της Άνγκελα Μίβις
ημικυλινδρική πόλη
δάσος μετατροπής
γκρεμοί καθόλου χρόνος
ο ωκεανός είναι δικός μου
Λέξη-σύνδεσμος: ΕΚΣΤΑΣΗ
Author: A) GLIMPSE) OF)
A journal which brings together text, sound, and visual works in order to generate new narratives for the now.
ΛΑΜΨΗ (ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ)
του Κρις Τζιράρντ
ΗΛΙΑΚΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ
ΧΡΥΣΟ ΓΚΡΕΙΠΦΡΟΥΤ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
ΡΟΛΕΡΣΚΕΪΤ
ΒΟΔΙ
ΖΩΗ
ΑΠΟ ΒΑΝΙΛΙΑ
ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΟΝΤΑΣ
Σε ανταπόκριση
αόρατες απαντήσεις (φθάνουν από ρεύματα, κέντρο χωρίς φεγγάρι)
Να ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΩ?
Ο ΡΥΘΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ κομματιού
ενώνουμε ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ
Σιωπή ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ ΑΛΛΟΥ
Στο λευκό λουτρό ΥΠΑΡΧΕΙ
ασημένια
ΑΠΟΛΥΤΗ μοναρχία
(αφάνεια)
Γράφω βιαστικά
στο βασίλειό σου. Όλα τα τροπικά πουλιά,
η ενέργεια των κήπων στο γυμνό δέρμα
ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΤΗΝ ΑΦσικη με πάθος Αφοσίωση
ΑΠΕΡΙΟΡΙΣμένη ΕΞΕΓΕΡΣ
ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΞΕΚΑΘΑΡΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ
ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ
ΩΡΑΙΑ
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΕΥΓΑΛΕΑ
τυλιχθεί μ’ ένα σάλι και φορούσε κολόνια. Τα στοιχεία,
αυτό είναι όλο εκτός από ατέλειωτο
RADIANCE (DISSOLVED)
by Chris Girard
GOLDEN GRAPEFRUIT GHOST
ROLLERSKATE
OX
LIFE
OF VANILLA
REMOVING
In response to
invisible answers (come from streams, moonless center).
Shall I poison?
THE BEAT OF YOUR OWN track
unite REPEAT PROMISES
Silence PATIENT ELSEWHERE
IN THE white bath THERE’S
silver
ABSOLUTE monarchy
(obscurity)
I scramble
in your kingdom. All of the tropical birds,
the energy of the gardens on bare skin.
PERFECTION.
IS A NEED TO PRESERVE
THE naturelESS PASSIONATE DEdication,
LIMITLEd REVOLT
IN A STATE OF CLEAR PERPETUAL
COMMONPLACE
HANDSOME
WOMAN FUGITIVE
wrapped in a shawl, and wore cologne. The elements,
this is all but unending.
ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ / NICE DAY
V&A UNIVERSE
BB PREQUEL (WORKING TITLE)
Ελεάννα Χωρίτη / Eleanna Horiti
•
ΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ
WORDS-LINKS: IN THE CENTER OF THE INFINITE
ΠΙΚΡΑΛΙΔΑ
της Βικτώριας Δεληγιάννη
λέξεις-σύνδεσμοι: ΑΝΘΙΖΟΝΤΑΣ ΗΔΟΝΙΚΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ
Inbox: Δήμητρα Ιωάννου / a glimpse of, τεύχος 11 / πρόσκληση συμμετοχής.
Αρχές Απριλίου.
Παράλληλο σύμπαν, εφιάλτης.
Βλέπω στον ύπνο μου ότι είμαι δισδιάστατη και φυτρώνουν στο σπίτι μου δέντρα, με ρίζες μέλη ζώων, κυρίως κεφάλια γατιών και ψαριών. Προσπαθώ να τα κόψω αλλά ξαναφυτρώνουν. Το αποτυπώνω τις επόμενες μέρες γρήγορα σε χαρτί, πιο πολύ για να το ξορκίσω.
