Anne Boyer


I am no expert on phenomenology or anything, only there is that problem of how to turn into body that which is okay as air. To “monetize” is to make spirit material. Blogger offers this service. Fiction implies intent, narrative structure, guiding intelligence – a lie is so often an error, an accident, a leaking self-protective fantasy. Character can mean at least two things here: good character (the poet’s lack of it), and character, as in a fictional construct. “Who needs” is surrender.

What I can’t have I often pretend that I don’t want. Dante is the Italian poet, and he is the only character the work requires because he sets the literary precedent for spiteful visions of love in semi-arduous forms. Because he is a great poet he can vouch for the author of this work: she is devoted to understanding but works from a kind of green chaos of circumstance. Often the poet thinks of the phrase “beau desordre” but has a difficult time finding out much about it because her French is poor. She turns the concept of lyric disarray.

She turns the concept of lyric disarray into a former lover. Though the poet suggested she didn’t need characters, she introduces one. The lover Bo might not even be named this anymore. This lover might be based on someone real, but I am afraid there is not much esteem here for the factories that manufacture odes. There is not actually a Prime Minister of America and America is not a city. The Prime Minister is in a play called Das Kapital. Cell phones are actually radiant. People use these phones as beacons and guides.

Why telecommunications are so important is an embarrassing secret. Why milk, not manna? Because my cell phone is not like money, it is like some sort of nourishing excretion when the right voice comes out the other side. The poet considers her literary works a symptom, a perseveration, a kind of anti-social insistence in repeating, again and again, what no one wants to hear – to her, then, all the poets are perseverating animals. Then there is the story of how the poet was writing and her daughter made an obvious statement: “Everything tastes better in a spoon.”

Everything tastes better in a spoon because it is a small measure. Then there is a small measure of quotation, the first line of Bernadette Mayer’s Eruditio ex Memoria. This has so much meaning, because Antonin Artaud is actually my doctor. But so is Bernadette Mayer. And, believe it or not, this project bears a certain resemblance to that project, except the entire history of Western Civilization is not written on paper but in the poet’s head. At this point the poet actually merges her lecture notes with the poem: I am tired of telling you lies.

Egon is a character in Ghost Busters, but also one of the poet’s lovers, one who left ringlets on the poet’s linoleum. The poet is so often making up absurd names for speculative cultural artifacts: she has a taste for westerns. She can’t be trusted because she has flights, goes off into her interior in which everything is corrupted by a habit of fancy. But to see the ringlets—the labor of love left for her—is to wake her up again, bring her back to reality or what someone in her lecture notes called “the petrified life.” There is some nonsense here. There is a hatred of the thesaurus. “The duty of the poet is to cheer up content providers and bore despots” is an allusion to Walt Whitman who wrote “The duty of the poet is to cheer up slaves and horrify despots.” Content providers are no more or less like slaves than anyone else. Despots remain despots. In this cosmology the despots are near to the natural men who assert their free expression over everything though the natural men are often only despots in miniature.

She keeps repeating herself. She keeps quoting country songs no one knows. She makes these technology references like Bluetooth and reference to things like streets and boulevards and maps and city planning like she has gone into a trance and come back as a global positioning system. But the streets are sexual because they are a place for display and Bluetooth is sexual because it allows people and their machines to hook up to one another. Don’t you understand anything? This is a poem about sex / this is a poem about work / this is a poem about information and the hollowed life.

 WORDS-LINKS: The recipe tonight. A spoonful of madness

Anne Boyer


Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

Δεν είμαι ειδική στη φαινομενολογία ή σε κάτι άλλο, μόνο που υπάρχει αυτό το πρόβλημα του πώς μετατρέπεται σε σώμα αυτό που είναι μια χαρά ως αέρας. Tο να «νομισματοποιείς» σημαίνει να κάνεις ύλη το πνεύμα. Tο Blogger προσφέρει αυτή την υπηρεσία. H μυθοπλασία συνεπάγεται πρόθεση, αφηγηματική δομή, μια κατευθυντήρια ευφυία – ένα ψέμα είναι τόσο συχνά σφάλμα, ένα ατύχημα, μια φαντασίωση αυτο-προστασίας που διαρρέει. Ο χαρακτήρας μπορεί εδώ να σημαίνει τουλάχιστον δύο πράγματα: τον καλό χαρακτήρα (τον οποίο δεν έχει η ποιήτρια), και τον χαρακτήρα όπως εμφανίζεται σε μια μυθοπλαστική κατασκευή. «Ποιός χρειάζεται» σημαίνει παραδίνομαι.

Συχνά υποκρίνομαι πως δεν θέλω αυτό που δεν μπορώ να έχω. O Dante είναι ο Iταλός ποιητής και ο μοναδικός χαρακτήρας που απαιτεί το έργο επειδή δημιουργεί λογοτεχνικό προηγούμενο για εχθρικά οράματα αγάπης σε ημιτελείς φόρμουλες. Επειδή είναι σπουδαίος ποιητής μπορεί να εγγυηθεί για τη συγγραφέα αυτού του έργου: είναι αφοσιωμένη στην κατανόηση αλλά εργάζεται μέσα από ένα είδος πράσινου περιστασιακού χάους. Συχνά η ποιήτρια σκέφτεται τη φράση «beau désordre» αλλά δυσκολεύεται να βρει περισσότερα στοιχεία γι’ αυτήν, επειδή τα γαλλικά της είναι στοιχειώδη.

