Hunter Gagnon

Quarantine poem #60 yes mama Ellen I look at Johns Hopkins every day too

1,724,736 confirmed 104,938 deaths 390,335 recovered (April is moving)
503,594 US It takes convincing unfortunately for this
                                                                        to be all it is
                                  the report / the diligence
IN ITSELF a humiliation
              before vast math
                  the required bowing of the human
    but all it is, really is, is
            for the American: “I’m concerned about russian viral propaganda
      during this pandemic. Their main goal
                        is to lessen trust
        in our institutions. I have tracked the web of this. The prism. The
    lines unfolding
                it is like a flower”
for the American a cigarette in a sunburnt
                                                  in a crème pickup truck
                          in the grocery parking
                               lot leering at the many-colored masks
                                                                        of walking others
                  steps “Uncertainty should be despised. As should any
                        productive action. In this prison. Any action is just labor
                        for the warden’s hand. We only want what dignifies us which
                        is contempt
                        with certainty.” the individual
            is easy
                        to remove the solution
            is easy
                              to doubt
                                          for the American
        play ultimate frisbee outside
              FEMA hq a change
                                            from the menthols and black&
                  of New Jersey, the superstructure brown + slumping “Our death
                                        is greatest now
                                                                  [10 years late]. This
                                                                                            is the last time
                                                                  we win.
                                                                      Appreciate it.” For

Quarantine poem #18 on how verified facts reach for the day

407,485 confirmed 18,227 deaths 104,234 recovered
49,768 US (3rd place) 3/24/20 in the morning Johns
On wifi signal, then
The day came the night came
It fed on stars
fed itself
and all the wheels of the night
rode the sheep field
the big house threw its glow like copper spears
thudding into the body of the woods
shelter in place more strict as of now
spilling yellow blood
all over
screw in hooks
grab head
walk back and forth
bed not
made in clumsy dark
3/25/20 —,— confirmed Johns
Hopkins be
good go
to work buy
a stock sleep with
your head on the bars it’s a
pillow you funny
animal it

Hunter Gagnon lives in Fort Bragg, California where he has worked as a State Park Seasonal Aide, a bookseller, and as a poetry teacher for local elementary schools (before the pandemic). He holds a degree in Philosophy and has served in AmeriCorps and FemaCorps.

Sara Rosenthal

How to Measure Time like a Contemporary Artist

    -Fingernails, like a fragile sculpture made by Mona Hatoum
    -Layers of wax dripped down the side of candles- I’m sure some artists have played with this, more than sure, yes, here for example of course like Urs Fischer’s dripping wax people, ephemeral and life-size
    -collections of dust from each sweeping displayed like medical evidence in a graph-chart along a long gallery wall, like Mary Kelly’s Post Partum Document
    -a roll of ticker tape marked with calendared minutes pulled forth from my premenstrual vagina in a long continuous strand of unending boredom, like Carolee Schneeman and not like her
    -plucked eyebrow hairs, collected
    -shaved armpit hairs, collected
    -scavenged beard hairs
    -vegetable waste
        -(and orange peels and banana peels and the tops of pineapples and strawberries- all the forms of discarded hair and skin)
               (L’s tomatoes in the fridge)
    -the fluctuating number of minutes spent on social media, or clicking back and forth between facebook page, gmail account 1, gmail account 2, facebook page, always with the feeling that there was something else you had intended to look at, something much more interesting for you to click on, somewhere….
    -steps taken pacing around the house, back and forth from room to room, recorded, in a chart-graph
    -number of pages read and re-read
    -number of words repeatedly used out loud
    -number of repeated jokes
    -number of re-told stories
    -number of video/phone calls to people in other countries
         (recorded lengths of said calls, recorded number of total minutes since x time spent wearing headphones)
    -picked and dying and soon dried wildflower bouquet
    -cigarette butts, pots full of ash- collected, sealed, strung along a thin silver wire, around the top of the room
    –cups of coffee, preserved in their original mug form. A pyramid of these.
    -cups of tea, see above. A mountain of these.
    -imprints on the bed sheets.
    –number of kisses, measure 1: small and measure 2: long.
    -number of hands grasping the back of a shirt.
    -number of neck cracks (recorded, rhythmic audio track)
    -number of sighs (measure 1: pleasure. Measure 2: boredom, ennui.)
    -increasing doneness of 3000 piece puzzle, tracked and recorded in stop motion animation. (The animation so far lasts .4 seconds, only the hot air balloons.)
    -trips to the grocery store- tracked in an exponential graph with x and y axes
    -amount of chocolate bars purchased tracked on same graph
    -empty beer cans, preserved, flattened, used to build a house, an entire house
    -empty wine bottles, preserved, used to fill the house made out of empty beer cans
    -a palimpsest of to do lists on a whiteboard- make prints of each edition, display the prints on transparencies shown through with light, build the transparencies into a circling sequence of images viewed through a zoopraxiscope, like Eadward Muybridge.
    -take a sculptural relief of the remnants of each meal. Exhibit an immersive gallery of pan scrapings, interspersed with butter wrappings. (There will be many)
    -loaves of bread consumed: marked by one end piece representing each loaf, each preserved in taxidermy goo inside a jar, many jars assembled on a table, a table made of wooden pallets picked up from the street, a pauper’s Damien Hirst
    -number of showers taken: acquire a monumentally large canvas. Partition it into at least one thousand squares. Fill each square with a watery print of soap scuzz and bits of skin- all the detritus that blocks up the shower drain. Each mark represents one shower taken. (Can be adjusted per person inhabiting house, one canvas per person. Compare marks. The fingerprint of water consumption).
    -sesame crackers consumed
    -number of times glasses taken on and off, per household, per capita. Chart rising and falling amounts on days spent in bed, versus days spent in the office attempting to do work, versus days spent reading at the dining table, versus days spent going outside, versus late night puzzle-ing sessions, versus mid-day puzzling sessions.
    -Mark these statistics in a performance, each removal and replacement of spectacles inscribed in a long series of blinks- see: Marina Abramovic The Artist is Present at the Met, see: Marina Abramovic: A Living Door of the Museum (least-appropriate social distancing reference)

    -Number of mornings woken up, sequentially. One after the next. Each day. Even if the morning takes place in the afternoon. Even if it takes place at night. Mark each of these with a trophy. Award that trophy to yourself.

-Cut a hole in your timed schedule. See: Yoko Ono’s Grapefruit. Watch the plants grow outside.