Στο επόμενο closet η Δήμητρα διαβάζει για τη Λάιλα « Είμαι υπερεπίπεδη κι έχω νικήσει όλους μου τους εφιάλτες. […]Πριονίζω τα κεφάλια των ψαριών.».
«Πλάκα μου κάνει…» Λέω μέσα μου. Της δείχνω αργότερα το σχέδιο. Ταύτιση.
Ένα δέντρο για το a glimpse of φυτρώνει τώρα. Όχι εφιαλτικό σαν το προηγούμενο, αλλά εύφορο με προσωπικές αναμνήσεις και παραπομπές στο τεύχος 11.
Ο παιδικός αγαπημένος τρυποκάρυδος Γούντυ Γουντπέκερ, αυτιά λαγού/κόκκινος λαγός ρόλλερσκειτ, αλλά και η πρώτη μου αποκριάτικη στολή. Δημοσιεύω στο φατσοβιβλίο:«Την μέρα που η μητέρα μου συνειδητοποίησε ότι γέννησε λαγό αποφάσισε να με εκπαιδεύσει σε πασχαλιάτικο κουνελάκι..».
Φτερά παγωνιού, κουκουβάγιας και μια πεταλούδα.Τα απελπισμένα γατοκέφαλα τώρα παίρνουν τη μορφή δυναμικής τίγρης. Μια ποντικοουρά θυμίζει τις στολές του Mίκυ και της Mίνι Mάους και την εμμονή της μητέρας μου να με μεταμφιέζει σε τρωκτικό. Προϊστορικά θαλάσσια κτήνη και μια ουρά τροπικού πτηνού. Κάποιες ρίζες μεταμορφώνονται σε κύματα/έργα του Χοκουσάι και του Χιροσίγκε Άντο. Φόρος τιμής στα χρόνια της συνεργασίας μου με το Χρίστο Δ., τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων, την κουλτούρα, το ήθος της ανάλαφρης ρουτίνας μας. Μια κουφάλα στο κέντρο του δέντρου θυμίζει γυναικείο αιδοίο αφήνοντας τη σύνθεση να ανθίσει ηδονικά από μέσα.
Φευγαλαία όντα, ίσως ασύνδετα μεταξύ τους, κομμάτια του συλλογικού ασυνείδητου, σαν τα μέρη μιας πικραλίδας λίγο πριν τη φυσίξουν και χαθούν στον άνεμο. «Είδες έχει γεμίσει παντού κλέφτες», μου είπε εκείνες τις μέρες η μητέρα μου οδηγώντας, όμως κλέφτες από τις λεύκες πιο πολύ, παρά από τις πικραλίδες και κλέφτες σίγουρα όχι λόγω κρίσης…
Αποσυμφόρηση στο μυαλό.
Κοιτάζοντας καλύτερα, ίσως τελικά αυτό το διαταραγμένα ανθισμένο δέντρο να μην είναι και τόσο ασύνδετο.
Έχει πόδια, χέρια/φτερά, αυτιά, μάτια…
Τρία μάτια, με έμφαση στο μεσαίο, το τρίτο μάτι, την υπόφυση, το υποσυνείδητο.
Τα γεννητικά όργανα προδίδουν τη φύση ενός γυναικείου σώματος. Ένα ανθρώπινο σώμα σε εφήμερη μεταμόρφωση. Στο πάνω μέρος ξεδιπλώνονται η ομορφιά, οι ευαισθησίες, η διαίσθηση, η φυσικότητα, η αφέλεια, η χάρη αλλά και η σοφία του θηλυκού. Στη βάση αντίθετα η ένταση, ο δυναμισμός και η τάση για αυτονομία χαρακτηριστικά ενός αρσενικού.
Γυρνάω πίσω στο τεύχος 11. Ξαναδιαβάζω: Χθες το βράδυ ξύπνησα από ένα υπέροχο, αισθησιακό όνειρο: Ένας άνδρας που έμοιαζε με μια ωραία γυναίκα που έμοιαζε με άνδρα. Και λίγο πιο πάνω: Tίποτα για να εξηγήσεις τίποτα για να ερμηνεύσεις.
