Author: A) GLIMPSE) OF)

A journal which brings together text, sound, and visual works in order to generate new narratives for the now.

aglimpseof 08 . SNAFU

Uncategorized

ΑΠΟ ΤO «ΚΟΡΙΤΣΙ» MEXΡΙ ΤΗΝ «ΦΩΤΙΑ»
ΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ 2011

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: Το ποίημα «SNAFU» της Τοσίκο Χιράτα. Αναδημοσίευση από τη συλλογή “Other side river: free verse, edited and translated by Lisa Lowitz and Miyuki Aoyama, Contemporary Japanese Women’s poetry, volume 2 / “The Rock Spring collection of Japanese literature” published by Stone Bridge Press, 1995.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

• Η φωτογραφία «Ένα κορίτσι 100%» του Γιάννη Δρακουλίδη σε σύνδεση με την λέξη «κορίτσι»

• Το ποίημα «Μινιατούρες του Απρίλη» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με την λέξη «Απρίλιος»

• Η φωτογραφία «Πες μου πόσο όμορφα είναι όταν ξυπνάς» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «απόδειξη»

• Η φωτογραφία «Abiquiu» του Misha de Ridder σε σύνδεση με την λέξη «φωτιά»

∞

Βασικά, δεν υπάρχουν ρολόγια σ’ αυτό το δωμάτιο. Βασικά, δεν υπάρχουν μέρες ή μήνες. Η θερμοκρασία είναι μη θερμοκρασία κι εσύ, λοιπόν, εσύ δεν ξέρω πού είσαι. Είμαι σε SNAFU (Situation Normal, All Fucked Up).

Το Τεύχος 8 (Απρίλιος-Μάιος 2011) αναδημοσιεύει το ποίημα «SNAFU» της σύγχρονης ποιήτριας Toshiko Hirata. Το ποίημα βρέθηκε στη συλλογή “Other side river: free verse, edited and translated by Lisa Lowitz and Miyuki Aoyama, Contemporary Japanese Women’s poetry, volume 2 / “The Rock Spring collection of Japanese literature” published by Stone Bridge Press, 1995. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ποιήματα της Toshiko Hirata στην: http://www.asu.edu/pipercwcenter/how2journal/archive/online_archive/v2_3_2005/current/translation/toshiko.htm

∞

SNAFU της Toshiko Hirata

Βασικά υπάρχουν επτά ρολόγια σ’ αυτό το δωμάτιο. Κάθε δείκτης στρέφεται στην αντίστοιχη κατεύθυνση. Κάθε δείκτης στρέφεται σε αντίστοιχους αριθμούς. Ένας δείκτης στρέφεται στη 1:10. Ένας άλλος στρέφεται στη 1:15. Ένας άλλος στη 1:21. Ένας άλλος στη 1:13. Ένας στη 1:02 κι ένας ακόμα στη 1:15. Σκέφτομαι, ω, αυτό το ρολόι λέει την ίδια ώρα που έλεγε το άλλο, αλλά εκείνο που στην αρχή έδειχνε 1:15 τώρα δείχνει 1:17. Ένα από αυτά δείχνει 6:45. Δεν είμαι σίγουρη αν είναι 6:00 π.μ. ή 6:00 μ.μ.. Οι μπαταρίες αυτού του ρολογιού άδειασαν πριν από αρκετά χρόνια. Το ρολόι πέθανε στις 6:45. Δεν μπορώ να βασιστώ στην ώρα του νεκρού ρολογιού. Θα αδιαφορήσω για τον χρόνο στο πρόσωπο του νεκρού ρολογιού.

Υπάρχουν επτά ρολόγια και αν τα έξι είναι ακόμα ζωντανά, τώρα είναι κάπου μεταξύ 1:02 π.μ. και 1:21 π.μ.. Αναρωτιέμαι αν 1:02 και 1:21 είναι η ίδια ώρα. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ τους; Η διαφορά δεν εξηγείται εύκολα. Αυτό που είναι ολοφάνερο είναι ότι δεν βρίσκεσαι εδώ τώρα.

Με άλλα λόγια δεν είσαι εδώ. Βρίσκεσαι στο όχι-με αυτού του δωματίου. Πού είσαι; Υπάρχουν τέσσερα ημερολόγια σ’ αυτό το δωμάτιο. Τρία από αυτά λένε ότι είναι 6 κι ένα από αυτά λέει ότι είναι 7. Το οποίο δεν σημαίνει ότι είναι 6 και όχι 7. Εξάλλου η ημερομηνία δεν καθορίζεται από την πλειοψηφία. Κι ακόμη, εγώ έχω αναλάβει να αλλάζω κάθε ημέρα τα επιτραπέζια ημερολόγια. Αυτό που κάνω δεν είναι πάντα σωστό. Συχνά κάνω λάθη. Απόδειξη ότι μία από τις σελίδες με ημερομηνία 6 είναι Δευτέρα, ενώ μία άλλη είναι Τετάρτη και η τελευταία είναι Σάββατο. Θα ήθελα σήμερα να ήταν Σάββατο. Το Σάββατο και την Κυριακή δεν πρέπει να πάρω τον υπόγειο και ν’ ανέβω στον 13ο όροφο του κτηρίου γραφείων. Φοβάμαι να μπω στο κτήριο. Φοβάμαι να μπω στο ασανσέρ γιατί είναι στοιχειωμένο, ίσως από τους δαίμονες. Συχνά φρακάρει από τα στοιχειά που μας κάνουν φάρσες.

Θα ήθελα σήμερα να ήταν Σάββατο. Το Σάββατο είναι η ημέρα που πάω στον οδοντίατρο. Δεν μ’ αρέσει ο οδοντίατρος, αλλά προτιμώ να πηγαίνω στον οδοντίατρο από το να παίρνω το ασανσέρ.

Βασικά, προσπαθώ να προσδιορίσω τον μήνα εδώ και αρκετό καιρό. Μπορεί να είναι Νοέμβριος αλλά δεν υπάρχει τρόπος να το αποδείξω. Υπάρχει μια σόμπα δίπλα μου, αν και δεν είναι αναμμένη η φωτιά. Αν άναβα φωτιά θα ζεσταινόμουν.

Τα πόδια μου είναι κρύα. Αν δεν ανάψω τη φωτιά, δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις. Δεν κάνει τόσο κρύο ώστε να είναι απαραίτητη η φωτιά. Μάλλον είναι Νοέμβριος τώρα, αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρη. Υπάρχει ένα κλιματιστικό στο διπλανό δωμάτιο. Αν το ανοίξω, θα βγει αμέσως κρύος αέρας και θα νιώσω τη δροσιά. Αλλά δεν πολυσκέφτομαι ότι αυτό που μου χρειάζεται είναι αέρας.

Βασικά, το θερμόμετρο γράφει 17 βαθμούς. 17 βαθμοί είναι κανονική θερμοκρασία για Νοέμβριο, αλλά η θερμοκρασία δεν αγγίζει πάντα τους 17 βαθμούς τον Νοέμβριο. Ανεβαίνει στους 17 βαθμούς τον Απρίλιο ακόμα και τον Μάιο. Θα μπορούσε να είναι Απρίλιος τώρα.

Βασικά, η μνήμη μου λέει ότι ζεις εδώ μαζί μου. Το πρωί φεύγεις στις 8:05 κι επιστρέφεις αργά τη νύχτα. Ζούμε έτσι εδώ κα αρκετό καιρό. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να βασιστώ στη μνήμη μου. Αναρωτιέμαι αν αυτό έγινε πολύ παλιά, και αν έχεις ήδη φύγει από αυτό το μέρος.

