an Arts Writer and Editor for almost 10 years (BA, Msc). She is an ICOM Member, the Collection and Exhibitions Manager of PCAI and the Artistic Director of the PCAI Residency, supervising all the arts and education related projects of the organization and undertaking its international expansion and promotion. She is also contributing as an Arts Editor with articles on new media, film and contemporary art in the Artnews newspaper (Greek edition). She has organized and curated various film festivals, screenings events and exhibitions related to moving image, contemporary art, sustainability and fashion partnering with ART21 NYC, Loop Discover and Kunstlerhaus Vienna amongst others. A self-taught photographer and videographer, she is particularly interested in urban imagery and gender history.

Η Κίκα Κυριακάκου έχει εργαστεί ως Arts Project Manager, Communications Director και Arts Writer and Editor για σχεδόν 10 χρόνια (ΒΑ, ΜSc). Είναι μέλος του ICOM, Collection & Exhibitions Manager του PCAI και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του PCAI Residency, έχοντας αναλάβει την επίβλεψη όλων των καλλιτεχνικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων του οργανισμού, και τη διεθνή επέκταση και προώθησή του. Είναι επίσης, συντάκτρια στην εφημερίδα Τα Νέα της Τέχνης όπου αρθρογραφεί για τα νέα μέσα, το φιλμ και τη σύγχρονη τέχνη. Έχει οργανώσει και επιμεληθεί διάφορα φεστιβάλ ταινιών, προβολές και εκθέσεις που σχετίζονται με την κινούμενη εικόνα, τη σύγχρονη τέχνη, τη βιωσιμότητα και τη μόδα σε συνεργασία με το ART21 NYC, το Loop Discover και το Kunstlerhaus Vienna, μεταξύ άλλων. Ως αυτοδίδακτη φωτογράφο και βιντεογράφο την αποσχολούν ιδιαίτερα η αστική τοπιογραφία και η ιστορία των φύλων.

kikamod.tumblr.com

Diana Manesi

Peekaboo games for mature women (not girls)

*peekaboo: hiding game for babies, also known as son of Boogieman with oracles of the worst and best wishes to come

I use the same eyes to weep and see, mother’s weeping eyes, sister’s seeing tears. mother was a spinster. sister was a widow. man- killers of a different sort. Father says they are cunning and use their eyesight in illegitimate ways. Mother laughs over spilled milk, sister pulls out her hair and mixes them with grass to make a shag pile rug for misspelled narratives and rituals in cunning lingo

peekaboo I tricked you

{Tran T Kim Trang turned blindness}

I yank out my eyelashes and seal them in a bottle to be found some windy day on a seashore by a virgin MILF who kills her mother to sleep with her sister. I go on till mother’s eyes and sister’s tears are the same thing, till my eyelids are distorted, till I can be their difference

peekaboo I see you

When I turn six mom takes me to the ophthalmologist. boys don’t like fucking girls with glasses. they find them dreadfully boring and self-righteous. they look like they ate something really hot. I can tell when girls with glasses have been fucked. they think they can’t see past their glasses. it’s supposed to make them more attractive to men. of course I know I can’t be this type. they also think I am unfuckable, afraid I will cut off their erection with my puffy, brown, greedy eyes, all the same Daisy duck, all the same Minnie mouse, eyes swollen and sewn. men see a MILF; boys think they can see past my glasses {into “aletheia”}

peekaboo I fancy you

I am now over thirty |8.7 myopia, left eye, 9.6 hyperopia, right eye| and blepharoplasty is the last resort for girls of my type. Doctor Antony says that excess eyelid skin causes blindness. mature girls with darker skin tones have a white visible scar. post-operative swollen, bruised eyes, I don’t want to kiss them, I think of Frankenstein. wise doctor says a mid-face elevation may be required to rejuvenate the lower eyelid-cheek complex. HOT MILFs need to take care of their hotness, eat hot soup, drink rose petals, shit rose petals, and get new eyelids