Rolling Stones, Dandelion
∞
* The Closet / Νύχτες Ανάγνωσης
DANDELION
by Victoria Deliyianni
Words-Links:“BLOSSOMING WITH PLEASURE FROM WITHIN
Inbox: Dimitra Ioannou/ “a glimpse of”, issue 11/ Call for participation.
Early spring.
Parallel Universe-Nightmare.
I was dreaming that I was two-dimensional and trees where growing inside my house. Their roots and branches where sprouting to Animal body parts, mainly members of cat and fish… I was trying to cut them down but they were growing back over and over again. The next few days I quickly tried to draw the dream on a paper, feeling the urge to redeem myself.
Days go by. At the next “Closet” I listen to Dimitra read for Laila: “ I am hyper plane and I have defeated all my nightmares. […] I am jagging fish heads. “You must be kidding me…” I say to myself. Later on I share with her my visual draft. Perfect Identification.
A new tree for “a glimpse of” is growing now. Not so horrible anymore as the first one, but fertile and full of personal memories and references to issue 11.
My childhood’s favorite Woody woodpecker. Rabbit ears/Red rabbit roller-skate as well as my first Halloween costume.
Next post: “The day mom realized she gave birth to a rabbit she decided to train me as an Easter Bunny.”
Peacock and owl feathers. A butterfly. The previous desperate catheads now transform into a dynamic and powerful tiger. A rat-tail is there reminiscent of the costumes of Mickey and Mini mouse and my mother’s obsession in masquerading me like a rodent.Prehistoric sea monsters. A tropical bird tail. Some roots transform into waves, Hokusai and Hiroshige Andō waves: A tribute to the years of my collaboration with Christos D. The endless hours of debate, ethos and culture in our mellow routine. A hollow in the center of the tree resembles a woman’s vagina allowing the composition to blossom with pleasure from within.
Fugitive beings, perhaps unlinked, pieces of our collective unconscious. Just like the parts of a dandelion plant shortly before the wind blows them away.
No mind traffic.
Eventually this disturbed blossoming tree might not be so incoherent.
It has legs, arms, ears, eyes…
Three eyes, emphasizing on the middle-third eye / the pituitary / the subconscious.The genitals betray the nature of a woman’s body. A human body in Temporal Τransformation. On the upper part unfold the beauty, eroticism, sensitivities, intuition, naturalness, naivety, grace, and wisdom of females. In contrast, tension, dynamism and autonomy characteristics of male are evident on the base.
I go back in issue 11 and read: Last night I woke up from a beautiful sensual dream: a man who looked like a handsome woman who looked like a man. And just above: Nothing to explain, nothing to interpret.
Rolling Stones, Dandelion
∞
* The Closet/Reading Series
ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ / HERE IT STARTS / QUI COMINCIA
ma_kapoka@yahoo.it
…
Λέξεις-σύνδεσμοι: ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΕΔΙΟ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ / ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΝΑΓΚΗ Ν’ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙΣ, ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ.
Words-links: A NEW TERRITORY OF PLEASURE / THIS IS PERFECTION. THERE IS NO NEED TO PORTRAY, TO PRESERVE.