Αφού έφυγες από εδώ, πήγες κάπου για να ζήσεις με μια άλλη; Ή εγώ κι εσύ θα ζήσουμε μαζί; Του χρόνου, αφού αρχίσει ο νέος χρόνος και τα λουλούδια ανθίσουν, θα ζούμε εδώ μαζί; Υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο ότι θα ζούσαμε μαζί; Ή έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό; Έζησες εδώ για δέκα χρόνια περίπου και πέθανες ξαφνικά πριν λίγα χρόνια; Έχω μείνει μόνη; Γιατί πέθανες; Ήταν από αρρώστια; Ένα ατύχημα;

Βασικά, δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χρονών είμαι. Βρήκα μια ταυτότητα στο συρτάρι μου. Λέει ότι είμαι 15 χρονών. Αυτό σημαίνει ότι τώρα είμαι 15 χρονών; Μόνο 15; Πρέπει να μελετήσω για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Πρέπει να εξασκηθώ στo εφαλτήριο του γυμναστηρίου. Αυτό σημαίνει ότι ήσουν όνειρο; Αυτό σημαίνει ότι δεν σε συνάντησα ποτέ; Θα σε συναντήσω μετά από πολλά, πολλά χρόνια; Θα σε συναντήσω όταν γίνω 23, οχτώ χρόνια από τώρα; Για ημερομηνία γέννησης δίνει τις 30 Ιουνίου, τις 30 Ιουνίου της εποχής Σόουα. Δεν θυμάμαι κάποια εποχή με το όνομα Σόουα. Δεν θυμάμαι καν να γεννήθηκα σ’ εκείνη την εποχή. Αυτό σημαίνει ότι είναι πιθανό αυτή η ημερομηνία γέννησης να μην είναι καθόλου δική μου. Δίπλα στην ημερομηνία γέννησής μου υπάρχει μια φωτογραφία. Είναι ένα κορίτσι που μου μοιάζει λίγο, παρόλο που είναι πολύ διαφορετικό από εμένα. Το μήκος και το στιλ των μαλλιών της είναι διαφορετικά από των δικών μου. Η έκφραση στο πρόσωπό της. Αυτός δεν είναι ο τρόπος που χαμογελάω. Δεν χαμογελάω έτσι. Σπάνια χαμογελάω. Αυτό δεν είναι το δικό μου πρόσωπο. Αυτή δεν είναι η δική μου ταυτότητα.

Γυμνάσιο του δήμου Κίτα Κιουσού Κιριγκαόκα. Δεν έχω ξανακούσει αυτό το μέρος. Δεν θυμάμαι να πήγα ποτέ σ’ εκείνο το γυμνάσιο. Τοσίκο Χιράτα. 4ο τμήμα της 9ης τάξης. Δεν είμαι εξοικειωμένη μ’ ένα τέτοιο όνομα. Αυτό δεν είναι το δικό μου όνομα. Αυτή δεν είναι η δική μου ταυτότητα. Ή αν είναι, αυτός εδώ ο άνθρωπος δεν είναι εγώ.

∞

Μετάφραση από τα αγγλικά: Δήμητρα Ιωάννου

aglimpseof 08 . SNAFU

Uncategorized

FROM THE “GIRL” TO THE “FIRE”

APRIL-MAY 2011

REPUBLISHED TEXT: The poem SNAFU by Toshiko Hirata. It was found at “Other side river: free verse, edited and translated by Lisa Lowitz and Miyuki Aoyama, Contemporary Japanese Women’s poetry, volume 2 / “The Rock Spring collection of Japanese literature” published by Stone Bridge Press, 1995.

CONTENTS:

• the photo A girl, she is 100% by Giannis Drakoulidis is linked to the word “girl”

• The poem April Miniatures by Antonis Katsouris is linked to the word “April”

• the photo Tell Me How Beautiful They Are When You Wake Up by Dimitra Ioannou is linked to the word “evidence”

• the photo Abiquiu by Misha de Ridder is linked to the word “fire”


Basically, there are no clocks in this room. Basically, there are no days or months. The temperature is a non temperature and you, well I don’t know where you are. I am in SNAFU (Situation Normal, All Fucked Up).

aglimpseof 08 republishes the poem “SNAFU” by contemporary poet Toshiko Hirata. The poem was found at “Other side river: free verse, edited and translated by Lisa Lowitz ans Miyuki Aoyama, Contemporary Japanese Women’s poetry, volume 2 / “The Rock Spring collection of Japanese literature” published by Stone Bridge Press, 1995. You can find more poems by Toshiko Hirata at: http://www.asu.edu/pipercwcenter/how2journal/archive/online_archive/v2_3_2005/current/translation/toshiko.htm

∞

SNAFU

by Toshiko Hirata

Basically, there are seven clocks in this room. Each hand points in its respective direction. Each hand points to respective numbers. One hand points to 1:10 a.m. Another points to 1:15. Another to 1:21. Another to 1:13. One to 1:02 and still another to 1:15. I’m thinking oh, this clock says the same time as the other one did, but the one that pointed to 1:15 at first nows points to 1:17. One of them points 6:45. I’m not sure if it is 6:00 a.m. or 6:00 p.m. It is a clock whose batteries wore out several years ago. The clock died at 6:45. I can’t rely on the dead clock’s time. I’m going to disregard the time on the dead clock’s face.

There are seven clocks and if six are still alive, it is somewhere between 1:02 a.m. and 1:21 a.m. now. I wonder if 1:02 and 1:21 are the same time. What is the difference between them? The difference is not easily explained. What is obvious is that you are not here now.

In other words, you are not here. You are in the not-with of this room. Where are you? There are four calendars in this room. Three of them say it is the 6th and one of them says it is the 7th. Which doesn’t mean that it is the 6th and not the 7th. After all, the date is not determined by majority rule. Furthermore, I am the one who is in charge of changing the desks pads daily. What I do is not always right. I am often wrong. There is evidence of this in that one of the pages dated the 6th is a Monday, while another is a Wednesday and the last is a Saturday. I wish it were Saturday today. Saturdays and Sundays are when I don’t have to ride the subway and go up to the 13th floor of the office building. I’ m scared to go into the building. I’m scared to go to the elevator because it is possessed, maybe by the devils. It is often jammed by the possessors playing tricks on us.

I wish it were Saturday today. Saturday is the day when I go to the dentist’s. I don’t like the dentist’s but I’d rather go to the dentist’s than ride that elevator.

Basically, I have been trying to determine the month for some time now. It might be November, but here is no way of proving this. There is a stove next to me. Though no fire has been started. If I made fire I could get warm.

My legs are cold. If I do not light a fire, it is of no consequence. It is not so cold that a fire is imperative. It is most likely November now, but I cannot be sure. There is an air conditioner in the adjacent room. If I turn it on, cold air will blast out of it instantly and I’ll feel the cool. But I do not particularly think that wind is what I need.

Basically, the thermometer registers 17 degrees. 17 degrees is the proper temperature for November, but the temperature does not always reach 17 degrees in November. It rises to 17 degrees in April and even in May. It could be April now.

Basically, my memory tells me you are living with me here. In the morning you leave at 8:05 and you return late at night. We have been living in this way for some time. I wonder if my memory can be trusted. I wonder if this happened a long time ago, and if you have already left this place.