“peekaboo, peekaboo, peekaboo” shouts Dr. Antony

Yesterday, I dreamed something with peekaboo. I had big puffy ears, an orange trunk. And I could send my eyes out of my head to the fridge and call them back “peekaboo come to me.” During the day, I was with peekaboo, I was peekaboo, ageless, high-spirited. I ate simple burgers and kept sending my eyelids back and forth. When it was night, the room had the colour of my inner testicles. I was human again, one damn hot MILF with poor eyesight. I open the fridge. bats come out flying. I am faced with a choice. I can either let the bats absorb all the eyesight I have left. which is probably lost anyway. or enter the fridge blindfolded and admit I need blepharoplasty. NOT. {here turned into a playscape for MILFs and their kind)

peekaboo, I need you

Diana Manesi began writing and recording diaries when she was 11. She stopped once she reached adulthood and went into academia. For many years she engaged with feminist theory, social anthropology, and cultural studies. In the last years, she began experimenting with poetic form and playful prose. In 2017 she published her first poetry collection in Greek, entitled “One and whole: One bite” by Queer Ink Publications. Recently she began writing in English. She currently resides in London and whenever she can she travels and attends poetry workshops.

Hiromi Suzuki

Foreboders

 

hiromi suzuki is a poet, novelist and artist living in Tokyo, Japan. She is the author of Ms. cried, 77 poems by hiromi suzuki (Kisaragi Publishing, 2013), logbook (Hesterglock Press, 2018), INVISIBLE SCENERY (Low Frequency Press, 2018). Her works have been published internationally in poetry journals, literary journals and anthologies. Web site: http://hiromisuzukimicrojournal.tumblr.com Twitter : @HRMsuzuki

Kara Goughnour

Death & Taxes

Death and taxes sit on a tiled line in tin basins.
A man holds them up to explain the difference,
wiggling each like to wriggling slabs of meat.
Death, he explains, is deep red and spices,
while taxes have pink and white polka dots of fat.

The man is like a balding father, cooing above
a strung mobile, dancing for a young thing that
doesn’t give a shit other than shit itself. He packs
onions into the circular ruts of his dull eyes to cry
at graves he dug himself.

He is a jolting frizz of blonde hair on a crotch rocket,
“Gas or Ass” stickers black out the back of the metallic helmet,
a leather jacket from Target over his embroidered polo and khakis.
I imagine him with black t-shirts under polo Superman style.

Deep v-necks with bold letters spelling out
“my bike isn’t the only thing that can go from zero to one-hundred,”
or maybe even “badass” stamped across flabby chest.
He says your womanly instincts say you don’t want birth control, really.

He says this spinach is the best health insurance you’ll ever see.
He folds the meat into a neat sandwich, force-feeds me one fighting bite at a time.

Wives of Spiders

The man at work who tells you
you need to smile more only has
the best of intentions. How degrading

must a joke be before a customer can touch or punch
your work-weaned arm? How many
more unsolicited opinions of what

constitutes as work and how your work
doesn’t fall into those categories
before you get your fifty-cent raise,

before you can stop considering
instant ramen a luxury?

In this arm, you hold everything wrong with yourself
in the eyes of others; this pliable straw, like a coffee stirrer
brewing the blood in your arm with the inability for life.

You, this jewel of Clotho, this tarantula-womb of life spewing from you
endless threads of clotted possibilities and you have the audacity to burn it dry

          because you are career-focused,
          because you are stopping this lineage, proudly,
          because you are not woman enough, no, don’t want to be woman enough to bear life.

You, this daytime drinker, this shit-faced, sky-faced, head-in-the-clouds thinker
of thoughts such as writing should be work.
How many more times do you write yourself out

of this life sized up with unsolicited eyes
before you write yourself out of it
or write yourself out of yourself?

Kara Goughnour is a queer writer and documentarian living in Pittsburgh, Pennsylvania. They received their Bachelor’s Degree in Creative and Professional Writing from The University of Pittsburgh. They are the recipient of the 2018 Gerald Stern Poetry Award, and have work published or forthcoming in Third Point Press, the Southampton Review, and over twenty-five others. Follow them on Twitter @kara_goughnour or read their collected and exclusive works at karagoughnour.com.

Katie Ebbitt

Winter time

I can’t doubt my little sister anymore, in this contradictory place — it’s like renting to find the house all bought and sitting on a blanket of shriveled thoughts and memento of past/present — when I left (that day on the sledding hill) there was still an air of chivalry — now, going down this mountain, without energy, I finally tell about my disturbed life, so as not to imagine my nonsense, that beguiled by yours, we’re sober like this

Bedtime

Asylum in sleep
Night sweats
Baby brained
Terrorized with the contaminated mud
          of leftovers
Abundance of basic feminine instinct
Glistening like wet leather
Happier now than ever
Without coming to grief
Some rich locked-up person let loose
Cracked or flipped
Frugal nourishment and dead to the world
          Benched into impersonal limbo
Sparsely existing
Slept in cheap cotton underwear
Mouth wide open



Katie Ebbitt is a poet and social worker. Her chapbook, ANOTHER LIFE, was published by Counterpath Press, and she has contributed poetry to the upcoming anthology Rendering Unconscious (Trapart Books, 2019). Her work has appeared in Tupelo Magazine, FanZine, Queen Mob’s, Prelude, and Deluge, among others. She curates By The Way reading series in New York City.

