helix
bringing sexy back to working class
flick trip switch brush kiss piccadilly
it’s enough to burst a dam water
artificial landlocked as a city
in ultimate x pression you circle
of personal shared/evasive
space
alluring urban [self] discourse
insistent coming on
all tangled coming on
all fleshed out fluid
it’s all in the detail
how the sky reflects water
how it used to be so lush
how a canal is a river is the sea is the ocean
how i used to wear velvet all the time
shimmer secret seat dancing
pomona as a dock
pomona as a goddess
Τonight you are invited to an improbable dinner hosted by the French writer Antonin Artaud (1896-1948), with special guests, the Japanese poet Yoko Danno, the Japanese artist Yayoi Kusama, the French writer Joseph Joubert (1754-1824), the French philosopher Hélène Cixous, the American poet Frank O’ Hara (1926-1966), a character created by the Japanese writer Kobo Abe (1924-1993), and the American poet Evelyn Posamentier.
This dinner could only take place in an improbable space like, for exemple, the installation “I’m Here, But Nothing 2000” by Yayoi Kusama which was presented at the Tate Modern (2012).
The guests talk about tonight’s menu, about the Marvelous, the voice(s), the food, the mind, and a ghost succeeds in communicating with them.
Issue’s 15 source text is co-edited by Yoko Danno, the British writer Ed Garland (extract from “The Notebooks of Joseph Joubert,” translated by Paul Auster), Dimitra Ioannou (extract from “Antonin Artaud, Selected Writings,” translated by Helene Weaver, University of California Press), titles of poems from the collection “Brainiography” by Evelyn Posamentier Argotist Ebooks), extract from the book “Coming to Writing’ and Other Essays” by Hélène Cixous, translated by Sarah Cornell, Deborah Jensen, Ann Liddle, and Susan Sellers, Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1991), extract from the play The Ghost is Here by Kobo Abe, translated by Donald Keene, Columbia University Press), and Antonis Katsouris (extract from BIOTHERM (FOR BILL BEKSON) by Frank O’ Hara, Selected Poems, edited by Ronald Allen, Carcanet).
ISSUE 15 (January-March 2014) CONTENTS
~ a poem from Nocturnes by Jane Joritz-Nakagawa is linked to the words ‘caves,’ ‘mind breathes,’ ‘root.’
~ the artwork About the Marvelous by Caroline de Lannoy is linked to the words ‘The mind breathes outside the mind,’ ‘the Marvelous.’
~ the drawing Dinner Is Served by Andreas Kassapis is linked to the words ‘abandon your lodgings.’
~ the prose text Explication by Anne Boyer is linked to the words ‘The recipe tonight. A spoonful of madness.’
~ the poem Inextinguishable Lights by Ali Znaidi is linked to the word “swallow.”
~ the prose text En Panne by Denis LHomme is linked to the words “THE BRAIN SCATTERS ITSELF.”
~ the drawing Jocœur by Denis Lhomme is linked to the words “THE PHANTOM IS HERE.”
Yoko Danno: The recipe tonight. A spoonful of madness, a kind of bait to lure fish or the opposite sex. Phosphorescent simile and a pinch of secret vice added in the broth.
Yayoi Kusama, I’m Here but Nothing 2000
Yayoi Kusama: One day, I suddenly looked up to find that each and every violet had its own individual human-like facial expression, and to my astonishment they were all talking to me.
Joseph Joubert: But the voice is not made only of air, but of air modeled by us, impregnated by our heat and enveloped like some kind of skin by the vapor of our inner atmosphere accompanied by some emanation that gives it a certain shape and certain properties capable of producing effects upon other minds
Hélène Cixous: I was raised on the milk of words. Languages nourished me. I hated to eat what was on a plate. Dirty carrots, nasty soups, the aggression of forks and spoons. ‘Open your mouth.’ ‘No.’ I let myself be fed only by voice, by words. A deal was made: I would swallow only if I was given something to hear.
Yayoi Kusama Fruits, 1995
Frank O’ Hara:
(MENU)
Déjeuner Bill Berkson
30 August 1961
Hors-d’oeuvre abstrait-expressionistes, américain-styles, bord-durs, etc.