Sara Rosenthal is a contemporary artist and measurer of time. She hails from Los Angeles, California. She has an MA in Performance, Design, and Practice from Central Saint Martins College of Art and Design in London. She has made art on Paros Island, in Jerusalem, in various small towns in Italy, and across the US. She has also lived and worked in Spain, where she researched the art of flamenco. She recently (although time is relative) completed an art residency at Snehta in Kypseli, working with local curator Ariadne Tzika, and presented a solo exhibition called “Vegetal// Flesh” at 2/3 Project Space in Exarchia. Her work can be found here: and @saratrueart

Catherine Chatzidimitriou

Once upon a covid-19

Corps Cake



Empty Frames

Virus Diffusion

Infected Playground

Caution Dear

Mind the Trap

I am a visual artist, and I construct dystopic but silent environments to explore women’s social identity, the imprints of prenatal existence and childhood in the present and the meaning of intermediate states. My quarantine, due to covid-19, started on 12 of March 2020. Since then I am in complete isolation. Under these circumstances, and in order to stay creative, I created a playground to escape from reality. More specifically, I am taking pictures from the place I live, adding surreal elements. I also photograph some of my domestic objects, and reconstruct them in order to express my feelings about the pandemic. I’ve named the project “Once upon a Covid-19.” Parts of my reality and parts of my daydreaming are covered in pastel pink color. My project narrates a fairytale in the dark era of corona virus. I give a name to every photo I create, in order to remember how the pandemic made me feel.

L Scully

Study on a Ladybug

During the pandemic you make friends with a ladybug. You watch it waddle across the Spanish terrace and around your fingers, gentle like a girl. You like ladybugs but not for the obvious reasons– you like them because they stop and hold still for long periods of time. They only fly little bits at once. Lucky flies. You think about your unanswered texts. The one from the teacher at the job you quit, how are you doing? Have things gotten better? And the one from the woman at group therapy in Ohio, are you staying safe? Insert a little mask-wearing sick emoji and a blue heart. You think about your walks to get pre-packaged pretzels and hummus from the hospital cafeteria. You rock slower in your wicker rocking chair because you see the ladybug flying around and you are hyper vigilant about not crushing it beneath one of your rocks. You tried to overcompensate with confidence on those cafeteria walks so the doctors wouldn’t be able to tell if you were a patient or just a guest in a fur coat. It’s not about shame, it’s about protection. Sometimes you looked them right in the eye and smiled knowingly, almost as if to say I’m sorry you’re stuck here too, fellow normal person. Except you know from TV that almost no doctors are normal and they all have terrible hidden vices that make for exciting pilot episodes, like cocaine or schizophrenia.
The ladybug rests in a guttery crack in the terrace and spins around a few times like it’s a bumper car. You think about the old amusement park you used to stop in in New Hampshire when you went up to the mountains from Boston. The excitement you felt on those trips because you and your sisters would stay in the same room as a boy, a novel experience of romance and mystery. Didn’t really matter in the end since you’re a homosexual, but all those asking permissions for sleepovers with boys made it hotter than it was. You think about the paintings your ex-boyfriend did of you in his teenage attic room. He doesn’t paint anymore, except on things like jeans and pillowcase masks. It’s a shame really, he was good. Turned to face the wall of your bedroom in your parents’ house is your favorite painting of his, a gift. It’s almost like a renaissance hunting scene, all pinks and sky blues and mustard yellows so the stags and river look like wacky cartoons. You keep it in case he ends up famous one day and you don’t. Then you’ll sell it.
The ladybug stalls diagonal from the edge of a terrace tile, almost in the sun. If the ladybug were in your online design course the instructor would tell it that the mistake of young people is leaving things too close to the edge. If only she knew. The ladybug keeps walking.

L Scully is a queer, nonbinary American emerging writer and artist currently based in Madrid. Their work focuses mainly on sexuality, gender, and mental illness, as well as love on occasion.

Babak Ahteshamipour

An Accumulated Moisture in the Walls

The dawn of a latter forenoon,
Afterwards you have vanquished,
Oftentimes brings you into realization,
The circumstance that you have never existed.

Occasionally asking is more semantic than spelling,
In another occasions the sky casts us out,
Howling from the depths of existence.

You are thither,
I am hither,
You are incapable of apprehending me.

Factual marionettes,
Are similar to pins which gravitate towards,
The heart of a black hole,
Where the grenade is, waiting to detonate.

The roaring silence,
& the streaming nullity,
In which they leave you with,
Disintegrating your exoskeletal carapace.

Alike criminals
Having all of the anarchist fun,
Alike the lifeless shirts,
Embroidered by hollow molecules.



Babak Ahteshamipour (born 1994 in Arak, Iran, lives and works in Athens, Greece since 2000), is a multidisciplinary artist, whose focal point in his research is the organic subject and its interaction with the Real. Meaning, how an organic subject unable to comprehend the universe completely, interprets partially fragments of it, based on a limited sensory system, creating erroneous generalizations and prejudices. Triggering a mechanism of Becoming, transforming individual components of a system through an observatory procedure – which varies depending on diverse parameters – into organs which retain a whole body, rather than being perceived as autonomous and self-referential. He works with painting, video, sound, writing and sculpture. He has participated in various exhibitions, launched few events on his own and has done numerous live performances mostly in small and cozy venues and spaces, and holds a MSc degree in Mineral Resources Engineering (Technical University of Crete).

Oz Hardwick

One Million Years BC

The spaces behind the furniture are the last places to explore,
so I put on my childhood, rope myself to the dining table leg,
and lower myself into the geology of forgotten things. There
are cowboys and robots, a bear with glass eyes, cars with
doors that open and close. There are eggshells and snakes,
dogs scowling behind chained gates, cigarette stubs littering
cinema aisles and the top decks of buses. The air smells of
coal smoke and sour mash, a bleached commode, bubble gum,
and green vegetables boiled out of existence. Deeper down,
there is no light, and I navigate by touch through pencil stubs,
scabbed knees, the raked marble chips on recent graves,
sawdust on the butcher’s shop floor. My knees need patching
and my shoes are too tight, and I feel the rope loosening its
grip. I remember a song about dinosaurs, taste sour meat on
my breath, feel an animal sigh across my soft, pale belly. It’s
too late to reach for watch or compass; too late to pack sweet
tea and sandwiches. There is no land that time forgot; it simply
doesn’t care.

No News

I have turned the television off, silenced the radio, sealed the
letterbox against daily papers. The only tweets are garden
birds. The sun is the same as yesterday, unbroken by aircraft
trails, and the breeze carries the same hint of spring. I am
rereading pulp fantasy for the first time since my teens, and
listening to 70s albums on which I know every word and
intonation. From the next street to the far side of the world,
there is breathless pain and chaos, death and angry dispute. I
cut a simple cheese sandwich into precise quarters, steep a
green teabag for a precise duration I don’t even need to count.
I turn up the music and sing off-key. Today – just today – there
is no news.