VOIVUONONVAARA
by Misha de Ridder
…
Λέξεις-σύνδεσμοι: ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ / Words-links: TEMPORAL TRANSFORMATIONS
ΑΛΥΣΙΔΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ (ΚΗΠΟΙ) / A TRAIN OF PRIVATE ASSOCIATIONS (GARDENS)
της Χρυσάνθης Κουμιανάκη / by Chrysanthi Koumianaki
…
Λέξεις-σύνδεσμοι: ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΚΟΡΥΦΩΣΕΙΣ / ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΟΤΙΒΩΝ / ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΕΙΣ ΜΙΚΡΩΝ ΣΗΜΕΙΩΣΕΩΝ
Words-links: A FEW BRILLIANT CLIMAXES / PROLIFERATION OF LITTLE MOTIFS / ACCUMULATIONS OF LITTLE NOTES
aglimspeof 10 . ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ
ΑΠΟ «ΜΙΑ ΑΡΧΗ ΚΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ» ΜΕΧΡΙ ΤΟ «ΚΕΝΟ»
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011-ΜΑΡΤΙΟΣ 2012
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: Το κείμενο «Η Αν έρχεται πολλές φορές: Διαλογισμός σε αφήγηση» της Τιρίσα Κάρμοντι.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
• Το σχέδιο «Δίνη» της Βικτώριας Δεληγιάννη σε σύνδεση με τις λέξεις «μία αρχή κι ένα τέλος»
• Η φωτογραφία «Και μετά δεν έμεινε κανείς» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με τη λέξη «φάει»
• Το ποίημα «Στην κουζίνα μου» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με τη λέξη «κουζίνα»
• Το φωτογραφικό δίπτυχο από τη σειρά «Irriducibile» της ma_kapoka@yahoo.it σε σύνδεση με τη λέξη «κενό»
∞
Παρακαλώ καθίστε άνετα και χαλαρώστε. Η Άννα έρχεται. Μπορείτε να τη δείτε; Μπορείτε να έρθετε μαζί της; Αυτός είναι ένας κατευθυνόμενος διαλογισμός. Παρακαλώ, συγκεντρωθείτε στο κείμενο. Το Τεύχος 10 σας προσκαλεί να διαλογιστείτε ακολουθώντας τις αφηγηματικές οδηγίες της Τιρίσα Κάρμοντι.
Το κείμενο «Η Άννα έρχεται πολλές φορές: διαλογισμός σε αφήγηση» διαβάστηκε μαζί με άλλα την Κυριακή 22 Απριλίου 2011 στα πλαίσια ενός Μαραθόνιου Πειραματικού Διαλογισμού, «μια ολοήμερη περιπέτεια στον ενδοσκοπικό χώρο του πειραματικού κατευθυνόμενου διαλογισμού που διοργάνωσε η Los Angeles Meditation Ghostwriters Guild». Οι επισκέπτες μπορούσαν να φέρουν μαζί τους ένα στρώμα της γιόγκα ή ένα μαξιλάρι για να καθίσουν ή να ξαπλώσουν πάνω του. Eδώ βρίσκεται ο σύνδεσμος για την ηχογράφηση.
Η Τιρίσα Κάρμοντι είναι συγγραφέας του «Requiem» (Les Figues, 2005), μια μικρο-συλλογή διηγημάτων «με τη δομή μιας σειράς αφηγήσεων για φωνές», και του «Eye Hole Adore» (PS Books, 2008). Η Κάρμοντι διευθύνει μαζί με την Βανέσα Πλέις τις εκδόσεις Les Figues Press, οι οποίες δημοσιεύουν καινοτόμα, πειραματικά και πρωτοποριακά έργα, ενώ συνεπιμελείται τη σειρά αναγνώσεων Mommy Mommy! στο Λος Άντζελες.
∞
ΤΙΡΙΣΑ ΚΑΡΜΟΝΤΙ
Η ΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ: ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ
Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου
Ρύθμιση για μία φωνή: αυτό το κείμενο θα πρέπει να διαβαστεί αργά, με σταθερή διατύπωση σε μία ομάδα ανθρώπων που κάθονται άνετα με την πλάτη τους ίσια και τα μάτια κλειστά. / Τα χέρια τους θα πρέπει ν’ ακουμπούν στα πόδια ή τα γόνατά τους, με τις παλάμες προς τα πάνω. / Ίσως προτιμήσουν ν’ αγγίζουν με τις άκρες του δείκτη τις άκρες του αντίχειρα, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο. / Φανταστείτε εσάς σαν τους δείκτες σας και το κείμενο σαν τους αντίχειρές σας. / Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δύο εαυτοί και δύο κείμενα. / Ορισμένοι από σας αγγίζουν απευθείας το κείμενο· όλοι συνδέεστε με το κείμενο με τη σάρκα ανάμεσα στους δείκτες σας και τους αντίχειρες σας. / Ανάμεσα στους δύο αντίχειρές σας, στα δύο κείμενα, κάθεται αναπνέοντας ο θώρακάς σας, ο οποίος συγκρατεί την καρδιά σας που χτυπάει, μια καρδιά που χτυπάει ενώ τη στηρίζουν δύο πνεύμονες, αριστερά και δεξιά. / Τώρα εισπνεύστε βαθιά. / Και αφήστε την αναπνοή να βγει. / Αναπνεύστε και πάλι βαθιά. / Και χαλαρώστε στην εκπνοή σας. / Συνεχίστε να εισπνέετε και να εκπνέετε, δεξιά και αριστερά, παρατηρείστε την αναπνοή σας, δεξής πνεύμονας, τώρα αριστερός.