Soupe Samedi Soir à la Strawberry-Blonde
Poisson Pas de Dix au style Patricia
Histoire de contrefilet, sauce Angelicus Fobb
Le réunion des fins de thon à la boue
Chapon ouvert brûlé, sauce Fidelio Fobb
Poèmes 1960-61 en salade
Fromage de la Tour Dimanche 17 septembre
Fruits des Jardins shakspériens
Biscuits de l’Inspiration de Clarence Brown
Vin blanc supérieur de Bunkie Hearst
Vin rouge mélancholique de Boule de neige
Champagne d’ Art News editeur diapré
Café ivesianien “Plongez au fond du lac glacé”
Vodka-campari et TV
FUKAGAWA: (begins writing, repeating aloud GHOST’S words.): “Eight years and six months ago … The place was inside a Shinjuku department store in daytime … Until quite recently haunted the vicinity of Kabuki-cho. Since then … Hobby is riding trains … At the time he enjoyed crowds, but at present has a tendency to be attracted instead by solitude … Chief worry now? … Fear …” (Puts down his pen and nods.)
ΑΠΟ ΤΙΣ «ΣΠΗΛΙΕΣ» ΜΕΧΡΙ «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ» Ιανουάριος-Μάρτιος 2014
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: To κείμενο-κολλάζ «Το Δείπνο είναι έτοιμο» σε επιμέλεια Yoko Danno,Ed Garland, Δήμητρας Ιωάννου, Αντώνη Κατσούρη.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
• ένα ποίημα από την ανέκδοτη συλλογή «Νυχτερινά» της Jane Joritz-Nakagawa σε σύνδεση με τις λέξεις «σπηλιές», «το μυαλό αναπνέει» και «ρίζα».
• Το εικαστικό έργο «About the Marvelous» [Σχετικά με το Υπέροχο] της Caroline de Lannoy σε σύνδεση με τις λέξεις «Το μυαλό αναπνέει έξω από το μυαλό», «το Υπέροχο».
• Το σχέδιο «Το δείπνο είναι έτοιμο» του Ανδρέα Κασάπη σε σύνδεση με τις λέξεις «να εγκαταλείψετε τα προσωρινά σας καταλύματα».
• Η πρόζα «Eξήγηση» της Anne Boyer σε σύνδεση με τις λέξεις «H αποψινή συνταγή. Mια κουταλιά της σούπας τρέλλα»
• Το ποίημα «Ανεξίτηλη φωταψία» του Ali Znaidi σε σύνδεση με τη λέξη «καταπίνω».
• Το ποίημα-πρόζα «Βλάβη» του Denis Lhomme σε σύνδεση με τις λέξεις «Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΤΗΚΕ».
• το σχέδιο «Jocœur» του Denis Lhomme σε σύνδεση με τις λέξεις «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ».
∞
Απόψε σας προσκαλούμε σ’ ένα απίθανο δείπνο με οικοδεσπότη τον Γάλλο συγγραφέα Antonin Artaud (1896-1948) και προσκεκλημένους την Αμερικανίδα συγγραφέα Evelyn Posamentier, τον ποιητή Νικόλαο Κάλας (1883-1988), την Γιαπωνέζα ποιήτρια Yoko Danno, την Γιαπωνέζα καλλιτέχνη Yayoi Kusama, τον Γάλλο συγγραφέα Joseph Joubert (1754-1824), την Γαλλίδα φιλόσοφο Hélène Cixous, τον Αμερικανό ποιητή Frank O’ Hara (1926-1966) και έναν χαρακτήρα που δημιούργησε ο Ιάπωνας συγγραφέας Kobo Abe (1924-1993).
Αυτό το δείπνο θα μπορούσε να γίνει μόνο σ’ ένα απίθανο μέρος όπως, για παράδειγμα, στην εγκατάσταση της Yayoi Kusama «I’m Here, But Nothing 2000» που παρουσίασε στην Tate Modern (2012).
Οι καλεσμένοι μιλούν φυσικά για το μενού της βραδιάς, για το Υπέροχο, την τρέλλα, τη φωνή/τις φωνές, την τροφή, το μυαλό, ενώ ένα φάντασμα καταφέρνει να επικοινωνήσει μαζί τους .