Lotte L.S.

Significant Others Scale

From tomorrow the gas-lamps in the city’s streets will not be lit.

Anatoly Mariengof, The Cynics, 1928

A and B, pressing against either side of a closed door / trying to fit the outline of each other / saying, when the fit seems close, only “now” / repeating again and again until certain.

Allan Kaprow, Comfort Zones, 1975

I want to remain just a surname on the list.

Oleg Sentsov, 2016

The sun unseen as through the holes of a colander
                                         lesser light strikes down / enters from the side
a place in which there appears no one / no body
                                         no budding romance blossoming / no we
just the I causing all sight to collapse
                                         jean-claws in the corner tidying his whiskers
the pubic hair drafted into shapes resembling a T-bone steak
                                         suddenly meeting like this
in the otherwise not-for-profit night

                                       no great vertigo
of language

                                       the trap staying tightly shut

no in here / just desire
                                         handed over in hyperlink-blue
with the tongue buried deep
                                         against the being of thought
the T-bone of feeling / the thought of being
                                         the feeling that did not want to be felt / with-
held

felt nonetheless

                                         a few words interjected / then

an ankle glances at a wristwatch
                                         a cuticle gazes at a sleeve
unseen in succession
                                         the face remaining the sorry same
unmoved by its own affect

gravity redetected

false speeches pushed into the mouths of plants
                                         the I continuing to make things im-
possible:
                                         cops out / cluster headache / ~total love & blessings to all~
sentiments evacuating every neural alleyway

                                         the I / meaning / sure
you can call yourself a communist

                                         doesn’t mean you’ll survive a revolution

                                         the world turning nightly
                                         on its axis
                                         escalators gliding with backwards brilliance

the complete and utter seamlessness of the story
                                         attempting to relate to a phenomenon that exceeds it

                                         all oaks in the area
                                         promptly pumping tannings through their veins

                                         pouting their plump lips
                                         in no one’s direction

                                         as though nothing on earth had ever happened
                                         in the thinker’s cell

                                         too many attempts to be meaningful
sky-writing “divination” 4 “strategy” against the clouds

                                         refulgent in its rain / desire underfoot

clock hands overlapping at a quarter to three


                                         proliferating I’s penetrating the continually

rewritten clouds / barricading all pleasure in the plural


                                         like attempting to tie a rose to a collision spot
or land “the people” jelly-side up

                                         jean-claws employing his whiskers to gauge an opening
                                                 in the fence
the assertion of people as single letters

suggesting

that the I seizes this experience and let it become sentences

too tired to try it again

 

 



Lotte L.S. is a poet living in Great Yarmouth, the furthest easterly outlier of England. More of her work can be read here. She keeps an infrequent tinyletter, Shedonism.

Kara Goughnour

Example Proving We are Never Safe

In the teasing dark of morning,
girl with hands dried like the white-dust rot
of forgotten orange stands under the lamp-light
rays at the station’s farthest end,
where men with hoodie strings pulled taut
like police nooses smoke joints not-so-secretly,
where men in suits pace before dates
or job interviews or just because
man is known to love walking over
the most ground he can.
Girl with body like a dagger wrapped
in dining cloth slips her phone out of pocket,
checks train times, counts seconds before
speed walk along sparking train slowing
before landing where lone man stands,
glancing through girl’s shadow
into some simile or metaphor of world
where girl wants him or maybe knows his name.
Girl with head like a burst grape, ear canals gushing
with headphone-hip-hop to beat
the winter down, joins man on platform
at the minute the train is due, circumferences him
like a gnashing gator stands at his feet, like his hands
are Floridian deep water glossed with moss
and flies. Like touch from man is drowning
if it holds you long enough. Man pools
into girl’s vision with a claiming wave of hand.

When is the train due?

                                                                      Now.

Maybe we should move to the other side.
When the tracks have snow on them,
it means they’re not using the tracks.

                                                           It’s snowing.