Commercial Break

Footsteps in the hall, and the Moon taps on the stiff casement.
The weather’s warming, but we’re letting nobody in, whatever
their gifts or promises. In every room the furniture has become
so familiar that we don’t recognise it anymore, and we leave
the televisions and radios on to keep themselves company and
offer comfort in the dark hours. The street is jammed with
empty taxis vying for non-existent fares, and flour and
tomatoes are lowered by helicopter like a James Bond fantasy
of 60s chocolates by an out-of-work actor disguised in black
PPE. Our cultural references have cross-contaminated, and we
are sit-com and soap, news and nostalgia, adverts for
discontinued products with catchphrases and promotional
badges that we pin directly onto our skin. The Moon is heavy
with refugees from a future that didn’t happen, and the Earth is
remembering how to breathe. There are footsteps in the hall,
and there is more beauty than our eyes can hold, but we’re
letting nobody out, whatever their gifts or promises.

Oz Hardwick is a determinedly European poet based in York (UK). He has published eight collections and edited several more. His chapbook Learning to have Lost (Canberra: IPSI/Recent Work, 2018) won the 2019 Rubery International Book Award for a poetry collection.

Kevin Canfield


The line to get inside stretches
North on Lenox and snakes
Past a desolate playground
I stand beneath a sidewalk
Oak tree, alive with
Pink and green buds on
This April Saturday in 2020
A woman in front of me
Tugs at the scarf
Stretched across the
Bottom half of her face
She exposes her mouth
And takes a phone call
We are all wearing masks or
Improvised cloth face coverings,
As our mayor calls them

An hour passes before
I reach the entrance
My shopping list says:
Tuna, vegetables, coffee,
Pasta, mint chip ice cream
This last item requested
By my daughter, who
Arrived in this country
Three months ago
And attended school
For nine days
Before people started using
Words like epicenter and
Infection hot spot
To describe New York,
Her new home city

The were out
Of mint chip
I got Neapolitan
She didn’t mind

Kevin Canfield is a writer in New York City. His work has appeared in Bookforum, Cineaste, Cabildo Quarterly and other publications.

Richard LeDue

One Of My Many Hourly Updates

A crow hops through the snow,
always thought those birds
looked wise as clowns,
then tiny black eyes stare back at me,
and I feel naked,
dumb as a feathered dinosaur
ready for an ice age.

The promised rain of spring
a lie, while winter holds on
like a beak clasps string,
never knowing why,
and when the crow flies away
towards a destination
made meaningless by tomorrow,
I realize how much I hate
three day old socks,
covering feet that stink of the ground.

No Answer

Should be easier to turn the phone off,
look out the window,
count dancing snowflakes like they were blessings
falling from a sleeping god’s beard,
then I wouldn’t envision a hospital bed,
no visitors as lungs fill with fluid,
family waiting for a phone call-
someone has to not look away,
remember that person
who dies alone is more than a statistic
updated daily on news websites,
and that their life ended
because vacations were too important to cancel,
while words like wages, profits, bills, rent, budgets, economy,
boot straps choked us,
and everyone was left with nowhere to go
but on their phones.

Richard LeDue was born in Sydney, Nova Scotia, Canada, but currently lives in Norway House, Manitoba with his wife and son. His poems have appeared in various publications throughout 2019, and more work is forthcoming throughout 2020, including a chapbook from Kelsey Books.

Daphne Xanthopoulou

The Coronavirus Pandemic Was Caused By The Sun,

subtitles: i.¨A digital trace is purely undead. Not because it will never die. But because it will never. Live.”, (from Unsound:Undead, AUDINT, The MIT Press, 2019)
ii. As you step into this unit fully believe you are walking into your own immune system. 2. Treat each room as if it were you yourself, as if it were a direct extension of you. 3. There is not much to know about the Outside, except that on The Outside everything is possible and on The Inside everything is safe (from Directions For Use of the Reversible Destiny Lofts)

Scene I
Ido is combing his hair by the window singing a lullaby his mother taught him before she fell in love with the Bengali belly-dancer and ran away with her to the Dead Lands, where the people that want to experience Death find a way out of the Immortality Regime. The more he would comb his long silky curls, the more they would turn from white to black and once they had reached the darkest black they would start fading to grey and then to white again, and that’s how it would go on forever, from night sky to day sky, from future to past, from male to female, from old to young, ever since we realized that life and death were shades of the same color and that dying and being reborn is as easy as falling asleep and waking up, as effortless as blinking your eyes and as smooth as air enters and exits your lungs.
As soon as this was known, we built Reversible Destiny Lofts to protect us from the Outside in order to reach our full living capacity, which is infinite, and we became The Eternals.

As opposed to us, the “Necros”, were the ones that chose to stay close to nature, away from the walls of our Fortress of Health, to slowly sink into their fatalistic swamp eroded by an illusion of cosmic purpose, trapped in the pursuit of the blinding light of an eternal return, the deluded guardians of the circle of life with the spiral or the ouroboros as their symbols. They would worship the divinities of Life and Death equally, in the same temple. They would consider death as the labor necessary for the production of life. They would bury their dead in a foetal position, with a chord tying their belly-buttons to the Earth, waiting to be reborn as a stone.

Their temple was the forest and in its shady caverns, they would live a life dedicated to the wisdom of nature, write haikus to celebrate every new circle of a tree, they would sing songs to commemorate the passing of the seasons – COMMEMORATE FOR WHO? The mere thought of my mother´s body slowly turning into food for their worm farm, their stubbornness a noose around her neck, condemning to a mad waste of precious genome – It makes me sick!!! That is, if I could get sick. But fortunately, that’s not possible anymore-, τhey would offer their bodies to the fungi and they would site Einstein´s study on the historical importance of worms.

They would preach the temporality of the human life as a mere step on the journey of existence. The Human Window, as they would call it, was only a stage in the journey of the Vital Energy, that has to pass from all forms of life, sentient and insentient and this passing for them is existence, time, the world itself and Eternity. In that sense they consider themselves Immortal too, and that’s how they like to call their hopeless cult. They perceive life as a periodical wave of energy that propagates through consequent bodies, carrying significant information from one strategic cosmic node to another, weaving the tissue of a story of Harmony and Chaos. We, for them, are flies, hitting against the glass of a lab-tube, the restricted children of Science, eternally infantilized, renouncing our infinite possibilities of transformation, depriving our spirits from the knowledge of what lies beyond the Human Vessel, our stubbornly human bodies monopolizing the Vital Force, blocking the “cosmic energy” from circulating in the Universe and ¨doing the Work¨, manic gatherers of a life founded on the primitive accumulation of health that happened during the ¨Readjustment¨and in this way also culprits for creating an imbalance that causes disruptions to the food-chain, species to go extinct.