After leaving here, did you go to live with someone else somewhere? Or are you and I going to live together? Next year, after the new year begins and the flowers are in bloom, will we live here? Did we promise each other that we would? Or did you die a long time ago? Have you lived here for some ten years, and did you suddenly die a few years ago? Am I left alone? Why did you die? Was it from sickness? An accident?

Basically, I can’t recall how old I am. I found an I.D. card in my drawer. It says I am 15 years old. Does this mean I am 15 now? Only 15? I must study for entrance exams. I must practice vaulting the horse at the gym. Does this mean you were a dream? Does this mean that I have never met you? Will I meet you after many, many years? Will I meet you when I am 23, eight years from now? It gives my birth date as June 30th, the 30th of June in the Showa era. I do not know an era called Showa. I do not remember have been born in that era at all. That means that this birth date is probably not mine at all. Next to my birth date there is a picture. There is a girl who looks a little bit like me, though she is quite different from me. The length of her hair and its style are different from mine. The expression on her face. That is not the way I smile. I don’t smile like that at all. I rarely smile at all. It is not my face at all. It is not my I.D. card.

Kita Kyushu Kirigaoka Municipal Junior High. I have never heard of such a place. I don’t remember ever going to that junior high school. Toshiko Hirata. 4th class in the 9th grade. I am not familiar with such a name. It is not my name. It is not my I.D. Or if it is, the person here is not me at all.

A GIRL, SHE IS 100% . 100% ΚΟΡΙΤΣΙ

Uncategorized

του Γιάννη Δρακουλίδη / by Yannis Drakoulidis

•
Λέξη-σύνδεσμος: κορίτσι / Word-link: girl

 

APRIL MINIATURES

Uncategorized

(Soft Paganism, Anthesteria and Lies)

by Antonis Katsouris

On her new dress,
one flooded by yellow polka dots
and green motifs,
there stands like a crazy
powdered April Pierrot,
one and only,
the mimosa.

*

A young man of 30 Aprils, presentable and well-off,
wishes to meet
a young lady of 20-25 Mays, presentable.

*

April is the real esthete of the calendar. A faithful servant and keeper of Beauty he is exclusively interested in blossoming (an esthetic value) and completely ignores fruit-bearing (a moral value). For 30 days he sets the tone and the decor by attending to the wallpapers of Paradise, the carpets of Eden, and the ephemeral glory of the Flora. A nocturnal esthete also, April spends his evenings close to the fire burning rare copies of The Portrait of Dorian Gray and secretly reading Psyche (1898) by Louis Couperus.

*

(folklore)
When the gold thread is unravelled
and the rites of April have begun…
When we bury our clothes under the big tree
and our lives are caught together in the spider’s web…
Then I’ll know that our love has become
bigger and stronger.

*

A walk in the garden of April
along with the drunken insects…
And suddenly,
in the heart of a clearing
the back of a headless marble statue,
with two divine buttocks
looking at you straight in the eyes…
Venus or Apollo?
Apollo or Venus?

*

April from the latin word aprilis, contracted from aperilis, which indicates a beginning (perhaps with no end…). On April 1st witticisms and lies become de rigueur and the person who gets deceived gets the title of April Fool.

*

Half hidden, at the garden’s edge,
an  April violet
is winking at me.*

*

April…
And the circus (punctual as always)
has come once again to our little town.
We went on Saturday
and there, for the first time,
we saw a live orgasm up close.
It was very big and dangerous
and it was locked in a cage,
with gold letters on the door reading
Orgasmus Orgismenus.
It scared us all.
And at least it was worth
its full share of
our applause…

*

April’s secret love is yellow… Rare in nature, and occupying only one-twentieth of the light spectrum, yellow is the brightest colour and has April as a patron saint. It is only he who spreads it in abundance wherever he may pass, fulfilling his esthetic duties and ornamenting his lies… Since this is how he sets his traps, tricking and deceiving insects, birds, animals, and people, or even Satan himself – who famously loves to swim in yellow – the utmost (boy? girl?) of the out-of-tune chorus of April Fools.

*

How I would love
to leave
my last breath
amidst the wildflowers
of April…
(pretending)

*

It’s getting dark in the forest and the wise owl gives me its oracle: “Don’t let any temporary setback worry you. Shed any inhibition and follow your inclination – the only guarantee of fulfilling your wishes and aspirations. From April a new, leafy path-without-end will guide you. Follow it.»

*

Lusty, fresh, wet, and excited from the relentless ecstasy around him, April is constantly aroused and comes… comes… comes… without ever finishing. Like a happy Priapus enjoying his protracted erection and adorning it with flower garlands, April will end in May or even June, extinguished by an overdose of sun – without actually knowing if his orgasm came from a masturbation, a fellatio, a penetration (or maybe something else?).

*

An April afternoon
and the smell of carnations is
so delightful, so exciting,
that its flip-side
couldn’t be anything
more than
an unconstrained sneeze…

*

Back in those years, every April, women from good families, shepherdesses and shepherds, handsome adolescents, and young devotees of Diana (see virginity), would rush to hide in fear… To protect themselves this way from the divine rage of Zeus and his gang who would storm down from Mount  Olympus to indiscriminately chase males and females for a quick fling. The female victims of this sexual harassment  would usually bear demigods and new, wonderful creatures and species. As for the boys and girls that dared refuse the gods, so much the worse for them… Since they would invariably spend the rest of their lives transformed into a tree, a bush, or even a beautiful April flower.

*

Who knocks? That April-
Lock the Door-
I will not be pursued-
He stayed away a Year to call
When I am occupied-**

*

The perfume shop Mon Avril recommends:
Eau de Camille by Annick Goutal,
Vanities by Penhaligon’s,
Apres l’ Ondee by Guerlain,
Magnolia Nobile by Acqua di Parma,
Michelle by Balenciaga
(and for every hour) Bouquet Imperial by Roger & Gallet.

*

*Words by Daphne (a tenant of Hotel Women).
**Extract from poem 1320 by Emily Dickinson.

ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ

Uncategorized

(Ήπιος Παγανισμός, Ανθεστήρια και Ψέματα)

του Αντώνη Κατσούρη

Στο καινούργιο φόρεμά της
πλημυρισμένο από κίτρινα πουά
και πράσινα μοτίβα,
σαν ένας τρελός,
πουδραρισμένος πιερότος
του Απρίλη,
μία και μοναδική,
η μιμόζα.

*

Νέος 30 Απριλίων, ευπαρουσίαστος και ευκατάστατος,
επιθυμεί γνωριμία
με νέα 20-25 Μαίων, ευπαρουσίαστη.

*

Ο Απρίλιος είναι ο πραγματικός εστέτ του ημερολογίου. Πιστός υπηρέτης και φύλακας της Ομορφιάς ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την ανθοφορία (αισθητική αξία) και αδιαφορεί πλήρως για την καρποφορία (ηθική αξία). Επί 30 ημέρες θέτει τον τόνο και τον διάκοσμο φροντίζοντας τις ταπετσαρίες του Παραδείσου, τα χαλιά της Εδέμ και την εφήμερη δόξα της Χλωρίδας. Νυχτερινός εστέτ, επίσης, ο Απρίλιος περνά τα βράδυα του δίπλα από τη φωτιά καίγοντας σπάνια αντίτυπα του Πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέι και διαβάζοντας -στα κρυφά- το Psyche (1898) του Louis Couperus.