1.
Ο ερχομός της Αν
Η Αν έρχεται. Κατευθύνεται, ένα πόδι μετά ένα άλλο, στην κουζίνα, ένα δωμάτιο στο οποίο μπαίνει κάθε ημέρα, πολλαπλές φορές κάθε ημέρα τεντώνει το δεξί χέρι της και σπρώχνει τον διακόπτη προς τα πάνω. Το κάνει αυτό χωρίς να σκέφτεται, χωρίς να αισθάνεται το απαλό πλαστικό στα δάχτυλά της, το ανεπαίσθητο μυικό τέντωμα στο δεξί χέρι της. Το φως ανάβει και η Αν έρχεται στην κουζίνα γιατί η Αν μπορεί να πάει σ’ αυτή την κουζίνα και να την χρησιμοποιήσει. Η κουζίνα της Ανς μοιάζει με τη δική σας. Η Αν στέκεται μπροστά από το ψυγείο, το οποίο μοιάζει με το ψυγείο σας, το ίδιο χρώμα και στιλ, η ίδια κατασκευή στην πόρτα, το ίδιο χερούλι ή χερούλια με πανομοιότυπη καμπύλη. Μπορείτε να το δείτε; Η Αν κοιτάζει το ψυγείο και βλέπει το ψυγείο σας ακριβώς όπως το βλέπετε. Παλιό ή καινούργιο, ένα σημάδι του εφήμερου, ή απαραίτητο, κάτι που θεωρείται δεδομένο όπως είναι τα πράγματα σήμερα, διαφορετικά από το πώς ήταν όταν ήσασταν νέοι. Τι βάζετε έξω από το ψυγείο σας: έναν μαγνήτη, ένα κομμάτι χαρτί με μια σημείωση, ένα παιδικό σχέδιο, μια φωτογραφία, τίποτα απολύτως. Η Αν κοιτάζει το ψυγείο και βλέπει τι υπάρχει εκεί. Όταν ανοίγει την πόρτα κοιτάζει, πραγματικά κοιτάζει, και αντικρύζει τα πράγματα που αγοράζετε πάντα ή ποτέ δεν πετάτε, τα αναψυκτικά, τα δοχεία, τα μπαχαρικά/καρυκεύματα που είναι τακτοποιημένα στα ράφια της πόρτας του ψυγείου, εκεί όπου πάντα βάζετε αυτό το ένα πράγμα. Και η Αν, εκεί βάζει τα δικά της. Από κάτω τους βρίσκονται τα ψίχουλα ή μια επιφάνεια καθαρή.
2.