Το κείμενο-πηγή του τεύχους συνεπιμελήθηκαν η Yoko Danno,ο Βρεττανός συγγραφέας Ed Garland (απόσπασμα από το βιβλίο «The Notebooks of Joseph Joubert» σε μετάφραση Paul Auster),η Δήμητρα Ιωάννου: απόσπασμα από το κείμενο «The dinner is served» του Antonin Artaud – Antonin Artaud, Selected Writings σε μετάφραση Helene Weaver, University of California Press, τίτλοw ποιήματος από τη συλλογή «Brainiography» της Evelyn Posamentier, Argotist Ebooks, απόσπασμα από συνέντευξη της Yayoi Kusama, απόσπασμα από το βιβλίο «Coming to Writing’ and Other Essays» της Hélène Cixous, σε μετάφραση των Sarah Cornell, Deborah Jensen, Ann Liddle και Susan Sellers, Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1991, απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Το φάντασμα είναι εδώ» του Kobo Abe, σε μετάφραση Donald Keene, Columbia University Press) και ο Αντώνης Κατσούρης (απόσπασμα από την συλλογή Biotherm (For Bill Bekson) του Frank O’ Hara, Selected Poems, edited by Ronald Allen, Carcanet).
Yoko Danno: Η αποψινή συνταγή: μία κουταλιά της σούπας τρέλλα, κάποιο δόλωμα για να σαγηνέψετε ψάρια ή το αντίθετο φύλλο. Στον ζωμό προσθέτετε μια φωσφωρούχα παρομοίωση και μια δόση μυστικού βίτσιου.
Yayoi Kusama, I’m Here but Nothing, 2000-2012
Yayoi Kusama: Μια μέρα κοίταξα ξαφνικά τα μωβ και ανακάλυψα ότι καθένα έχει την δική του ανθρωπόμορφη έκφραση και, προς μεγάλη μου έκπληξη, μου μίλαγαν.
Joseph Joubert: Όμως η φωνή δεν κατασκευάζεται μόνο από αέρα αλλά αέρα στον οποίο δίνουμε εμείς το σχήμα, τον οποίο γονιμοποιεί η καρδιά μας και τον περιβάλλουν σαν δέρμα οι φαντασιώσεις της εσωτερικής μας ατμόσφαιρας μαζί με μια διάχυση που της δίνει σχήμα και ορισμένες ιδιότητες που μπορούν να επηρεάσουν την σκέψη άλλων.
Hélène Cixous: Ανατράφηκα με το γάλα των λέξεων. Με έθρεψαν οι γλώσσες. Μισούσα το φαγητό που έπρεπε να φάω από το πιάτο. Βρώμικα καρότα, απαίσιες σούπες, η επιθετικότητα των πηρουνιών και των μαχαιριών. «Άνοιξε το στόμα σου». «Όχι». Μόνο η φωνή, οι λέξεις μπορούσαν να με θρέψουν. Έγινε μια συμφωνία: θα κατάπινα μόνο αν μου έδιναν κάτι ν’ ακούσω.
Evelyn Posamentier:ΤΕΛΟΣ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
«Φρούτα», Yayoi Kusama, 1995
Frank O’ Hara:
(MENU)
Γεύμα Bill Berkson
30 Αυγούστου 1961
Αφηρημένα, εξπρεσσιονιστικά ορεκτικά σε αμερικάνικο στιλ, με μπορ-ντούρες, κ.ο.κ..
Σούπα «Σαββατόβραδο α λα Ξανθωπή Φράουλα».
Ψάρι «Βήμα των δέκα» σε στιλ Patricia.