*

(φολκλορικό)
Όταν το χρυσό νήμα ξετυλιχθεί
και οι τελετές του Απριλίου ξεκινήσουν…
΄Όταν κάτω από το μεγάλο δένδρο θάψουμε τα ρούχα μας
και οι ζωές μας, μαζί πιαστούν στον ιστό της αράχνης…
Τότε θα ξέρω ότι η αγάπη μας έχει γίνει
ακόμα πιο μεγάλη, ακόμα πιο δυνατή.

*

Περίπατος στον κήπο του Απρίλη
παρέα με τα μεθυσμένα έντομα…
Και ξαφνικά,
στην καρδιά ενός ξέφωτου
η πλάτη ενός μαρμάρινου αγάλματος
χωρίς κεφάλι,
με δύο θεία οπίσθια
να σε κοιτάζουν κατευθείαν στα μάτια…
Η Αφροδίτη ή ο Απόλλωνας;
Ο Απόλλωνας ή η Αφροδίτη;

*

Απρίλιος (ο) από το λατινικό aprilis, προερχόμενο από το aperilis, που σημαίνει το εναρκτήριο (…και χωρίς τέλος, ίσως). Την 1η Απριλίου οι αστεισμοί και τα ψέματα επιβάλλονται και το πρόσωπο που θα εξαπατηθεί από κάποιο απ’ αυτά απολαμβάνει τον τίτλο του Τρελού του Απρίλη.

*

Μισοκρυμμένη στου κήπου την άκρη
μου κλείνει το μάτι
μια βιολέτα του Απρίλη.*

*

Απρίλιος…
Και το τσίρκο (πάντα πιστό στο ραντεβού του)
ήλθε και πάλι στην μικρή μας πόλη.
Πήγαμε το Σάββατο
κι εκεί, για πρώτη φορά
είδαμε από κοντά έναν ζωντανό οργασμό.
Ήταν πολύ μεγάλος και επικίνδυνος
και τον είχαν κλεισμένο σ΄ ένα κλουβί,
που στην πόρτα του
με χρυσά γράμματα έγραφε
Orgasmus Orgismenus.
Μας κατατρόμαξε όλους.
Και τουλάχιστον αυτός άξιζε
το χειροκρότημά μας
και με το παραπάνω…

*

Κίτρινη είναι η κρυφή αγάπη του Απρίλη… Σπάνιο στη φύση και καταλαμβάνοντας μόνο το ένα εικοστό του χρωματικού φάσματος το κίτρινο είναι είναι το πιο λαμπερό χρώμα κι έχει για προστάτη-άγιό του τον Απρίλιο. Μόνο αυτός, άφθονο το σκορπίζει απ’ όπου περάσει, εκτελώντας τα αισθητικά του καθήκοντα και στολίζοντας τα ψέματά του… Αφού έτσι στήνει τις παγίδες του ξεγελώντας και εξαπατώντας έντομα, πτηνά, ζώα και ανθρώπους ή και τον ίδιο τον Σατανά – που ως γνωστόν τρελαίνεται να κολυμπά μέσα στο κίτρινο – τον κορυφαίο (ή μήπως κορυφαία;) της φάλτσας χορωδίας των Τρελών του Απρίλη.

*

Πόσο θα ήθελα
ν’ αφήσω
την τελευταία μου πνοή,
αγκαλιά με τ΄ αγριολούλουδα
του Απρίλη…
(στα ψέματα)

*

Βραδιάζει στο δάσος και η σοφή κουκουβάγια μου δίνει τον χρησμό της: «Μην επιτρέψεις σε καμία προσωρινή αποτυχία σου να σε ανησυχήσει. Ξεφορτώσου οποιαδήποτε αναστολή και ακολούθησε την κλίση σου – τη μοναδική εγγύηση για την εκπλήρωση των επιθυμιών σου και των επιδιώξεών σου. Από τον Απρίλιο ένα καινούργιο, χορταριασμένο μονοπάτι-χωρίς-τέλος θα σε οδηγεί. Περπάτησέ το.»

*

Σφριγηλός, φρέσκος, υγρός και ερεθισμένος από την ακατάσχετη έκσταση γύρω του, ο Απρίλιος είναι μονίμως διεγερμένος και έρχεται… έρχεται… έρχεται… χωρίς να τελειώνει ποτέ. Σαν ένας ευτυχισμένος Πρίαπος που απολαμβάνει την παρατεταμένη στύση του και την στεφανώνει με γιρλάντες λουλουδιών, ο Απρίλιος θε τελειώσει τον Μάιο ή ακόμα και τον Ιούνιο, σβησμένος από μια υπερβολική δόση ήλιου -χωρίς πράγματι να γνωρίζει αν ο οργασμός του προήλθε από έναν αυνανισμό, μια πεολειχία, μια διείσδυση (ή μήπως κάτι άλλο;).

*

Απόγευμα του Απρίλη
και η μυρωδιά του γαρύφαλλου
τόσο απολαυστική, τόσο ερεθιστική,
που το flip-side της
δεν θα μπορούσε να ήταν
τίποτα άλλο παρά
ένα αβίαστο φτάρνισμα…

*

I ♡ APRIL

*

Τα παλιά εκείνα χρόνια, κάθε Απρίλιο, κυρίες καλών οικογενειών, βοσκοπούλες και βοσκοί, όμορφοι έφηβοι και νεαρές πιστές της Αρτέμιδος (βλ. παρθενία), εντρόμως έτρεχαν για να κρυφτούν… Για να προστατευθούν έτσι από τις θεϊκές ορμές του Δία και της ανδροπαρέας του που κατέβαιναν από τον Όλυμπο κυνηγώντας αδιακρίτως αρσενικά και θηλυκά για ένα γρήγορο ειδύλλιο. Τα θηλυκά θύματα αυτής της σεξουαλικής παρενόχλησης συνήθως κυοφορούσαν ημίθεους και νέα υπέροχα πλάσματα ή είδη. Όσο για τα αγόρια και τα κορίτσια που τολμούσαν να πουν όχι στους θεούς, κακό του κεφαλιού τους… Αφού θα περνούσαν την υπόλοιπη ζωή τους, μεταμορφωμένα σε ένα δένδρο, έναν θάμνο ή ένα ακόμα όμορφο λουλούδι του Απρίλη.

*

…Ποιός χτυπάει; Εκείνος ο Απρίλης –
Κλείδωσε την Πόρτα –
Δεν πρόκειται να ενδώσω –
Έμεινε μακριά ένα χρόνο για να έρθει τώρα
που είμαι απασχολημένη…**

*

Το Αρωματοπωλείο Mon Avril προτείνει:
Eau de Camille by Annick Goutal,
Vanities by Penhaligon’s,
Apres l’ Ondee by Guerlain,
Magnolia Nobile by Acqua di Parma,
Michelle by Balenciaga
(και για όλες τις ώρες) Bouquet Imperial by Roger & Gallet.