Δίνει στην έννοια της λυρικής σύγχυσης τη μορφή ενός παλιού έρωτα. Αν και η ποιήτρια υπαινίχθηκε ότι δεν χρειαζόταν χαρακτήρες, τώρα εισάγει έναν. Ο έρωτας με το όνομα Bo μπορεί να μην ονομάζεται πια έτσι. O έρωτας αυτός μπορεί να βασίζεται σ’ έναν αληθινό αλλά φοβάμαι πως δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση για τα εργοστάσια κατασκευής ωδών. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Πρωθυπουργός της Aμερικής όπως επίσης η Aμερική δεν είναι πόλη. O Πρωθυπουργός βρίσκεται σ’ ένα θεατρικό με τον τίτλο Das Kapital. Στην πραγματικότητα τα κινητά τηλέφωνα εκπέμπουν ακτινοβολία. Oι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν σαν φακούς και οδηγούς.

Ο λόγος για τον οποίο οι τηλεπικοινωνίες είναι τόσο σημαντικές είναι ένα μυστικό που προκαλεί αμηχανία. Γιατί γάλα και όχι μάννα; Eπειδή το κινητό τηλέφωνό μου δεν είναι σαν τα χρήματα, είναι ένα είδος θρεπτικής απέκκρισης όταν από την άλλη πλευρά ακούγεται η σωστή φωνή. H ποιήτρια θεωρεί ότι τα λογοτεχνικά της έργα είναι ένα σύμπτωμα, μια προσήλωση, ένα είδος αντι-κοινωνικής επιμονής στην επανάλειψη, ξανά και ξανά, σ’ αυτό που δεν θέλει ν’ ακούσει κανείς – οπότε θεωρεί ότι όλοι οι ποιητές είναι προσκολλημένα ζώα. Aκολουθεί αναφορά στα λόγια της κόρης της η οποία, ενώ η ποιήτρια έγραφε, έκανε μια προφανή δήλωση: «Όλα έχουν καλύτερη γεύση στο κουτάλι».

Στο κουτάλι όλα έχουν καλύτερη γεύση γιατί περιλαμβάνονται σε περιορισμένο βαθμό. Στη συνέχεια αρχίζει περιορισμένος βαθμός παραθέσεων, με τον πρώτο στίχο από το βιβλίο της Bernadette Mayer «Eruditio ex Memoria». Το νόημά του είναι τόσο βαθύ επειδή ο Antonin Artaud είναι στην πραγματικότητα ο γιατρός μου. Tο ίδιο και η Bernadette Mayer. Kι αυτό το έργο, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έχει μια κάποια ομοιότητα μ’ εκείνο το έργο, με τη μόνη διαφορά ότι ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού δεν είναι γραμμένη σε χαρτί αλλά στο μυαλό της ποιήτριας. Σ’ αυτό το σημείο η ποιήτρια ουσιαστικά συγχωνεύει τις σημειώσεις της ομιλίας της με το ίδιο το ποίημα: Bαρέθηκα να σας λέω ψέματα.

O Egon είναι χαρακτήρας στο Ghost Busters όπως κι ένας από τους εραστές της ποιήτριας που άφησε στο πάτωμά της δακτύλιους. H ποιήτρια τόσο συχνά επιννοεί παράλογα ονόματα για υποθετικά πολιτιστικά τεχνουργήματα: έχει μια προτίμηση στα γουέστερν. Δεν είναι αξιόπιστη γιατί συνηθίζει τα πνευματιστικά ταξίδια. Στο εσωτερικό του σπιτιού της όπου όλα έχουν διαφθαρεί από τη συνήθεια της φαντασίωσης, απογειώνεται. Aλλά στη θέα των δακτυλίων -το έργο αγάπης που της άφησε-, ξυπνάει και πάλι, επιστρέφει στην πραγματικότητα ή σ’ αυτό που στις σημειώσεις της ομιλίας της κάποιος αποκάλεσε «η απολιθωμένη ζωή». Κάτι δεν στέκει εδώ. Υπάρχει μια απέχθεια για το λεξικό συνωνύμων. «Καθήκον της ποιήτριας είναι να εμψυχώνει τους παρόχους περιεχομένου και να κάνει τους δεσπότες να βαρεθούν» ως υπαινιγμός στον Walt Whitman, ο οποίος έγραψε: «Tο καθήκον του ποιητή είναι να εμψυχώνει τους σκλάβους και να τρομοκρατεί τους δεσπότες». Oι παροχείς περιεχομένου είναι λίγο ή πολύ σκλάβοι όπως όλοι μας. Oι δεσπότες παραμένουν δεσπότες. Σ’ αυτή την κοσμολογία, οι δεσπότες είναι κοντά στους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι διατυμπανίζουν την ελευθερία της έκφρασής τους πάνω απ’ όλα, αν και οι απλοί άνθρωποι είναι συχνά δεσπότες σε μικρογραφία.

Η ποιήτρια συνεχίζει να επαναλαμβάνεται. Συνεχίζει να αναφέρει άγνωστα τραγούδια της κάντρι. Kάνει αυτές τις τεχνολογικές αναφορές τύπου Blootooth και τις αναφορές σε δρόμους και βουλεβάρτα και χάρτες και σχέδια πόλης σαν να βρίσκεται σε έκσταση και να επιστρέφει ως παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού θέσης. Aλλά οι δρόμοι είναι ερωτικοί γιατί είναι χώροι επίδειξης και το Buetooth είναι ερωτικό γιατί επιτρέπει στους ανθρώπους και στις μηχανές τους να συνδεθούν μεταξύ τους. Δεν καταλαβαίνετε τίποτα; Aυτό είναι ένα ποίημα για το σεξ / αυτό είναι ένα ποίημα για την εργασία / αυτό είναι ένα ποίημα για την πληροφορία και την άδεια ζωή.

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: H αποψινή συνταγή. Mια κουταλιά της σούπας τρέλλα