Ιστορία του contrefilet, με σάλτσα Angelicus Fob
Ένωση των τελευταίων τόνων στη λάσπη
Ανοιγμένο και καψαλισμένο καπόνι, σάλτσα Fidelio Fobb
Ποιήματα 1960-61 σε σαλάτα
Τυρί του Γύρου της Κυριακής 17 Σεπτεμβρίου
Φρούτα από τους σαιξπηρικούς κήπους
Μπισκότα της Έμπνευσης Clarence Brown
Εκλεκτό λευκό κρασί Bunkie Hearst
Μελαγχολικό κόκκινο κρασί «Νιφάδα χιονιού»
Σαμπάνια «Τα νέα της τέχνης» πολύχρωμου επιμελητή
Καφές του Ives «Βουτήξτε στον βυθό της παγωμένης λίμνης»
Βότκα-καμπάρι και τηλεόραση
Φουκαγκάουα: (αρχίζει να γράφει επεναλαμβάνοντας δυνατά τα λόγια του ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ): «Πριν από οκτώ χρόνια και έξι μήνες… Στο εσωτερικό ενός πολυκαταστήματος της Σιντζούκου, ένα πρωινό… Μέχρι πρόσφατα στοίχειωνε την περιοχή της Καμπούκι-τσο. Από τότε… Ανέβαινε στα τρένα για χόμπι… Εκείνη την εποχή του άρεσαν τα πλήθη, αλλά σήμερα έχει την τάση να προτιμά τη μοναξιά… Η μεγαλύτερη ανησυχία του τώρα;… Ο φόβος… (Αφήνει κάτω την πένα του μ’ ένα νεύμα).
The breathing outside my labored mine. Heavens in bits.
Roots in mental cavities. Soft, soft the painting of blue.
Becoming ruined cities of crystallized air.
Nervous dialogue. Solemn child, grime wavers.
Sudden funeral for me.
Tedious empty steps. A little left. Too late.
No object is money. A lonely place of rocks and sand.
In dreams a sense of deafness. Falling in innocent silence.
All foreplay is glitch. A trick of my subconscious
I’m frozen you’re dead. Twisting wisteria.
Mistress mind cult of prehistoric notorious phonetic
Mammary fiction rice sack hysteria compilation perception
Deathless wall freezes gaze judicial penetration
Unlimited cigarette fantasies of identity disjunctive compilation
Audience of corpses by oceans endowed conglomerate instrument
Enclosed body undying fashion shrunken night
Aναπνοή εκτός του ορυχείου μου. Παραδείσια δυαδικά ψηφία.
Ρίζες σε νοητικές κοιλότητες. Απαλός, απαλός ο γαλάζιος χρωματισμός.
Γίνεται ερείπια πόλεων από κρυστάλλινο αέρα.
Νευρικός διάλογος. Παιδική επισημότητα, ο καπνός τρεμοπαίζει.
Aναπάντεχη για μένα η κηδεία.
Μονότονα άδεια βήματα. Λίγα υπολείμματα. Πολύ αργά.
Tίποτα δεν είναι χρήμα. Ένα μοναχικό μέρος από βράχια και άμμο.
Στα όνειρα μια αίσθηση κωφότητας. Bαθιά αθώα σιωπή.
Tα προκαταρκτικά δεν διακρίνονται. Mε ξεγελά το υποσυνείδητό μου.
Έχω παγώσει έχεις πεθάνει. Παραμορφωμένη γλυσίνα.
Mυαλό ερωμένης λατρεία της προϊστορίας περίφημη φωνητική
Μαστική μυθοπλασία σάκος με ρύζι υστερία συλλογή αντίληψη
Άφθαρτος τοίχος παγώνει βλέμμα δικαστική διείσδυση
Aτελείωτες φαντασιώσεις ταυτότητας καπνίζοντας διάζευξη της συλλογής
Aκροατήριο από πτώματα δίπλα σε ωκεανούς εφοδιασμένο με κροκαλοπαγές εργαλείο
Περίκλειστο σώμα αθάνατος τρόπος λιγοστό φως
I am no expert on phenomenology or anything, only there is that problem of how to turn into body that which is okay as air. To “monetize” is to make spirit material. Blogger offers this service. Fiction implies intent, narrative structure, guiding intelligence – a lie is so often an error, an accident, a leaking self-protective fantasy. Character can mean at least two things here: good character (the poet’s lack of it), and character, as in a fictional construct. “Who needs” is surrender.