*

*Λόγια της Δάφνης (ένοικος του Hotel Women).
**Απόσπασμα από το ποιήμα 1320 της ΄Εμιλυ Ντίκινσον.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΣ / TELL ME HOW BEAUTIFUL THEY ARE WHEN YOU WAKE UP

Uncategorized

της Δήμητρας Ιωάννου / by Dimitra Ioannou

λέξη-σύνδεσμος:  απόδειξη / word-link:   evidence

ABIQUIU

Uncategorized

by Misha de Ridder

λέξη-σύνδεσμος:  fire / word-link:  φωτιά

aglimpseof 07 . ΤΙ ΕΓΙΝΕ, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ

Uncategorized

ΑΠΟ ΤΟ «ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ» ΣΤΗΝ «ΕΠΙΘΥΜΙΑ»
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ Ι: «Τι έγινε, ένα θεατρικό» της Γερτρούδης Στάιν.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

• Tο ηχητικό έργο «Δηλητήριο» της Ειρήνη Καραγιαννοπούλου σε σύνδεση με την λέξη «δηλητήριο»

• Tο ηχητικό έργο «Η σιωπή είναι πολύ ακριβή» της Ειρήνη Καραγιαννοπούλου σε σύνδεση με την λέξη «σιωπή»

• Η φωτογραφία «9,5-11 μ.» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «μήκος»

• Η πρόζα «Κέικ μετά το κέικ μετά το κέικ» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με την λέξη «κέικ»

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ ΙΙ: «Κέικ μετά το κέικ μετά το κέικ» του Αντώνη Κατσούρη

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

• Το ποίημα «Σύμπτωση… Δεν είναι σύμπτωση» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «επιθυμία»

∞

Ένα θεατρικό, τι είναι ένα θεατρικό, ένα θεατρικό είναι ένα κείμενο που αρνείται το ρόλο του θεατρικού. Διαβάζεται σα μυθοπλασία, οι συμβατικοί χαρακτήρες λείπουν και δεν υπάρχει πλοκή. Ένα θεατρικό για το τι έγινε, σύμφωνα με τη Γερτρούδη Στάιν, είναι ένα θεατρικό για «την πεμπτουσία του τι έγινε». Στις «Διαλέξεις στην Αμερική» η Στάιν εξηγεί: «Κι έτσι εντελώς ξαφνικά άρχισα να γράφω θεατρικά. Θυμάμαι πολύ καλά το πρώτο που έγραψα, το ονόμασα «Τι έγινε, ένα θεατρικό», βρίσκεται στο «Γεωγραφία και θεατρικά» όπως όλα τα θεατρικά που έγραψα εκείνη την εποχή. (…) Είχα μόλις επιστρέψει σπίτι από ένα ευχάριστο δείπνο και τότε συνειδητοποίησα, όπως ο καθένας γνωρίζει, ότι πάντα κάτι συμβαίνει. Πάντα κάτι συμβαίνει, ο καθένας γνωρίζει πλήθος ιστορίες για τις ζωές των άλλων που συμβαίνουν συνέχεια, υπάρχουν ένα σωρό για τις εφημερίδες και υπάρχουν ένα σωρό στην προσωπική ζωή. Όλοι ξέρουν τόσες πολλές ιστορίες και ποιά είναι η χρησιμότητα τού να πεις άλλη μία ιστορία. (…) Όπως ήταν φυσικό αυτό που ήθελα να κάνω στο θεατρικό μου ήταν αυτό που ο καθένας δεν γνώριζε πάντα ή δεν έλεγε πάντα. Στον καθένα συμπεριλαμβάνω φυσικά και τον εαυτό μου, αλλά πάντα συμπεριλαμβάνω φυσικά τον εαυτό μου. Κι έτσι έγραψα το “Τι έγινε, ένα θεατρικό”».

Στο aglimpseof 7 αναδημοσιεύεται ως κείμενο-πηγή το έργο Τι Έγινε, Ένα Θεατρικό από το βιβλίο Γεωγραφία Και Θεατρικά, 1922.

∞

Τι Έγινε, Ένα Θεατρικό της Γερτρούδης Στάιν

ΠΡΑΞΗ Ι

(Ένας.)

Δυνατά και όχι καταρράκτης. Δεν είναι κάθε ενόχληση καταθλιπτική.

(Πέντε.)

Ένα μοναδικό ποσό τέσσερα και πέντε μαζί και ένα, δεν κάθε ήλιος ένα καθαρό σημάδι και μια ανταλλαγή.

Σιωπή υπάρχει στην ευλογία και καταδίωξη και συμπτώσεις που έχουν ωριμάσει. Μια απλή μελαγχολία καθαρά πολύτιμη και πάνω στην επιφάνεια και κυκλωμένη και παράξενα ανάμικτη. Ένα φυτικό παράθυρο και καθαρά πάρα πολύ καθαρά μια ανταλλαγή σε μέρη και ολοκληρωμένη.

Μια τίγρη ένα εκστατικό και κυκλωμένο παλτό ακίνδυνα ριγμένο με βούλες αρκετά παλιό ώστε να νομίζεται χρήσιμο και πνευματώδες αρκετά πνευματώδες σε μια μυστική και σε μια εκτυφλωτική αναστάτωση. Μήκος τι είναι μήκος όταν σιωπή γεμίζει το παράθυρο. Ποια είναι η χρησιμότητα μιας πληγής αν δεν υπάρχει κλείδωση και ούτε κολακεία και ούτε ετικέτα ούτε ακόμα μια γόμα. Ποιά είναι η κοινότερη ανταλλαγή μεταξύ πολύ γέλιου και περισσότερου. Η απροσεξία είναι απροσεξία κι ένα κέικ λοιπόν ένα κέικ είναι σκόνη, είναι πολύ πιθανό να είναι σκόνη, είναι πολύ πιθανό να είναι κάτι πολύ χειρότερο.

Παντζούρι και μοναδικό παντζούρι και Χριστούγεννα, ήσυχα Χριστούγεννα, ένα μοναδικό παντζούρι κι ένας στόχος ένα ολόκληρο χρώμα σε κάθε κέντρο και πυροβολισμός πραγματικός πυροβολισμός και τι μπορεί ν’ ακούσει, ώστε να μπορεί ν’ ακούσει εκείνο που φτιάχνει μια τέτοια κατάσταση προμηθεύοντας ότι είναι προσωρινό.

(Δύο.)

Επείγουσα δράση δεν υπάρχει στην προθυμία δεν υπάρχει στα ρολόγια και δεν υπάρχει στους υδάτινους τροχούς. Είναι η ίδια τόσο ουσιαστικά, είναι μια ανησυχία μια πραγματική ανησυχία.

Μια σιωπή μια ολόκληρη σπατάλη ενός κουταλιού για γλυκό, μια ολόκληρη σπατάλη κάθε μικρής φέτας, μια ολόκληρη σπατάλη συνολικά ανοιχτή.

(Δύο.)

Παράλυση γιατί είναι η παράλυση μια συλλαβή γιατί δεν είναι πιο ζωντανή.

Μια ιδιαίτερη αίσθηση μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση είναι γελοία.

(Τρεις.)

Υπαινίσσοντας μια εύστοχη αναμέτρηση με μια γαλοπούλα κι επίσης κάτι φρικτό δεν είναι ο μοναδικός πόνος που υπάρχει σε τόσο μεγάλη πρόκληση. Υπάρχει περισσότερη.

Το να ξεκινήσεις μια ομιλία είναι ένας παράξενος τρόπος για να πάρεις λερωμένα άνθη μηλιάς και  χρησιμοποιείται περισσότερο νερό, σίγουρα χρησιμοποιείται αν είναι να γίνει ψάρεμα, αρκετό νερό θα έφτιαχνε έρημο ακόμα και δαμάσκηνα, δεν θα άφηνε τίποτα να ρίξει σκιά γιατί παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει πιο πρακτικό χιούμορ σε μια σειρά φωτογραφίες και επίσης σ’ ένα επισφαλές γλυπτό.