This is how far their poor mortal minds can go to justify their vertiginous, self-destructive fall through life. They anyway don’t have enough life-time to develop higher systems of thoughts and their science since the Great Split has retrograded to the animistic traditions of the so-called Native tribes you can read about in the anthropological fiction of the 20th century.

All in all, they would succumb to all the spectrum of madness that a human being experiences as a result of their mortality, an imprint of the irrationally imminent shadow cast by the certainty of death. And that far would they go about their tales, to relieve themselves from the unthinkable guilt of condemning their children to the same fate they resigned to. Some of them they would go so far in their envious hatred of our Eternity that they would attack and try their best to hurt our bodies fatally and go as far as murder us in the name of the Sacred Cycle.

That’s part of the reason why it is almost impossible for a Worm-Candy child to ever get through the gates of Eternity having been born in a family of necros.

Καραντίνα, μέρα 11.

Ξυπνήσαμε και βρήκαμε τον Μάθιου στο σαλόνι, κοιμισμένο, με το πρόσωπο κολλημένο στο παράθυρο και το στόμα ανοιχτό. Η ανάσα του σχηματίζει ένα φωτοστέφανο από ατμό στο τζάμι και δεν μπορώ να δω έξω. Ίσως είναι καλύτερα. Την τελευταία φορά που κοίταξα είδα έναν άντρα να πεθαίνει απ’ την πείνα σε στάση ζητιάνου, σ’ αυτές τις περίτεχνες τάσεις ικεσίας που έχουν αναπτύξει εδώ κι η συγκεκριμένη θύμιζε τη στάση Utkatasana της yoga, αυτή που μοιάζει σα να πρόκειται να απογειωθείς ανά πάσα στιγμή τραβηγμένος απ’ τα χέρια στον ουρανό. Αντ’ αυτού, μια γυναίκα, επίσης άστεγη, τον πλησίασε και, αφού του έκλεισε τα μάτια, του αφαίρεσε τη μάσκα και τα γάντια από τα χέρια του για να τα φορέσει. Η μάσκα ήταν σχεδόν κατεστραμμένη αλλά αυτά τα γάντια ήταν καινούργια κι ωραία. Τα πέταξαν στους δρόμους με ελικόπτερο την προηγούμενη Δευτέρα. Βγαίνουν σε όλους τους τόνους δέρματος κι είναι 100% βιοδιασπώμενα και λιπασματοποιήσιμα, φτιαγμένα από φυτικές ίνες που φιλοξενούν βακτηριακές καλλιέργειες φιλικές προς αυτές που ζουν στο ανθρώπινο δέρμα κι εχθρικές προς τον Ιό. Σκέφτηκα πόσο θα ταίριαζαν στον Μάθιου, έτσι που είναι ντυμένος τη διάφανη τζιλέμπα που η Χάνα του χάρισε τα τελευταία Χριστούγεννα, με την υπόσχεση πως θα τον θεράπευε από τις αϋπνίες του και που τώρα βλέπω μπροστά μου πως είναι αλήθεια.

Κατευθυνόμαστε προς τον ήχο της καφετιέρας και βρίσκουμε δίπλα της τον Κρίστιαν σκυμμένο πάνω από το λάπτοπ του. «Έβαλαν πρόστιμο σε μια γιαγιά 92 χρονών στο Alcalá de los Gazules», μου λέει, καθώς σερβίρει καφέ στο φλιτζάνι μου. «Γιατί;», τον ρωτήσαμε. «Την βρήκαν στο δρόμο να κυκλοφορεί χωρίς άδεια. Είπε ότι πήγε να πάρει φάρμακα για την εγγονή της που είναι άρρωστη. Αλλά δεν είχε απόδειξη από το φαρμακείο». «Ω… Μα δεν μπορούσε να τους δείξει τα φάρμακα τουλάχιστον;», ρωτήσαμε συμπονώντας ξαφνικά την άγνωστη κυρία. «Ναι, αυτό σκέφτηκα κι εγώ, αλλά φαίνεται πως δεν είχε τίποτα στα χέρια της που να αποδεικνύει ότι βγήκε να αγοράσει κάτι. Έτσι πρότειναν να ψάξουν την τσάντα και τις τσέπες της και τότε ξέρεις τι έκανε; Δε θα το πιστέψεις! Σήκωσε τη φούστα της και κατέβασε την κιλότα της μπροστά τους και γέλασε στα μούτρα τους! «Τι; Τι λες!». «Ναι, ναι, και μέσα στο γέλιο της φώναξε, “Στην concha μου τα πρόστιμά σας! Χαχαχαχα! Στην concha μου!!!”». Εκεί ο Κρίστιαν έκανε μια πολύ θεατρική φιγούρα με την κουβέρτα που είχε τυλιγμένη γύρω απ’ τη μέση του κι ακόμα κι η Ρεμπέκα σταμάτησε την πρωινή της στερεοτυπική ρουτίνα απολύμανσης και ήρθε κι αυτή στο τραπέζι κι ο Μάθιου ξύπνησε και κοίταξε γύρω του αλαφιασμένος και μετά κοίταξε έξω και είπε μόνος του: «Έχει ομίχλη σήμερα;» και βρήκε ένα αποτσίγαρο ανάμεσα στα δάχτυλα και σηκώθηκε να βρει αναπτήρα, ενώ ο Κρίστιαν συνέχιζε με την ενσάρκωση της γριάς Βαυβώς. «Τι είναι “concha”;», τον ρώτησε η Ρεμπέκα, περνώντας μια μαντήλα γύρω απ’ το κεφάλι του Κρίστιαν και φέρνοντας έναν καθρέφτη στο ύψος των ματιών του για να την δέσει όπως τον βόλευε. «Α, “κόντσα” σημαίνει κοχύλι. Αλλά είναι μια συνηθισμένη λαϊκή μεταφορά για το γυναικείο αιδοίο», της εξήγησε ο Κρίστιαν. Και μετά, με τη μαντήλα τυλιγμένη στο κεφάλι, σήκωσε πάλι την κουβέρτα-φούστα δείχνοντας με το χέρι από κάτω κι επανέλαβε τη φράση: «Στην concha μου τα πρόστιμά σας!!!!!», κοιτώντας τα πρόσωπά μας ένα-ένα για να δει αν γελάμε. «Χαχα, Κρίστιαν, είναι τέλεια η ιστορία που φαντάστηκες, ας βγούμε στο δρόμο να την αναπαράγουμε!», είπαμε χτυπώντας τρυφερά με το κεφάλι μας τον ώμο του. «Κάτσε, νομίζετε ότι την έφτιαξα εγώ; Είναι αληθινή η ιστορία, τη διάβασα σήμερα στο twitter της Ανδαλουσιανής αστυνομίας», είπε ο Κρίστιαν αφαιρώντας τη μαντήλα και στρέφοντας προς το μέρος μας την οθόνη του υπολογιστή για να μας δείξει. «Αλήθεια; Για κάτσε να δω», έκανε η Ρεμπέκα και καθίσαμε όλες μας μπροστά απ’ την οθόνη για να ανακαλύψουμε τι είχε συμβεί.