What I can’t have I often pretend that I don’t want. Dante is the Italian poet, and he is the only character the work requires because he sets the literary precedent for spiteful visions of love in semi-arduous forms. Because he is a great poet he can vouch for the author of this work: she is devoted to understanding but works from a kind of green chaos of circumstance. Often the poet thinks of the phrase “beau desordre” but has a difficult time finding out much about it because her French is poor. She turns the concept of lyric disarray.
She turns the concept of lyric disarray into a former lover. Though the poet suggested she didn’t need characters, she introduces one. The lover Bo might not even be named this anymore. This lover might be based on someone real, but I am afraid there is not much esteem here for the factories that manufacture odes. There is not actually a Prime Minister of America and America is not a city. The Prime Minister is in a play called Das Kapital. Cell phones are actually radiant. People use these phones as beacons and guides.
Why telecommunications are so important is an embarrassing secret. Why milk, not manna? Because my cell phone is not like money, it is like some sort of nourishing excretion when the right voice comes out the other side. The poet considers her literary works a symptom, a perseveration, a kind of anti-social insistence in repeating, again and again, what no one wants to hear – to her, then, all the poets are perseverating animals. Then there is the story of how the poet was writing and her daughter made an obvious statement: “Everything tastes better in a spoon.”
Everything tastes better in a spoon because it is a small measure. Then there is a small measure of quotation, the first line of Bernadette Mayer’s Eruditio ex Memoria. This has so much meaning, because Antonin Artaud is actually my doctor. But so is Bernadette Mayer. And, believe it or not, this project bears a certain resemblance to that project, except the entire history of Western Civilization is not written on paper but in the poet’s head. At this point the poet actually merges her lecture notes with the poem: I am tired of telling you lies.
Egon is a character in Ghost Busters, but also one of the poet’s lovers, one who left ringlets on the poet’s linoleum. The poet is so often making up absurd names for speculative cultural artifacts: she has a taste for westerns. She can’t be trusted because she has flights, goes off into her interior in which everything is corrupted by a habit of fancy. But to see the ringlets—the labor of love left for her—is to wake her up again, bring her back to reality or what someone in her lecture notes called “the petrified life.” There is some nonsense here. There is a hatred of the thesaurus. “The duty of the poet is to cheer up content providers and bore despots” is an allusion to Walt Whitman who wrote “The duty of the poet is to cheer up slaves and horrify despots.” Content providers are no more or less like slaves than anyone else. Despots remain despots. In this cosmology the despots are near to the natural men who assert their free expression over everything though the natural men are often only despots in miniature.
She keeps repeating herself. She keeps quoting country songs no one knows. She makes these technology references like Bluetooth and reference to things like streets and boulevards and maps and city planning like she has gone into a trance and come back as a global positioning system. But the streets are sexual because they are a place for display and Bluetooth is sexual because it allows people and their machines to hook up to one another. Don’t you understand anything? This is a poem about sex / this is a poem about work / this is a poem about information and the hollowed life.
Δεν είμαι ειδική στη φαινομενολογία ή σε κάτι άλλο, μόνο που υπάρχει αυτό το πρόβλημα του πώς μετατρέπεται σε σώμα αυτό που είναι μια χαρά ως αέρας. Tο να «νομισματοποιείς» σημαίνει να κάνεις ύλη το πνεύμα. Tο Blogger προσφέρει αυτή την υπηρεσία. H μυθοπλασία συνεπάγεται πρόθεση, αφηγηματική δομή, μια κατευθυντήρια ευφυία – ένα ψέμα είναι τόσο συχνά σφάλμα, ένα ατύχημα, μια φαντασίωση αυτο-προστασίας που διαρρέει. Ο χαρακτήρας μπορεί εδώ να σημαίνει τουλάχιστον δύο πράγματα: τον καλό χαρακτήρα (τον οποίο δεν έχει η ποιήτρια), και τον χαρακτήρα όπως εμφανίζεται σε μια μυθοπλαστική κατασκευή. «Ποιός χρειάζεται» σημαίνει παραδίνομαι.