Οποιαδήποτε βιασύνη οποιαδήποτε μικρή βιασύνη έχει τόσο πολύ συντήρηση, έχει και επιλογή, έχει.

ΠΡΑΞΗ ΙΙ

(Τρεις.)

Τέσσερις και κανένας πληγωμένος, πέντε και κανένας ανθισμένος, έξι και κανένας ομιλητικός, οκτώ και κανένας ευαίσθητος.

Ένας κι ένα αριστερό χέρι σηκώνουν εκείνο το οποίο είναι τόσο βαρύ ώστε δεν υπάρχει τρόπος να προφερθεί τέλεια.

Ένα σημείο ακριβείας, ένα σημείο παράξενου φούρνου, ένα σημείο το οποίο είναι τόσο σκοτεινό ώστε ο λόγος που έμεινε είναι όλη η πιθανότητα να φουσκώσει.

(Οι ίδιοι τρεις.)

Μια φαρδιά βαλανιδιά μια αρκετά φαρδιά βαλανιδιά, ένα πολύ φαρδύ κέικ, ένα αστραπιαίο μπισκότο, ένα μοναδικό φαρδύ ανοιχτό και ανταλλάξιμο κουτί γεμάτο με την ίδια μικρή τσάντα που γυαλίζει.

Το καλύτερο το μόνο καλύτερο και περισσότερο με τα πόδια αριστερά πιο παράξενος.

Η πραγματική καλοσύνη υπάρχει σε όλα τα λεμόνια πορτοκάλια μήλα αχλάδια και πατάτες.

(Οι ίδιοι τρεις.)

Ένα παρόμοιο πλαίσιο μια καταλυπημένη είσοδος, μια μοναδική πόρτα και μια περιστοιχισμένη ατυχία.

Μια πλούσια αγορά όπου δεν υπάρχει μνήμη περισσότερου φεγγαριού απ’ όσο υπάρχει οπουδήποτε κι ακόμα όπου παράξενα υπάρχει ένδυμα κι ένα ολόκληρο σύνολο.

Μια σύνδεση, ένα μπολ μύδια σύνδεση, μια αξιολόγηση, ένα εισιτήριο και μια επιστροφή για ξεκούραση.

ΠΡΑΞΗ ΙΙΙ

(Δύο.)

Ένα κόψιμο, ένα κόψιμο δεν είναι μια μερίδα, ποια είναι η αφορμή για να ορίσεις ένα κόψιμο και μια μερίδα. Ποιά είναι η αφορμή για όλα αυτά.

Ένα κόψιμο είναι μια μερίδα, ένα κόψιμο είναι η ίδια μερίδα. Ο λόγος που ένα κόψιμο είναι μια μερίδα είναι ότι αν δεν υπάρχει βιασύνη κάθε στιγμή είναι το ίδιο χρήσιμη.

(Τέσσερις.)

Ένα κόψιμο και μια μερίδα υπάρχει κάποια ερώτηση όταν ένα κόψιμο και μια μερίδα είναι ακριβώς το ίδιο.

Ένα κόψιμο και μια μερίδα δεν εμπεριέχει ιδιαίτερη ανταλλαγή εμπεριέχει μια τόσο παράξενη εξαίρεση σε όλα εκείνα τα οποία είναι διαφορετικά.

Ένα κόψιμο και μοναδική μερίδα, μόνο ένα κόψιμο και μόνο μία μερίδα, τα περισσεύματα μιας γεύσης μπορούν να παραμείνουν και η δοκιμή είναι ακριβής.

Ένα κόψιμο και μια αφορμή, μια μερίδα κι ένα υποκατάστατο μια μοναδική βιασύνη και μια περίσταση που δείχνει ότι, όλο αυτό είναι τόσο λογικό όταν τα πάντα είναι καθαρά.

(Ένας.)

Ολομόναχη με την καλύτερη υποδοχή, ολομόναχη με περισσότερο από την καλύτερη υποδοχή, ολομόναχη με μια παράγραφο και κάτι που αξίζει κάτι, αξίζει σχεδόν οτιδήποτε, αξίζει το καλύτερο παράδειγμα που υπάρχει ενός μικρού ευκαιριακού αρχιεπίσκοπου. Αυτός ο οποίος είναι τόσο καθαρός είναι πολύτιμα μικρός όταν δεν υπάρχει νερό να πλυθεί. Πολύς καιρός πάρα πολύς καιρός δεν υπάρχει χρησιμότητα σ’ ένα εμπόδιο που είναι πρωτογενές κι έχει πηγή.

ΠΡΑΞΗ IV

(Τέσσερις και τέσσερις ακόμα.)

Γενέθλια, τι είναι τα γενέθλια, τα γενέθλια είναι ένας λόγος, είναι μια δεύτερη φορά όταν υπάρχει καπνός, είναι μόνο μία φορά όταν υπάρχει δηλητήριο. Είναι πάνω από μία φορά όταν η περίσταση που φανερώνει μια ευκαιριακή έξυπνη απόσπαση είναι ομόφωνη.

Μια κουβέρτα, τι είναι μια κουβέρτα, μια κουβέρτα έχει τόση ταχύτητα ώστε ζέστη πολύ ζέστη είναι ζεστότερη και δροσερότερη, πολύ πιο δροσερότερη σχεδόν πιο σχεδόν δροσερότερη από οποιαδήποτε άλλη εποχή συχνά.

Μια κατηγορία, τι είναι μια κατηγορία, μια κατηγορία είναι αυτό που προκύπτει και προειδοποιεί τον καθένα να είναι ήρεμος κι ένας ωκεανός κι ένα αριστούργημα.

Ένα έξυπνος δίσκος, τι είναι ένα έξυπνος δίσκος, ένα έξυπνος δίσκος κατά πάσα πιθανότητα εξασκείται κι ακόμα έχει δάχτυλα, έχει μικροσκοπικά πράγματα να κουνήσει και πραγματικά αν δεν ήταν για ένα απαλό γαλάζιο χρώμα θα υπήρχε καθόλου λόγος για τον καθένα να διαφέρει.

Η αντίρρηση και το τέλειο κεντρικό τραπέζι, η θλίψη του να δανείζεσαι και η βιασύνη σ’ ένα νευρικό συναίσθημα, η ερώτηση πρόκειται πραγματικά για πανούκλα, πρόκειται πραγματικά για ροδοδάφνη, είναι πραγματικά κρόκος στο χρώμα, η υπερνικήσιμη όρεξη που δείχνει την τάση να είναι θερμότερη, η ασφάλεια σ’ έναν γάμο και η ασφάλεια σ’ ένα μικρό στοιχείο απόσχισης, ο πραγματικός λόγος που είναι φθηνό το κακάο, η ίδια χρήση του ψωμιού όπως και κάθε αναπνοής που είναι απαλότερη, η ομιλία και η περιβάλλουσα μεγάλη λευκή μαλακή άνιση και ακανόνιστη διασκορπισμένη πώληση περισσότερου κι ακόμη το λιγότερο δεν είναι καλύτερο, όλ’ αυτά κάνουν μια θεώρηση της εποχής, ένα καπέλο σε μια κουρτίνα που με το να σηκώνεται ψηλότερα, μία προσγείωση και πολλά πολλά ακόμα, και πολλά ακόμα πολλά ακόμα πολλά πολλά ακόμα.

ΠΡΑΞΗ V

(Δύο.)

