THE PARCEL

by Dimitra Ioannou

They don’t need to breath. They’re turning yellow, they will go mouldy, they wither. They are arranged on top and next to one another in the same package. Neither souvenirs, nor fragile; rather, samples. One more. A few. They were either given to me or I found them. If you see them all together they seem to lie in waiting, not at all idle inside their wrapping―they were gathered; they will get somewhere. The lizard is the last one to be wrapped.

They are sent by registered post. Neither important, nor gifts. The name and address of the sender are the same as the recipient’s. The parcel will normally arrive in ten, fifteen days, and if I delay I might receive it one month later. Until then they will have become unrecognizable. Not to be opened. They will return in extensive rot. I’ll have to remember them as they were. Neither intimacy, nor nostalgia. The lizard was green, with no tale, bigger than the others. A slow organic process.

I’ve been watching them, one by one, for some time now. Bubble-wrapped they become a blur and I know what will happen next.

ΤΟ ΔΕΜΑ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Δεν χρειάζεται ν’ αναπνέουν. Κιτρινίζουν, θα μουχλιάσουν, ξεραίνονται. Μπαίνουν το ένα πάνω στο άλλο και δίπλα στην ίδια συσκευασία. Ούτε αναμνηστικά, ούτε εύθραυστα· πιο πολύ δείγματα. Ακόμα ένα. Λίγα. Μου τα έδωσαν ή τα βρήκα. Αν τα δεις όλα μαζί, μοιάζουν σε αναμονή κι όχι αδρανή στο περιτύλιγμά τους―συγκεντρώθηκαν· θα φθάσουν κάπου. Η σαύρα τυλίγεται τελευταία.

Ταχυδρομούνται σαν συστημένα. Ούτε σημαντικά, ούτε δώρα. Τα στοιχεία του αποστολέα είναι ίδια με του παραλήπτη. Κανονικά το δέμα θα φθάσει σε δέκα, δεκαπέντε μέρες κι αν καθυστερήσω ίσως το παραλάβω έναν μήνα αργότερα. Μέχρι τότε θα είναι αγνώριστα. Να μην ανοιχθεί. Θα επιστρέψουν σε προχωρημένη αποσύνθεση. Θα πρέπει να τα θυμάμαι όπως ήταν. Ούτε οικειότητα, ούτε νοσταλγία. Η σαύρα ήταν πράσινη, χωρίς ουρά, μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα. Μια αργή οργανική διαδικασία.

Τα κοιτάζω ένα ένα εδώ και ώρα. Μέσα στα μικρά πλαστικά φύλλα με τις κυψέλες θολώνουν κι έχω τη συνέχεια.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΧΙ / THE ANSWER IS ALWAYS NO

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου / by Irini Karayannopoulou

THE ANSWER IS ALWAYS NO

λέξη-σύνδεσμος: όχι

word-link:  no

NO-OH NO, CA VA PAS…

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου / by Irini Karayannopoulou

no -oh no, ca va pas…

λέξη-σύνδεσμος: όχι

word-link: no

ΑΫΛΟ / IMMATERIAL

ένα βίντεο της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου / a video by Irini Karayannopoulou

μουσική του Γιάννη Σαξώνη / music by Yannis Saxonis

μοντάζ της Σαντρίν Σεϊρόλ / montage by Sandrine  Cheyrol

ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ / I’M A WASHOUT

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου /  by Irini Karayannopoulou

I’M A WASHOUT

λέξη-σύνδεσμος: αποτυχία

word-link: washout

ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΣΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ / A WASHOUT COULD BE SOMEONE SO SPECIAL

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου / by Irini Karayannopoulou

I LOVE YOU SOMEONE SPECIAL

λέξη-σύνδεσμος: αποτυχία

word-link: washout

AΠΟΤΥΧΙΑ. ΠΟΙΟΙ ΕΜΕΙΣ; / WASHOUT. WHO’S WE?

της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου / by Irini Karayannopoulou

WASHOUT. WHO’S WE?

λέξη-σύνδεσμος: αποτυχία / word-link: washout

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ

της Angela Mewes

αισθανόμουν
στοιχειώδης
Είναι μια τεράστια, παρηγορητική παρουσία, κρύα στο άγγιγμα
και που καταστρέφει τα νεύρα
έχω την ανάγκη να διατηρήσω ζωντανή την αναζήτηση μια
αργή περιπαιχτική διαδικασία

αισθανόμουν στοιχειώδης όταν ήμουν νέα
άθλια και ασήμαντη
είδα την αντανάκλασή μου
χωρίς καμία ερώτηση

Το μάτι σου
είναι μια τεράστια παρηγορητική παρουσία
όλες οι αρχές και όλα τα
τέλη που προσπερνά
κρύο στο άγγιγμα
προσπερνά
και καταστρέφει τα νεύρα

Όταν όλα πήγαιναν στραβά
μπροστά μου και
κάτω και κάτω και κάτω
(φυσαρμόνικα)

μπορώ να περπατήσω σε μια πόλη και γύρω από τα
τετράγωνα θέλεις να μού μοιάσεις κάτω από
πίεση
έχω την ανάγκη να διατηρήσω την αναζήτηση ζωντανή εσύ
μπορείς να μού πεις ό,τι θες

κυνηγάω την
Καταστροφή

Νιώσε με
κυνηγάω την καταστροφή
μοιάζει σαν μια
αργή περιπαιχτική διαδικασία
που αντανακλά το φως του εαυτού μου

Μείνε για λίγο
και γιατί είσαι τόσο ήσυχος τώρα
όπως στέκεσαι στο κατώφλι της πόρτας εδώ
είμαστε
για πάντα σε πτώση
όλη την ημέρα
σαν σ’ ‘ενα ωκεανό
Αναρωτιέμαι γιατί ήρθαμε
παρόλο που τέλειωσε η παράσταση
μπόρεσα να σ’ αγγαλιάσω

ELEMENTAL

I was feeling
elemental
It’s a huge consoling presence cold to the touch
and damaging the nerves
I need to keep alive the quest a
slow teasing process

I was feeling elemental when I was young
mangy and slippery your eye
I caught my reflection
with no question

Your eye
It’s a huge consoling presence
all beginnings and all
endings who is marching
cold to the touch
marching
and damaging to the nerves

When there was all but nothing right
in front of me and
down and down and down
(harmonica)

I can walk in a town and around the
blocks you wanna be like me under
pressure
I need to keep the quest alive you
can tell me anything you like

I’m after
Disaster

Feel for me
I’m after disaster
it seems to be a
slow teasing process
reflecting the light of myself

Stay a while
and why are you so quiet now
standing in the doorway here
we are
ever falling down
through the day
as if on an ocean
I wonder why we came
despite show-time
I got to put one arm around you