Ο ερχομός της Αν
Η Αν έρχεται κάθε ημέρα. Η Αν πεινάει. Αυτό το αίσθημα της πείνας άργησε να έρθει, αλλά δεν την ξάφνιασε γιατί είναι ένα αίσθημα που το γνωρίζει καλά, αρκετές φορές κάθε ημέρα η Αν αισθάνεται ένα κενό χαμηλά στο στομάχι της. Η Αν συχνά ξεχνάει την κοιλιά της. Δεν φοράει πολύ στενά ή μη άνετα παντελόνια, όχι πια, οπότε όπως περνάνε οι ώρες δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει στην Αν την κοιλιά της. Η Αν δεν ξεκουμπώνει πια ένα πολύ στενό παντελόνι, δεν ξύνει πια, από τη φαγούρα και τα τσιμπήματα, το αποτύπωμα που αφήνει το ύφασμα όταν δένεται σφιχτά στο δέρμα. Τώρα, η Αν σκέφτεται την κοιλιά της μόνο όταν πεινάει, δεν σκέφτεται πια το δέρμα που καλύπτει την κοιλιά της και δεν σκέφτεται ποτέ τι βρίσκεται ανάμεσα στο δέρμα της και την κοιλιά της. Αποκαλεί τα πάντα κοιλιά της, όλα κάτω από τα πλευρά της και λίγο πιο πάνω από την ήβη της -τα μικρά και τα μεγάλα εντόσθιά της, χοληδόχος κύστη, πάνγκρεας, μείζον και έλλασον επίπλουν, τους κοιλιακούς μύς της, τα τρία ξεχωριστά στρώματα του δέρματός της- όλα αυτά τ’ αποκαλεί στομάχι της εκτός από την περίοδο της εμμηνόρροιας οπότε έχει και μήτρα. Μερικές φορές όταν έχει μήτρα όλα τα κύτταρά της γίνονται το στομάχι της και χρειάζεται να τρώει πρωτεϊνη -κόκκινο κρέας ή ξηρούς καρπούς- ώστε τα δάχτυλα των ποδιών της να είναι εντάξει. Η Αν δεν νοιώθει εκείνο το είδος της πείνας τώρα. Τώρα η Αν αισθάνεται εκείνο το βαθύ, χαμηλό κενό που κάνει τα δάχτυλα και το στήθος της να τρεμουλιάζουν. Το κενό χρειάζεται κάτι. Είναι πείνα χωρίς λαχτάρα. Η πείνα στραγγίζει το αίμα από το κεφάλι της. Όλοι και όλα μπαίνουν στον δρόμο της Αν και η Αν ζαλίζεται. Έχει έρθει σ’ έναν χώρο ζαλάδας γιατί δεν έχει φάει εδώ και αρκετές ώρες. Την τελευταία φορά που έφαγε, έφαγε ό,τι φάγατε τελευταία, τόσο πολύ ή τόσο λίγο, είχε την ίδια γεύση αλλά το έφαγε πιο αργά. Έφαγε το δικό της πολλές ώρες πριν φάτε το δικό σας. Τι έφαγε η Αν; Η Αν μόλις που υπάρχει.
Πρέπει να την ταΐσετε.
3.
Ο ερχομός της Αν
Η Αν έρχεται κάθε ημέρα. Έρχεται στον διάδρομο, στο μπάνιο, στη ντουσιέρα. Έρχεται από το κρεβάτι και πάλι πίσω. Στέκεται μπροστά από τον καθρέφτη και κοιτάζει τα μαλλιά της, το δέρμα της, το δέρμα κάτω από τα μάτια της, τις ατέλειές του. Περπατάει από την κουζίνα στην κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα. Κοιτάζει τον πάγκο, τα νύχια της, ένα σημείο στο πάτωμα. Μερικές φορές, προσέχει αυτό που τώρα προσέχει και επανέρχεται. Μερικές φορές σταματάει και καθυστερεί και λέει: τι είναι αυτό.
4.
Ο ερχομός της Αν
Εδώ, η ιστορία τελειώνει.
5.
Ο ερχομός της Αν
Η Αν θέλει να υπάρξει τόσο όσο εσείς. Αλήθεια είναι αυτό; Θα ήθελε να πει ότι είναι. Δεν υπάρχει αρχή σ’ ένα τέλος αλλά υπάρχει μία αρχή κι ένα τέλος στην αρχή και μία αρχή ξανά και ξανά. Μα ναι φυσικά. Θα ήθελα απλά να πω:
ISSUE 10, CONTENTS
FROM “HOLLOW” TO “A BEGINNING AND AN END”
SOURCE TEXT: Ann Arrives Many Times: Meditation in Narrative by Teresa Carmody.