Μια τύψη, μια μοναδική τύψη κάνει μια εξώπορτα. Τι είναι μια εξώπορτα, μια εξώπορτα είναι μια φωτογραφία.

Τι είναι μια φωτογραφία, μια φωτογραφία είναι μια θέα και μια θέα είναι πάντα μια θέα ενός πράγματος. Πολύ πιθανό να υπάρχει μια φωτογραφία που δίνει χρώμα αν υπάρχει τότε υπάρχει εκείνο το χρώμα το οποίο δεν αλλάζει πια απ’ ότι άλλαζε όταν υπήρχε περισσότερη χρήση της φωτογραφίας.

∞

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

aglimpseof 07 . WHAT HAPPENED?

Uncategorized

FROM “POISON” TO “CAKE”

FEBRUARY-MARCH 2011

SOURCE TEXT I: What Happened, A Play by Gertrude Stein.

CONTENTS:

• The sound piece Poison by Irini Karayannopoulou is linked to the word “poison”

• The sound piece Silence Is Very Expensive by Irini Karayannopoulou is linked to the word “silence”

• The photo 9,5-11m. by D.Ι. (Dimitra Ioannou) is linked to the word “length”

• The prose text Cake After Cake After Cake by Antonis Katsouris is linked to the word “cake”

• The visual poem Origins by John Morgan is linked to the words “graciousness,” “bath.” | published on February 8, 2015.

SOURCE TEXT II: by Antonis Katsouris

CONTENT:

• The acronym poem Desire by D. I. (Dimitra Ioannou) is linked to the word “desire”

A play, what is a play, a play is a text which denies itself the role of the play. It reads like fiction, conventional characters are missing, and there is no plot. A play about what happened, according to Gertrude Stein, is a play about “the essence of what happened.” In Lectures In America, Stein explains:
“And so all of a sudden I began to write plays. I remember very well the first one I wrote. I called it, What Happened, A Play, it is in Geography and Plays as are all the plays I wrote at that time. … I had just come home from a pleasant dinner party and I realized then as anybody can know that something is always happening. Something is always happening, anybody knows a quantity of stories of people’s lives that are always happening, there are always plenty for the newspapers and there are always plenty in private life. Everybody knows so many stories and what is the use of telling another story. …  So naturally what I wanted to do in my play was what everybody did not always know or always tell. By everybody I do of course include myself but always I do of course include myself. And so I wrote, What Happened, A Play.”aglimpseof 07 republishes What Happened, A Play from the book Geography and Plays (1922).

∞

What Happened, A Play by Gertrude Stein

ACT I

(One.)
Loud and no cataract. Not any nuisance is depressing.

(Five.)
A single sum four and five together and one, not any sun a clear signal and an exchange.
Silence is in blessing and chasing and coincidences being ripe. A simple melancholy clearly precious and on the surface and surrounded and mixed strangely. A vegetable window and clearly most clearly an exchange in parts and complete.
A tiger a rapt and surrounded overcoat securely arranged with spots old enough to be thought useful and witty quite witty in a secret and in a blinding flurry.
Length what is length when silence is so windowful. What is the use of a sore if there is no joint and no toady and no tag and not even an eraser. What is the commonest exchange between more laughing and most. Carelessness is carelessness and a cake well a cake is a powder, it is very likely to be powder, it is very likely to be much worse.
A shutter and only shutter and Christmas, quite Christmas, an only shutter and a target a whole color in every centre and shooting real shooting and what can hear, that can hear that which makes such an establishment provided with what is provisionary.

(Two.)
Urgent action is not in graciousness it is not in clocks it is not in water wheels. It is the same so essentially, it is a worry a real worry.
A silence a whole waste of a desert spoon, a whole waste of any little shaving, a whole waste altogether open.

(Two.)
Paralysis why is paralysis a syllable why is it not more lively.
A special sense a very special sense is ludicrous.

(Three.)
Suggesting a sage brush with a turkey and also something abominable is not the only pain there is in so much provoking. There is even more.
To begin a lecture is a strange way of taking dirty apple blossoms and is there more use in water, certainly there is if there is going to be fishing, enough water would make desert and even prunes, it would make nothing throw any shade because after all is there not more practical humor in a series of photographs and also in a treacherous sculpture.
Any hurry any little hurry has so much subsistence, it has and choosing, it has.

ACT II

(Three.)
Four and nobody wounded, five and nobody flourishing, six and nobody talkative, eight and nobody sensible.
One and a left hand lift that is so heavy that there is no way of pronouncing perfectly.
A point of accuracy, a point of a strange stove, a point that is so sober that the reason left is all the chance of swelling.

(The same three.)
A wide oak a wide enough oak, a very wide cake, a lightning cooky, a single wide open and exchanged box filled with the same little sac that shines.
The best the only better and more left footed stranger.
The very kindness there is in all lemons oranges apples pears and potatoes.

(The same three.)
A same frame a sadder portal, a singular gate and a bracketed mischance.
A rich market where there is no memory of more moon than there is everywhere and yet where strangely there is apparel and a whole set.
A connection, a clam cup connection, a survey, a ticket and a return to laying over.

ACT III

(Two.)
A cut, a cut is not a slice, what is the occasion for representing a cut and a slice. What is the occasion for all that.
A cut is a slice, a cut is the same slice. The reason that a cut is a slice is that if there is no hurry any time is just as useful.

(Four.)
A cut and a slice is there any question when a cut and a slice are just the same.
A cut and a slice has no particular exchange it has such a strange exception to all that which is different.
A cut and only slice, only a cut and only a slice, the remains of a taste may remain and tasting is accurate.
A cut and an occasion, a slice and a substitute a single hurry and a circumstance that shows that, all this is so reasonable when every thing is clear.

(One)
All alone with the best reception, all alone with more than the best reception, all alone with a paragraph and something that is worth something, worth almost anything, worth the best example there is of a little occasional archbishop. This which is so clean is precious little when there is no bath water. A long time a very long time there is no use in an obstacle that is original and has a source.

ACT IV

(Four and four more)
A birthday, what is a birthday, a birthday is a speech, it is a second time when there is tobacco, it is only one time when there is poison. It is more than one time when the occasion which shows an occasional sharp separation is unanimous.
A blanket, what is a blanket, a blanket is so speedy that heat much heat is hotter and cooler, very much cooler almost more nearly cooler than at any other time often.
A blame what is a blame, a blame is what arises and cautions each one to be calm and an ocean and a masterpiece.
A clever saucer, what is a clever saucer, a clever saucer is very likely practiced and even has toes, it has tiny things to shake and really if it were not for a delicate blue color would there be any reason for every one to differ.
The objection and the perfect central table, the sorrow in borrowing and the hurry in a nervous feeling, the question is it really a plague, is it really an oleander, is it really saffron in color, the surmountable appetite which shows inclination to be warmer, the safety in a match and the safety in a little piece of splinter, the real reason why cocoa is cheaper, the same use for bread as for any breathing that is softer, the lecture and the surrounding large white soft unequal and spread out sale of more and still less is no better, all this makes one regard in a season, one hat in a curtain that in rising higher, one landing and many many more, and many more many more many many more.

ACT V

(Two.)
A regret a single regret makes a door way. What is a door way, a door way is a photograph.
What is a photograph a photograph is a sight and a sight is always a sight of something. Very likely there is a photograph that gives color if there is then there is that color that does not change any more than it did when there was much more use for photography.