Τελικά, με βάση την έρευνά μας, η επίσημη εκδοχή της ιστορίας που είχε δημοσιευθεί στο twitter της αστυνομίας ήταν πάνω-κάτω ανεκδοτική, αλλά η Γριά Βαυβώ, όπως ονομαζόταν η γιαγιά της ιστορίας, είχε τη δική της ιστοσελίδα, όπου κατέγραψε τη δική της εκδοχή υποστήριζοντας πως δύο αστυνομικίνες την είχαν ψάξει από πάνω μέχρι κάτω για να βρουν τελικά το μικρό σακουλάκι με τη θαυματουργή ρίζα, που προοριζόταν για να σώσει την εγγονή της από τον Ιό, κρυμμένο στη λουλουδάτη κιλότα της.

Η ιστοσελίδα της Γιαγιάς Βαύβω, πέρα από αυτήν την τελευταία μαρτυρία, ήταν αφιερωμένη στις θεραπευτικές ιδιότητες διαφόρων φυτών, καθώς και οδηγίες για το πώς να τα προμηθευτούμε, τις συνθήκες που χρειάζονται για να τα καλλιεργήσουμε, αναλυτικές συνταγές για την ακριβή χρήση τους, τις ιεροτελεστικές δράσεις που πρέπει να τα πλαισιώνουν, διαλογισμούς για το πριν και το μετά, συστήματα δίαιτας και νηστείας που ενισχύουν τη δράση τους, καθώς και εγχειρίδια σπουδής και ερμηνείας ονείρων και τεχνικές ονειρογένεσης, εγχειρίδια τόσο για χρήστες όσο και για σαμάνους, αφού, όπως υπενθύμιζε συχνά η Γριά Βαυβώ σε διάφορα σημεία των άρθρων της, οι πρακτικές στις οποίες αναφέρεται έπρεπε να εφαρμόζονται με προσοχή, υπό την επίβλεψη κάποιας που θα έπαιρνε το ρόλο πνευματικής οδηγού.

Τα τελευταία ποστ έδειχναν την αλληλογραφία της Γριάς Βαυβώς με τη σαμάνα της νοτιοαφρικανικής φυλής Xhosa, όπου εξελισσόταν η από κοινού τους έρευνα σχετικά με μητροπαράδοτες αφρικανικές πρακτικές ίασης, που πολλές φορές αφορούσε την αποκωδικοποίηση και μετάφραση των γραφικών μοτίβων που χρησιμοποιούσαν οι άντρες της φυλής για να διακοσμήσουν τα χαρακτηριστικά, παραδοσιακά, κεραμικά δοχεία που έφτιαχναν, ενώ οι γυναίκες της φυλής Xhosa διακοσμούσαν με τα ίδια τα σώματα όλων των μελών, κατά τη διάρκεια της τελετής ενηλικίωσης, στα 13 τους χρόνια. Στα τελευταία τους entries, φαίνεται να ανακαλύπτουν ότι ο Ιός είναι μια παραλλαγή ενός ιικού στελέχους που ήταν υπεύθυνο για μια αρχαία, πολυτραγουδισμένη για τους Xhosa τραγική περίοδο στην ιστορία κι ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί με την τελετουργική χρήση της ρίζας του ονείρου, απ’ όλη τη φυλή ταυτόχρονα. Με αυτό κατά νου και όταν ήταν σίγουρη για την ερμηνεία των στοιχείων που συνέλεξαν μαζί με την Cebisa, τόσο από μαρτυρίες και αντικείμενα των Xhosa όσο και από τα όνειρά τους, η Γριά Βαυβώ άρχισε να καλλιεργεί εδώ και λίγους μήνες στην περιφέρεια των Λευκών Χωριών λουλούδια του ονείρου, ώστε να είναι προετοιμασμένη για την αντιμετώπιση της επερχόμενης πανδημίας.

«Από τη ρίζα του ονείρου, που οι Xhosa ονομάζουν ubulawu ή Ubhubhubhu, φυτρώνει το λευκό λεπτεπίλετο λουλούδι που οι σαμάνοι ονομάζουν iindlela zimhlophe και σημαίνει λευκοί δρόμοι/μονοπάτια. Το Ubulawu προέρχεται από τη λέξη ukulawula, που στη διάλεκτο του σημαίνει ερμηνία των ονείρων. Η άλλη του ονομασία, το Ubhubhubhu σημαίνει ραγδαίο και αναφέρεται στην αστραπιαία δράση με την οποία το φάρμακο αυτό φέρνει θεραπεία ενάντια σε κακόβουλες ουσίες και σκοτεινές μαγείες. Οι Xhosa πίστευαν ότι το Ubulawu άνοιγε μια πύλη επικοινωνίας με τους προγόνους…», διαβάζαμε κάτω από μια φωτογραφία που έδειχνε τη Γριά Βαυβώ να κρατάει στο χέρι της ευλαβικά ένα αθώο λευκό λουλούδι.

Η γιαγιά Βαυβώ λοιπόν, υποστηρίζει ότι η ρίζα του ονείρου θεράπευσε την ανιψιά της και ότι τώρα ήταν η ώρα να την μαζέψει για να θεραπεύσει την κόρη της. Πιστεύει ότι σύντομα θα χρειαστούμε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ρίζας ονείρου και συνιστά την καλλιέργεια και τη χρήση της από όλους αυτόν τον καιρό και δίνει οδηγίες επί αυτού, αλλά ταυτόχρονα προειδοποιεί με επιμονή ότι το Ubhubhubhu προκαλεί βαθιά όνειρα, από τα οποία μπορεί να μην ξυπνήσει ποτέ, χωρίς την απαραίτητη καθοδήγηση.