CONTENTS:
• the drawing Vortex by Victoria Deliyianni is linked to the words “a beginning and an end”
• the photo And Then They Were None by Dimitra Ioannou is linked to the word “eat”
• the prose In My Kitchen by Antonis Katsouris is linked to the word “kitchen”
• the photos #1, #2 from the series Irriducibile by ma_kapoka@yahoo.it are linked to the word “hollows”
ANN ARRIVES MANY TIMES: MEDITATION IN NARRATIVE
Please, sit comfortably and relax. Ann is arriving. Can you see her? Can you arrive with her? This is a guided meditation. Please, concentrate on the text. Issue 10 invites you to meditate according to Teresa Carmody’s narrative instructions.
The text Ann Arrives Many Times: Meditation in Narrative was read on Sunday, April 24, 2011 at the Experimental Meditation Marathon, “a daylong adventure into the introspective realm of experimental guided meditation, led by the Los Angeles Meditation Ghostwriters Guild.” Visitors could bring a yoga mat or a cushion to sit or lie upon. Here is the link to the audio recording.
Teresa Carmody is the author of Requiem (Les Figues, 2005), a micro-collection of short fiction, “constructed as a series of voice-driven narratives”, and of Eye Hole Adore (PS Books, 2008). Carmody is co-director with Vanessa Place of Les Figues Press, which publishes books of innovative, experimental and avant-garde work, and co-curator of the Mommy, Mommy! Reading Series in Los Angeles.
∞
Ann Arrives Many Times: Meditation in Narrative
by Teresa Carmody
Setting, for one voice: This text should be read slowly and with deliberate enunciation to a group of people who are sitting comfortably with their backs straight and their eyes closed. / Their hands should be resting on their legs or knees, palms up. / They may choose to touch the tips of their index fingers to the tips of their thumbs, but this is not necessary. / Picture your index fingers as you and your thumbs as the text. / This means there are two yous and two texts. / Some of you are touching the text directly; all of you are connected to the text by the flesh between your index fingers and your thumbs. / In between your two thumbs, the two texts, sits your breathing torso, which holds your beating heart, a beating heart held between two lungs, left and right. / Now, inhale deeply. / And let that breath go. / Breathe in again, deeply. / And relax into your exhale. / Continue breathing in and out, left and right, notice your breath, right lung, now left.
1.
Ann’s Arrival
Ann is arriving. She walks, one foot then another, into the kitchen, a room she enters every day, multiple times every day she stretches her right arm and moves the light switch up. She does this without thinking, without feeling the smooth plastic in her fingers, the slight stretch of muscle in her right arm. The light is on and Ann arrives in the kitchen because Ann can go into this kitchen and use it. Ann’s kitchen looks like yours. Ann stands in front of the refrigerator, which looks like your refrigerator, the same color and style, the same textured door, the same handle or handles curved in just the same way. Can you see it? Ann looks at the refrigerator and sees your refrigerator in the same way you do. Old or new, a sign of something temporary, or basic, something taken for granted, the way things are now, different from how they were when you were young. What do you put on the outside of your refrigerator: a magnet, a piece of paper with a note, a child’s drawing, a photo, nothing at all. Ann looks at the refrigerator and sees what is there. When she opens the door she looks, she really looks, and she sees the stuff you always buy or never throw out, the beverages, containers, condiments arranged on the refrigerator door shelves, the place you always put that one thing. That’s where Ann puts hers too. Beneath the stuff lies the crumbs or the wiped clean.
2.