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ . POISON

Uncategorized

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου . by Irini Karayannopoulou


λέξη-σύνδεσμος: δηλητήριο
word-link: poison

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΗ . SILENCE IS VERY EXPENSIVE

Uncategorized

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου . by Irini Karayannopoulou


λέξη-σύνδεσμος: σιωπή

word-link: silence

9,5 -11 μ. . 9,5 -11 m.

Uncategorized

της Δ. Ι. . by D. I.


λέξη-σύνδεσμος: μήκος
word-link: length

CAKE AFTER CAKE AFTER CAKE

Uncategorized

Crumbs, studies and pastiches.

by Antonis Katsouris

Little by little the smell
of Kate’s burning cake
spreads in the fresh country air.*

∞

It took me almost an hour to burn 30 songs onto a CD for M., but I just can’t leave her without music. She likes to listen to these lost songs from the sixties in the kitchen when she bakes cakes for her small patisserie. And sometimes she borrows their titles to give the strangest names to her cakes … Riki Tiki Cake, Blueberry Blue Cake, Color Your Daytime Cake, Mellow Yellow Cake, 10.000 Sunsets Cake, Misty Mirage Cake… My favorite one, full of psychedelic calories and dangerously fattening, is the Fat Angel Cake. She bakes it every Monday and Thursday.**

∞

A spring picnic. What a marvellous idea! The day is perfect. What shall we take with us? All the good things. The small portable ice box with two bottles of white chilean wine. The basket with the chicken sandwiches, the carrot pie, the cake that I’ve just baked and the hot tea thermos. Paper plates, forks and knives, and lots of napkins too. But we can’t go on a picnic without a tablecloth and a car. Do you have a car?

∞

My older sister wears her checked dress; for dad.
My older sister lets her hair to grow long; for dad.
My older sister prunes the garden roses; for dad.
My older sister knits a grey cardigan; for dad.
My older sister returns home early every Saturday night; for dad.
My older sister makes her super Sunday cake; for dad.

∞

(a folk tale)

In the small village I come from, on the first week of May all the girls who reach marrying age have to pass the test of a secret recipe. They bake the groom’s cake and if it doesn’t rise, then it is taken as incontrovertible proof that the girl who baked it is not a virgin anymore -and then what groom would ask her to be his bride? This May I’m not a virgin anymore, but I am an apprentice witch. And my cake will rise of course, as it will rise every May; though this is not important to me. After all, a serious witch never gets married. And if she truly wishes so, she can have all the males of the village. And if she truly wishes so she can have all the children of the village.

∞

I found the table as we’d left it the night before. With the wine bottles, the glasses, the dishes with crumbs from T.’s cake, the flowers that A. had brought (white and yellow carnations), the eyeglasses that P. probably forgot, and next to them my fortune cookie from the chinese take-out. At last night’s cookie game we decided to read them aloud by adding the phrase “in bed” at the end. Ι won easily -a suspiciously subversive “fortune” for a rare monogamous male like me … “Now is the time to try something new” – “in bed”. Everybody laughed knowingly except me and T.. I smiled at him and kissed him. I’ll try it with you, I whispered.**

∞

Like a pebble
Kate’s cocoa cake is sinking
in the transparent water of the swimming pool.*

∞

If Emily Dickinson was a cake, she would be a lemon cake.
If Susan Sontag was a cake, she would be an almond cake.
If Marguerite Yourcenar was a cake, she would be an Academy cake.
If Jacqueline Susan was a cake, she would be a Vanity cake.
If Virginia Woolf was a cake, she would be Kate’s cocoa cake.
If Joan Didion was a cake, she would be a cake with no sugar.
If Ann Sexton was a cake, she would be a cake-with-no-mercy.
If Katherine Mansfield was a cake, she would be a ginger cake.
If Sappho was a cake, she would be a pergamont cake.
If Gertrude Stein was a cake, she would be a cake-well-is-a-cake.

∞

May I offer you some cake?

∞

It was a rainy Tuesday when this rather cute and harmless incident happened. I felt sorry -perhaps too much so- for the drenched postman and I invited him for a quick hot tea which I served on the round table at the entrance hall along with some cake that I bought yesterday from M.. I asked the young courier not to call me “sir”, and as we were making small-talk about the news of the neighborhood, the domestic “accident” happened. A small piece of cake fell on his trousers and I instinctively kneeled to clean it with a napkin. And, without wanting to, I touched lightly his own “cake” – although, thinking back, it might have been just my imagination. I thought that he was turned on but maybe it was just my idea, although he definitely blushed and looked at me with eyes full of embarrassment. We ended our chat as if nothing happened, we started for the door, I reminded him not to call me “sir”, and I told him that there is cake every Tuesday and Friday. It was not raining anymore and I hurried to the phone to call M. and tell her the news about the success of her cake and that from today on I am the second member of the postman’s fan club. The first member is M. as it goes for almost all the fan clubs we have already created; ten or maybe more, one for every unknown young attractive man of our uneasily quiet suburb.**

∞

Make somebody happy today-bake a cake!
A chocolate cake for the man in your life.
Or a white cake with peppermint frosting for “the girls” coming for bridge.
Make a sponge cake for Grandma, as lovely-light as the kind she used to bake.
Bake a cake-have a party.
Bake a cake to take to a party.
Bake a cake just because you feel good today.***

∞

Kate fails for the sixth time
to bake a simple cake
and decides to change her small oven.*

∞

I’ve made up my mind. The older I get the more I hate winter. I consider it my enemy and a very serious threat to my activities and moods, and I’m not ruling out at all the possibility of going into hibernation at a more advanced age. And today the winter that seemed to have forgotten us returned uninvited threatening us with frost and snow. My reaction was predictable; I subjected T. to my hypothermic hysteria. I strictly forbade him to bake his seasonal cakes again. The ones he usually stuffs with dried fruits and nuts so as to remind him of his childhood in that hyperborean land where he was born.
Not even one?, he asks.
I don’t need any of your forest products to be your little bear, I answered him and returned to bed.**

∞

If you have already failed in all of your efforts to arouse the erotic and sexual desire of a new person you’re attracted to, or to rekindle the spark of a fading passion, then don’t get disappointed too fast… You have one last chance to succeed by following the magic recipe below – under its spell that person will be truly unprotected and vulnerable.

Choose a Friday night and start!
First make a poppy seed cake in a round pan. Bake it and let it cool.
In the centre of the cake’s circle light a purple candle and let it burn for nine minutes offering its flame to god Pluto.
Now write down in a pink sheet of paper the name of the person, the number 22  and the symbols for sun, moon, bird and wind.
Burn the paper in the candle flame.
Take its ashes, the candle and the cake and bury them in the east side of a park or a garden.
Repeat the spell for three weeks at the same time and day with devotion, faith and patience.

∞

With a Chios kerchief over her hair
Kate is trying again and again
to make a proper mastic cake *

∞

* From the 33 Haikus for Kate, 2011.
** From A.N.’s Diaries, 2001-2010.
*** From Betty Crocker’s Cookbook, 1950.

A COINCIDENCE … ISN’T IT A COINCIDENCE?

Uncategorized

by D. I.

Doubting perpetually
Everything becomes enormously unstable. Do I have to look at you while I’m talking? Avoid eye contact. I am only imagining; using the mouth and both hands. Love
Supreme to you. There’s something I haven’t told you.
I desire you frantically.
Reliably. Enormously. Does anyone overhear me? I won’t ask this murmuring to stop again. Εven if it stays a remarkably private
Episode.