Αγνοώντας όλα αυτά, οι αστυνομικίνες θεώρησαν ότι «η γιαγιάκα τα ‘χει χάσει« και την άφησαν να κρατήσει το «σάκο με το τζίντζερ», όπως σημείωναν στην αναφορά τους. Της έβαλαν μόνο 600 ευρώ πρόστιμο επειδή βγήκε απ’ το σπίτι χωρίς δικαιοδοσία και την άφησαν να φύγει προειδοποιώντας την πως το πρόστιμο θα ήταν διπλάσιο την επόμενη φορά που θα την έπιαναν.

Ο Μάθιου, που αντί ν’ ακούει είχε ανοίξει ένα μπουκάλι λευκό κρασί και χόρευε disco με την ηλεκτρική σκούπα, υπό το διακεκομμένο, φαρμακερό βλέμμα της Ρεμπέκα, ήρθε τώρα να ζητήσει καπνό από τον Κρίστιαν. Ο Κρίστιαν, που μισούσε τη disco και βασανιζόταν σιωπηλά τα τελευταία 20 λεπτά, έβαλε στο χέρι του Μάθιου τον καπνό χωρίς να τον κοιτάξει.

«Μάθιου;», ρωτήσαμε καθώς ξαφνικά θυμηθήκαμε ότι, αν και ήταν αδύνατο να τον φανταστούμε σε οποιοδήποτε πλαίσιο εκτός από αυτό που είχαμε μπροστά μας αυτή τη στιγμή, είχε μεγαλώσει στο Cape Town. «Ξέρεις τίποτα σχετικά με τους Xhosa και τη ρίζα του ονείρου;« και του δείξαμε το αθώο λευκό λουλούδι στην οθόνη. Προς έκπληξή μας, ο Μάθιου το αναγνώρισε αμέσως. «Θυμάμαι τη μητέρα μου να μιλάει γι’ αυτό, στο Cape Town το βρίσκεις στα παρα-φαρμακεία με την ονομασία Silene capensis και το χρησιμοποιούν οι γιατροί-μάγοι που εμπιστεύονται οι ντόπιοι για τα προβλήματα υγείας τους», είπε ο Μάθιου κι έκατσε σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο για να καπνίσει. «Πήγες ποτέ να τους επισκεφτείς;», ρωτήσαμε λαίμαργα. «Όχι, δεν ήταν συνηθισμένο για μας. Η μητέρα αναφερόταν σ’ αυτούς μόνο όταν ήθελε να πει κάτι ρατσιστικό για τους ντόπιους. Το λουλούδι το ξέραμε γιατί φύτρωνε από μόνο του στον μίνι γκολφ που είχαμε τον κήπο. Η μητέρα είχε ζητήσει απ’ τον κηπουρό να το ξεριζώνει, ωστέ η οπτική του παρουσία να μην διαταράσσει το παιχνίδι, μέχρι που κάπου άκουσε ότι φέρνει καλή τύχη και αφθονία. Τότε του ζήτησε να το αφήσει να φυτρώνει, αλλά αυτός συνέχισε τη δουλειά του όπως πριν». «Δηλαδή, πιστεύεις ότι το χρησιμοποιούσε για θεραπευτικούς σκοπούς;», τον ρώτησε η Ρεμπέκα. «Όχι, νομίζω ότι οι παραδοσιακές θεραπευτικές πρακτικές είχαν παραπέσει πολύ καιρό πριν, αλλά η χρήση των θεραπευτικών φυτών είχε πλέον ψυχαγωγικό χαρακτήρα για πολλούς ντόπιους που αναζητούσαν κάποιο τρόπο να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους. Δεν το είχα σκεφτεί πιο πριν, αλλά πολύ πιθανό ο κηπουρός μας να ήξερε τι ήταν το Silene και να το χρησιμοποιούσε αναλόγως. Αναρωτιέμαι αν είχε κάποια σχέση μ’ αυτό το λουλούδι η ασταθής συμπεριφορά του…. Κάποιες φορές, σε συγκεκριμένες περιόδους, ξεχνούσε να έρθει στη δουλειά, ενώ άλλες έκανε αρκετά λάθη στον κήπο. Οι γονείς μου παραπονιούνταν συχνά γι’ αυτόν στους φίλους τους και ρωτούσαν αν ο δικός τους κηπουρός αλλάζει τόσο πολύ όταν έρχεται η Άνοιξη. Τα πρώτα χρόνια το θεωρούσαν χαριτωμένο κι έκαναν αστεία μεταξύ τους, αλλά μια φορά όταν ο Rolihlahla δεν πότισε την αγαπημένη πρωτέα της μητέρας, που κοσμούσε την πρόσοψη κι αυτή μαράθηκε, τον απέλυσαν χωρίς συζήτηση και δεν ξαναμιλήσαμε γι’ αυτόν…». Το βλέμμα του Μάθιου ταξίδεψε κάπου πολύ μακριά για μια στιγμή. Και μετά, με φωνή αλλαγμένη, είπε, αργόσυρτα, «Μια φορά με τον αδερφό μου ακούσαμε θόρυβο στη μέση της νύχτας και τρέξαμε στο σαλόνι. Είδαμε τη μητέρα στο κατώφλι της πόρτας, με την καραμπίνα στο ένα χέρι και το λουρί στο άλλο, να κρατάει τα σκυλιά που μαίνονταν. Ακούσαμε το αυτοκίνητο του πατέρα να παίρνει μπρος. Η μητέρα μας είδε και μας πρόσταξε να γυρίσουμε γρήγορα στο κρεβάτι μας. Εμείς αντί αυτού τρέξαμε στο δωμάτιό της, που κοιτούσε στην ίδια πλευρά του κήπου κι ανοίξαμε το παράθυρο για να δούμε τι συνέβαινε. Εκεί είναι που δε θυμάμαι πολύ καλά τι έγινε… Ή μάλλον, εγώ θυμάμαι ότι είδα τον πατέρα να κυνηγάει κάποιον στον κήπο με το αυτοκίνητο και να του φωνάζει κάτι απ’ το παράθυρο. Ο άλλος δεν απαντούσε αλλά όλο έτρεχε κι όλο σκόνταφτε κι όλο σηκωνόταν. Θυμάμαι τον πατέρα να χτυπάει μία-μία τις πίστες του μίνι γκολφ με το αυτοκίνητο ενώ κυνηγούσε τον άγνωστο κλέφτη. Μετά θυμάμαι μια κραυγή κι ένα γδούπο και το αυτοκίνητο να πηγαίνει μπρος-πίσω πάνω απ’ το ίδιο σημείο και το γδούπο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Θυμάμαι