Συχνά υποκρίνομαι πως δεν θέλω αυτό που δεν μπορώ να έχω. O Dante είναι ο Iταλός ποιητής και ο μοναδικός χαρακτήρας που απαιτεί το έργο επειδή δημιουργεί λογοτεχνικό προηγούμενο για εχθρικά οράματα αγάπης σε ημιτελείς φόρμουλες. Επειδή είναι σπουδαίος ποιητής μπορεί να εγγυηθεί για τη συγγραφέα αυτού του έργου: είναι αφοσιωμένη στην κατανόηση αλλά εργάζεται μέσα από ένα είδος πράσινου περιστασιακού χάους. Συχνά η ποιήτρια σκέφτεται τη φράση «beau désordre» αλλά δυσκολεύεται να βρει περισσότερα στοιχεία γι’ αυτήν, επειδή τα γαλλικά της είναι στοιχειώδη.
Δίνει στην έννοια της λυρικής σύγχυσης τη μορφή ενός παλιού έρωτα. Αν και η ποιήτρια υπαινίχθηκε ότι δεν χρειαζόταν χαρακτήρες, τώρα εισάγει έναν. Ο έρωτας με το όνομα Bo μπορεί να μην ονομάζεται πια έτσι. O έρωτας αυτός μπορεί να βασίζεται σ’ έναν αληθινό αλλά φοβάμαι πως δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση για τα εργοστάσια κατασκευής ωδών. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Πρωθυπουργός της Aμερικής όπως επίσης η Aμερική δεν είναι πόλη. O Πρωθυπουργός βρίσκεται σ’ ένα θεατρικό με τον τίτλο Das Kapital. Στην πραγματικότητα τα κινητά τηλέφωνα εκπέμπουν ακτινοβολία. Oι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν σαν φακούς και οδηγούς.
Ο λόγος για τον οποίο οι τηλεπικοινωνίες είναι τόσο σημαντικές είναι ένα μυστικό που προκαλεί αμηχανία. Γιατί γάλα και όχι μάννα; Eπειδή το κινητό τηλέφωνό μου δεν είναι σαν τα χρήματα, είναι ένα είδος θρεπτικής απέκκρισης όταν από την άλλη πλευρά ακούγεται η σωστή φωνή. H ποιήτρια θεωρεί ότι τα λογοτεχνικά της έργα είναι ένα σύμπτωμα, μια προσήλωση, ένα είδος αντι-κοινωνικής επιμονής στην επανάλειψη, ξανά και ξανά, σ’ αυτό που δεν θέλει ν’ ακούσει κανείς – οπότε θεωρεί ότι όλοι οι ποιητές είναι προσκολλημένα ζώα. Aκολουθεί αναφορά στα λόγια της κόρης της η οποία, ενώ η ποιήτρια έγραφε, έκανε μια προφανή δήλωση: «Όλα έχουν καλύτερη γεύση στο κουτάλι».
Στο κουτάλι όλα έχουν καλύτερη γεύση γιατί περιλαμβάνονται σε περιορισμένο βαθμό. Στη συνέχεια αρχίζει περιορισμένος βαθμός παραθέσεων, με τον πρώτο στίχο από το βιβλίο της Bernadette Mayer «Eruditio ex Memoria». Το νόημά του είναι τόσο βαθύ επειδή ο Antonin Artaud είναι στην πραγματικότητα ο γιατρός μου. Tο ίδιο και η Bernadette Mayer. Kι αυτό το έργο, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έχει μια κάποια ομοιότητα μ’ εκείνο το έργο, με τη μόνη διαφορά ότι ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού δεν είναι γραμμένη σε χαρτί αλλά στο μυαλό της ποιήτριας. Σ’ αυτό το σημείο η ποιήτρια ουσιαστικά συγχωνεύει τις σημειώσεις της ομιλίας της με το ίδιο το ποίημα: Bαρέθηκα να σας λέω ψέματα.