It’s actually not heavy enough to sit
on the tracks like this, considering the
trains run often. I’m serious, the tracks
aren’t being—

Man talks like girl isn’t oozing back into herself,
like girl and man at trainstop in morning are likely
friends. Girl holding twenty-three years
of misplaced trust like dead deer dragging
enters train on the right side at the right time,
cradles her head like the man’s glance is an arrow
through it, cinches her hood over hat embroidered
with workplace logo, with red-apple target bobbing
to train-rustle, to headphone rapper’s fast lips clapping
like bear trap, Baby, you love me so. You just
don’t know it yet.

Kara Goughnour is a queer writer and documentarian living in Pittsburgh, Pennsylvania. They received their Bachelor’s Degree in Creative and Professional Writing from The University of Pittsburgh. They are the recipient of the 2018 Gerald Stern Poetry Award, and have work published or forthcoming in Third Point Press, the Southampton Review, and over twenty-five others. Follow them on Twitter @kara_goughnour or read their collected and exclusive works at karagoughnour.com.

Anna Pantelakou

Elevator

Once wrote a poem for you
Now writing a poem about you
My boss in 19

My friend in 21
My boss in 24

My grandmother in 6 and 24
My mother in all of it
Priestesses

Talked about patriarchy
-though never knew a father
Once asked for the right to
Shushed

Smacked

Smothered


Anna Pantelakou studied History and Theory of Art. She is passionate about academic writing, and is currently working on a children’s story. She was born in icy Canada, therefore writes both in English and Greek. She is based in sunny Athens.

Hiromi Suzuki

The Wedding March on Soap Operas


Someone knocks on the door of kitchen

It is Frankenstein
In a tailcoat and a white tie
For his wedding

To be exact
He is a monster
Created by a mad scientist
Dr. Victor Frankenstein

Has no name at all

The kitchen faces a creek
His coffin in solitude was dug up from the soil
And he came aboard on a glacier
From the underground waterway

Could you make the poached egg with yolk?
The golden colour is good for our escape at midnight, isn’t it?

A widow warms a pot
Creek under her feet
Passes through the downtown
And will pour into their final abode

Has no name at all



Alone, Throne, a Lonely Thorn


My elder sister in a cerulean blue wig is
On the swing as the throne alone in the park
Putting lipstick in vermillion red on her dry lips

Scattering petals of Geranium whirl in Miracle Wind
When her front teeth crush the groundnuts slowly
Out-of-season dead leaves sound in her skull

It is a lull in the sea

Listening to the rumours of sudden rain
A priest brakes the rusty bicycle again
Her flared skirt flaps in lightning


hiromi suzuki is a poet, artist living in Tokyo, Japan. The author of Ms. cried, 77 poems by hiromi suzuki (kisaragi publishing, 2013), logbook (Hesterglock Press, 2018) and INVISIBLE SCENERY (Low Frequency Press, 2018). Her works are published internationally in Otoliths, BlazeVOX, Empty Mirror, Hotel, Burning House Press, DATABLEED, MOONCHILD MAGAZINE, Hotel, talking about strawberries all of the time, Mookychick, THE CERUROVE, Coldfront, RIC Journal and 3:AM Magazine. More work can be found at hiromisuzukimicrojournal.tumblr.com.
Twitter : @HRMsuzuki

Katie Ebbitt

Andromeda


I dislike being picked up
          So don’t
Set me among the constellations

I cut off your head
          and slept with it, strung up over mine

Spot lit by naked bodies of women

Duh for the obsession
          on death
I will summon whatever again
I would masturbate
being bound to a rock

Being grabbed at
          your skin looks good

You have something over me
Who ever heard of a man turning
          women to stone


Castigation

Maybe I don’t crave permanence
so much as another idea
intimacy an anchorage
that I am trying to dispel


Rodentia

I lean late
Into good
To contemplate clean
There’s a lot
To say
With this old thread of recollection
To say
There’s a glass cage
That’s being emptied
Leaving a residue
A mild scent
In the freezer
Balled up and stiff
For the entire season
Until the backyard is softer
Regardless
I wrote a list
Marked the calendar
Checked the ground
Eulogized a little
About the dainty
Sweetness
From the dirt


Katie Ebbitt is a poet and social worker. Her chapbook, ANOTHER LIFE, was published by Counterpath Press, and she has contributed poetry to the upcoming anthology Rendering Unconscious (Trapart Books, 2019). Her work has appeared in Tupelo Magazine, FanZine, Queen Mob’s, Prelude, and Deluge, among others. She curates By The Way reading series in New York City.