που τα σκυλιά του πατέρα σταματήσανε το γάβγισμα, τα θυμάμαι να τρέχουν σέρνοντας πίσω τους τα λουριά τους ξέφρενα, να ξεχύνονται στο γήπεδο και να εξαφανίζονται κάτω από το τζιπ. Μετά τη μητέρα να ανεβαίνει στο υπνοδωμάτιο, ν’ ανάβει το φως, να ουρλιάζει και να μας σέρνει στο δωμάτιό μας από τα ρούχα, να βαράει την πόρτα πίσω της και να κλειδώνει για να μην ξαναβγούμε. Την άλλη μέρα κλείδωσε το PlayStation στην αποθήκη και δε μας ξανάδωσε χαρτζιλίκι μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Ο αδερφός μου δεν θυμάται αυτήν την ιστορία και οι γονείς μου την τοποθετούν σε μία περίοδο που έβλεπα εφιάλτες και κατουριόμουν στον ύπνο μου. Λένε πως αυτή η ιστορία πρόκειται για έναν από εκείνους τους επαναλαμβανόμενους εφιάλτες, που τελικά σταμάτησαν όταν με έστειλαν στους θείους μου στην Ολλανδία να περάσω το καλοκαίρι…». Ολοκλήρωσε την ιστορία του κι έκανε να πάρει μια τζούρα από το τσιγάρο στο χέρι του, είχε όμως σβήσει. Η playlist είχε προχωρήσει μόνη της κι από τα ηχεία έπαιζε τώρα το Spacer Woman. Η Ρεμπέκα σηκώθηκε κι άρχισε να στουμπώνει νευρικά την καφετιέρα με καφέ. Ο Κρίστιαν, που είχε ζαρώσει στην καρέκλα του με τα στρογγυλά του μάτια να πετάγονται απ’ τις κόγχες τους λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι συνήθως, πήγε να φέρει νερό για βράση. Δεν μπορούσαμε να βγάλουμε απ’ το μυαλό μου την ιστορία του Μάθιου. «Πιστεύεις ότι ο πατέρας σου χτύπησε με το αυτοκίνητο τον κηπουρό, που ήρθε το βράδυ για να κλέψει Silene capensis από τον κήπο;», ρωτήσαμε, μην πιστεύοντας αυτό που έβγαινε από το στόμα μας. Ο Μάθιου ανασήκωσε τους ώμους, κόμπιασε μια στιγμή, μετά είπε, «Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας μου χτύπησε με το αυτοκίνητο κάποιον… που είχε πηδήξει πάνω από την πύλη για να κλέψει. Το Cape Town είναι χωρισμένο σε δύο πόλεις με διαφορές ανάγκες και κανόνες. Οι γονείς μου κι οι φίλοι τους φοβούνταν πολύ τους ντόπιους. Κυκλοφορούσαν ιστορίες απαγωγής λευκών από φυλές που μετά τους μαγείρευαν και τους έτρωγαν ζωντανούς… Οπότε τα μέτρα που έπαιρναν οι γονείς μου κι οι φίλοι τους για να προστατεύσουν τις οικογένειές τους ήταν πολλές φορές δραστικά… Σίγουρα όμως δεν θα έφταναν τόσο μακριά αν δεν ήξεραν ότι η νομοθετική εξουσία του Cape Town δεν είχε καμία δικαιοδοσία στα “χωράφια” τους». Όπως και να ‘χει, ποτέ κανείς δεν μας ζήτησε λογαριασμό για το περιστατικό και ποτέ κανείς δεν πήρε την ανάμνησή μου στα σοβαρά. Και κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά σε ποιον ανήκε η σκοτεινή σιλουέτα που έτρεχε στον κήπο εκείνο το βράδυ…», είπε ο Μάθιου και μετά σιωπήσαμε για ώρα πολλή, κουνώντας το κεφάλι αφηρημένα στο ρυθμό του τραγουδιού. Μετά ο Κρίστιαν, έπιασε να εξηγεί στο Μάθιου την ιστορία της Γριάς Βαυβώ για να ελαφρύνει η ατμόσφαιρα. Τότε εκείνος άρχισε να υποστηρίζει πυρετωδώς τη θεωρία της και να επιμένει ότι πρέπει να προμηθευτούμε το συντομότερο δυνατόν Silene Capensis ώστε να θωρακιστούμε απέναντι στον Ιό. Στο ίδιο πνεύμα, η Ρεμπέκα, άρχισε να διαβάζει τις οδηγίες για την προμήθεια και την καλλιέργεια της ρίζας και ν’ ανοίγει όλα τα threads στην ιστοσελίδα το ένα μετά το άλλο μέχρι που, χωρίς να καταλάβουμε πώς, ο προβολέας άστραψε και στον τοίχο του σαλονιού μας εμφανίστηκε η Γριά Βαυβώ, να κεντάει ένα πόντσο, καθισμένη στην κουνιστή της πολυθρόνα, κάτω από μια σύνθεση από κεραμικά πιάτα, διακοσμημένα με αραβο-ανδαλουσιανά μοτίβα, ντυμένη μ’ ένα λουλουδάτο φόρεμα μασουλώντας νωχελικά το ασημένιο καλαμάκι που ξεπρόβαλλε από ένα χρυσοποίκιλτο δοχείο μάτε. Τότε η Γιαγιά Βαυβώ σήκωσε το βλέμμα της από το κέντημά της και μας κοίταξε στα μάτια.

Η πολυθρόνα σταμάτησε να κινείται. Η μουσική σταμάτησε να παίζει.

Αργότερα, όταν μιλήσαμε γι’ αυτό, η καθεμιά μας έλεγε με σιγουριά ότι η Γριά Βαυβώ είχε στραφεί στα δικά της μάτια, μόνο στα δικά της, κι ότι είχε απευθυνθεί σ’ εκείνην και μόνο εκείνην κι ότι η καθεμιά είχε μια συζήτηση μαζί της που δεν μπορούσε να αποκαλύψει σε κανέναν άλλον.

Μετά από αυτό, συνέβησαν διάφορα πράγματα που δεν μπορούμε ακόμα να βάλουμε σε μια σειρά μεταξύ μας για να συνθέσουν μια κοινή εμπειρία.