O Egon είναι χαρακτήρας στο Ghost Busters όπως κι ένας από τους εραστές της ποιήτριας που άφησε στο πάτωμά της δακτύλιους. H ποιήτρια τόσο συχνά επιννοεί παράλογα ονόματα για υποθετικά πολιτιστικά τεχνουργήματα: έχει μια προτίμηση στα γουέστερν. Δεν είναι αξιόπιστη γιατί συνηθίζει τα πνευματιστικά ταξίδια. Στο εσωτερικό του σπιτιού της όπου όλα έχουν διαφθαρεί από τη συνήθεια της φαντασίωσης, απογειώνεται. Aλλά στη θέα των δακτυλίων -το έργο αγάπης που της άφησε-, ξυπνάει και πάλι, επιστρέφει στην πραγματικότητα ή σ’ αυτό που στις σημειώσεις της ομιλίας της κάποιος αποκάλεσε «η απολιθωμένη ζωή». Κάτι δεν στέκει εδώ. Υπάρχει μια απέχθεια για το λεξικό συνωνύμων. «Καθήκον της ποιήτριας είναι να εμψυχώνει τους παρόχους περιεχομένου και να κάνει τους δεσπότες να βαρεθούν» ως υπαινιγμός στον Walt Whitman, ο οποίος έγραψε: «Tο καθήκον του ποιητή είναι να εμψυχώνει τους σκλάβους και να τρομοκρατεί τους δεσπότες». Oι παροχείς περιεχομένου είναι λίγο ή πολύ σκλάβοι όπως όλοι μας. Oι δεσπότες παραμένουν δεσπότες. Σ’ αυτή την κοσμολογία, οι δεσπότες είναι κοντά στους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι διατυμπανίζουν την ελευθερία της έκφρασής τους πάνω απ’ όλα, αν και οι απλοί άνθρωποι είναι συχνά δεσπότες σε μικρογραφία.
Η ποιήτρια συνεχίζει να επαναλαμβάνεται. Συνεχίζει να αναφέρει άγνωστα τραγούδια της κάντρι. Kάνει αυτές τις τεχνολογικές αναφορές τύπου Blootooth και τις αναφορές σε δρόμους και βουλεβάρτα και χάρτες και σχέδια πόλης σαν να βρίσκεται σε έκσταση και να επιστρέφει ως παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού θέσης. Aλλά οι δρόμοι είναι ερωτικοί γιατί είναι χώροι επίδειξης και το Buetooth είναι ερωτικό γιατί επιτρέπει στους ανθρώπους και στις μηχανές τους να συνδεθούν μεταξύ τους. Δεν καταλαβαίνετε τίποτα; Aυτό είναι ένα ποίημα για το σεξ / αυτό είναι ένα ποίημα για την εργασία / αυτό είναι ένα ποίημα για την πληροφορία και την άδεια ζωή.
Le cerveau est tombé de la calebasse. Toute la noix de coco s’est dissipée dans le sol et lui l’incapable n ’a pas pu réactionner sa bobine. La bobine a glissé sur le sable en emportant l’enfant d’une journée laborieuse. Pourquoi promenait-il sa volonté dessous son bras gauche? Il nous l ’expliquera bientôt à condition qu’on le laisse tourner et retourner sur lui-même comme une toupie endormie à l’intérieur. L’ amour ne veut plus du monde, il s’ en écarte pour laisser parler une plainte infinie qui lui a traversé sa planète. Et depuis tout souffre de panne! Sauf le bébé qui aime et compte sur son maman. Je suis ce mal à ma tête…
O εγκέφαλος κατρακύλησε από το κρανίο. Όλη η καρύδα χύθηκε στη γη κι αυτός o ανίκανος δεν κατάφερε να κινήσει το νήμα του. To κεφάλι του γλίστρησε στην άμμο παρασύροντας το γέννημα μιας δραστήριας ημέρας. Γιατί περιέφερε τη βούλησή του κάτω από το αριστερό του μπράτσο; Θα μας το εξηγήσει σύντομα, αν τον αφήσουμε να στρίψει και να ξαναστρίψει γύρω από τον εαυτό του σαν ενδόμυχα κοιμισμένη σβούρα. Η αγάπη αρνείται τον κόσμο, απομακρύνεται για να δώσει τον λόγο στο ατελείωτο παράπονο που διασχίζει τον πλανήτη της. Έκτοτε όλα πάσχουν από βλάβη! Εκτός από το μωρό που αγαπά τη μαμά του και υπολογίζει σ’ αυτήν. Είμαι ο πονοκέφαλός μου…
aglimpseof.net 