Ann’s Arrival
Ann arrives every day. Ann is hungry. This feeling of hunger came slowly, but it did not surprise her for it is a feeling she knows well, several times every day Ann feels the low hollow of her stomach. Ann oftentimes forgets her stomach. She doesn’t wear pants that are too tight or uncomfortable, not anymore, so there is nothing in Ann’s hour-to-hour to remind her of her stomach. Ann no longer experiences the sudden relief of unbuttoning pants too tight, she no longer rubs the itch and sting of an impression dug by fabric bound too skin close. Now, Ann thinks of her stomach only when she is hungry, she no longer thinks of the skin that covers her stomach and she never thinks of what lies between her skin and her stomach. She calls everything her stomach, everything from beneath her ribs to just above her pubic hair—her large and small intestines, gallbladder, pancreas, greater and lesser omentums, her abdomen muscles, the three distinct layers of her skin—she calls all these her stomach except when she is menstruating and then she has a uterus too. Sometimes, when she has a uterus, all of her cells become her stomach and she needs to eat protein—red meat or nuts—so that her toes will be okay. That is not the kind of hunger Ann feels now. Now, Ann is feeling that deep, low hollowness which makes her fingers and chest shaky. The hollowness wants something. It is hunger without craving. Hunger drains the blood from her head. Everyone and everything is getting in Ann’s way and Ann is light-headed. She has arrived into a space of light-headedness because she hasn’t eaten for several hours. The last time she ate, she ate what you last ate, that much or that little, it tasted just the same, but she ate it more slowly. She ate hers many hours before you ate yours. What did Ann eat? Ann barely exists.
You must feed her.
3.
Ann’s Arrival
Ann arrives every day. She arrives into the hallway, the bathroom, the shower. She arrives out of bed and back in. She stands in front of the mirror and looks at her hair, the skin beneath her eyes, her blemishes. She walks from the kitchen to the bedroom to the kitchen. She looks at the counter top, her fingernails, a spot on the floor. Sometimes, she notices what she is noticing and she arrives again. Sometimes she stops and pauses and says: what is this.
4.
Ann’s Arrival
So the story stops.
5.
Ann’s Arrival
Ann wants to exist as much as you do. Is that true? She wishes to say is this. There is no beginning to an end, but there is a beginning and an end to beginning and a beginning again and again. Why yes of course. I wish simply to say:
VORTEX
by Victoria Deliyianni
Cross-legged on my mat I am waiting for Ann. Unlike the expected inner relaxation and balanced feelings of meditating, I am walking out rather troubled by my practice.
Ann is hungry. Ann oftentimes forgets her stomach. Ann barely exists.
Mind goes to Ana/Pro Ana, which like Mia are often referred to in International terminology as anorexia nervosa and bulimia, respectively.The need for a flawless image-identity is hidden behind a routine of self-punishment.
A toilet bowl representing, a mirror of a different life style.
A mouth ready to Talk, Kiss, Suck, anything rather than Puke-Purge all the unwanted of a Binge-Overconsumption.On a second level the bottom of the bowl devours the mouth. Right hand enters tickling the esophagus, starting the procedure of purging. Reversing the image it’s the left hand, supporting the forehead all through the process.
Reminiscent of the blessing hand of Jesus Christ in religious icons of the Greek Orthodox Church as well as the ritual hidden beneath the act of repetition.
A Vortex repeating and fading after each toilet flush.
Sometimes violent, aggressive, others redeeming, others merely procedural. Flushing down desires, dreams, values all precious-colorful nuggets of our inner world.
Parenthesis_My attention turns to the vortexes. The Fibonacci sequence of the Golden Rule is a famous spiral where, after research, a generalized separation occurs. Clockwise rotating Vortices are considered female, while the reversed are assumed as male.
However, a deeper study of the Fibonacci swirl proves that this distinction does not make any sense as many vortexes reverse their rotation after they arrive at their center point.
There is no beginning to an end, but there is a beginning and an end to beginning and a beginning again and again.
The end is the beginning is the end.
Is it bright where you are?
And have the people changed?
Does it make you happy,
you’re so strange.
And in your darkest hour,
My old secrets lay,
You can watch the world devoured in its pain,
Strange.
(The Smashing Pumpkins, The end is the beginning is the end)
At the Vortex of Crisis.
All of us more or less hide Ann. Lost in the tornado of everyday routine and uncertainty.
Is this a vicious circle?
Maybe NOT. Like the wolf who circles around his prey, threatens and draws back, until his successful final attack…
For a happy end and a happy beginning and a happy beginning again and again.
aglimpseof.net 