Αλλά όλα ξεκίνησαν όταν, αμέσως μετά τη συνομιλία με τη Γριά Βαυβώ, και όντας όλοι μας βαθύτατα εντυπωσιασμένες, η Ρεμπέκα έκανε στην άκρη την ηλεκτρική σκούπα για να καθαρίσει το παρκέ, που ήταν πολύ ευαίσθητο σε γρατζουνιές κι ήθελε φροντίδα. Ζήτησε τη βοήθειά μας για να σηκώσουμε μαζί το χαλί και να καθαρίσουμε από κάτω. Αυτό ήταν κάτι που κανείς μας ποτέ δεν είχε κάνει, καθώς το χαλί κάλυπτε το πάτωμα και έκρυβε ικανοποιητικά τη σκόνη κι ό,τι άλλο μπορεί να χε μαζευτεί από κάτω. Όμως στην τελευταία συνέλευση για το σπίτι είχαμε αποφασίσει ότι θα καθαρίζαμε λίγο πιο εξονυχιστικά για να είμαστε σίγουρες ότι προσφέρουμε η μία στον άλλο την υψηλότερη πιθανή αποστείρωση, ασφάλεια και προστασία απέναντι στον ιό. Έτσι βοηθήσαμε τη Ρεμπέκα κι ανασηκώσαμε όλες μαζί το χαλί. Ήταν πολύ βαρύ. Πήρε πολλή ώρα. Μετά βρήκαμε το πηγάδι που ήταν κρυμμένο από κάτω του.

«Διψάω τόσο πολύ», είπε η Ρεμπέκα. Και μας έπιασε όλους μια δίψα βαθιά. Δίπλα στο χέρια μας, που στηρίζονταν στο στόμιο του πηγαδιού, κρεμόταν ένα σχοινί που οδηγούσε ευθεία κάτω, εκεί που δεν έφτανε το βλέμμα μας αλλά όπου έπρεπε να υπάρχει νερό, γιατί ένιωθες την υγρασία να σε χτυπάει καταπρόσωπα όταν χαμήλωνες το κεφάλι, κι από όπου ακουγόταν μόνο ένα μακρινό βουητό, σαν άνεμος. Αρχίσαμε όλοι μαζί να ανεβάζουμε το σχοινί μέχρι που εμφανίστηκε ο πελώριος κουβάς. Ήταν άδειος, γιατί είχε μια μικρή τρύπα στον πάτο, αλλά ήταν καλυμμένος με βρύα, ποτισμένα μ’ ένα υγρό διάφανο. Αποφασίσαμε να κατέβουμε για να πιούμε με τα χέρια. Ο κουβάς ήταν τόσο μεγάλος που χωρούσε άνετα όλες μας μέσα. Αλλά κάποιος έπρεπε να μας κατεβάσει και να μας ξανατραβήξει πάνω αφού χορτάσουμε νερό. Δώσαμε την αλυσίδα στον Μάθιου και τον Κρίστιαν που μας κατέβασαν και τις τρεις μας σιγά σιγά.


Δεν ξέρω αν μπορώ να το αποτυπώσω, αλλά θα προσπαθήσω.

«…μετά βρισκόμαστε στο νησί. δεν μπορώ ν’ αποφασίσω αν το είχα επισκεφτεί πρώτη φορά στην πραγματικότητα ή στον ύπνο μου. δυο παραλίες. διαλέγουμε τη δύσκολη. ένας κατακόρυφος γκρεμός οδηγεί στην χρυσαφένια αμμουδιά. νόμιζα ότι είναι μόνο η αντανάκλαση του ήλιου, αλλά είναι αληθινά γεμάτη πολύτιμα πετράδια. ζώα που δεν είχα ξαναδεί μας περιτριγυρίζουν, σκύβουν το κεφάλι και πίνουν νερό. ένας άνθρωπος, με καλυμμένο το πρόσωπο εμφανίζεται στην κορυφή του γκρεμού και μας πυροβολεί ένα-ένα. τα πουλιά πέφτουν σα χαλάζι απ’ τον ουρανό. οι σκαντζόχοιροι γίνονται ένας σωρός βελόνες. εμείς κρυμμένες μέσα στην άμμο παρακολουθούμε μέχρι που φεύγει. τότε σκάβουμε στο χώμα και ξεθάβουμε αβοκάντο, βουτάμε τα δάχτυλα στην τρυφερή πράσινη σάρκα και τα καταβροχθιζουμε. θάβουμε τα ζώα, που μεταμορφώνονται αμέσως σε πολύτιμα πετράδια και σαρκόφυτα και στη θέση του κυνηγού, ο μπαμπάς τώρα, στην κορυφή του λόφου, μας κάνει σήμα ότι είμαστε ασφαλείς, στριφογυρίζοντας ένα πορτοκάλι στο αριστερό του χέρι. το δεξί το κρατάει πίσω από την πλάτη. εκεί που δεν φτάνω να δω. ζωντανοί και νεκροί είναι το ίδιο στο όνειρο. η μαμά κι η νονά με τα μάτια τυλιγμένα σε επιδέσμους τρώνε βολβούς τουλίπας με τα ακριβά ασημικά της γιαγιάς Ελλάς. η κουρτίνα εισπνέει και στη σκηνή βγαίνει τώρα η θεία Ευπραξία, με το καπέλο της με τον ταριχευμένο αετό να αιωρείται λίγο πάνω απ’ το κεφάλι της. φτύνει στάχτες από φύλλα δάφνης και διαβάζει με αντρική φωνή ένα κομμάτι χαρτί που φλέγεται: «Μια στρατιά ηλιοβασιλέματα στριφογυρίζουν με τα χέρια σφιχτοδεμένα θέλουν να με τυφλώσουν ουρλιάζουν με τα μάτια τους καρφωμένα μέσα μου κόκκινα σαν αίμα στο χιόνι και θέλω να γίνω ένα μ’ αυτό το κόκκινο και θέλω να γίνω ένα μ’ αυτό το χιόνι μια σπίθα μέσα σε μια πέτρα που συνθλίβεται από μια γλώσσα φλόγες κοριτσάκια από χαρτί που έκοψα ανάποδα κι αντί για γιρλάντα έγιναν ένα σύνολο από ασύνδετους κλώνους, μόνο τα χέρια τους τώρα μόνο τα χέρια μας έχουν μείνει έξω απ΄το νερό, μόνο τα χέρια μας μάς κρατάνε τώρα, μόνο τα χέρια μου κράτα, όλα τ’ άλλα ας ξεχαστούν», και το χαρτί αναλώνεται στις φλόγες κι η θεία Ευπραξία σταματάει την απαγγελία με μια κοφτή άνω τελεία, κοιτάει ευθεία μέσα στα μάτια μου τα μάτια της δεν έχουν κόρη και νιώθω ότι πέφτω. πάνω απ’ το κεφάλι μου η κουρτίνα εκπνέει. την κάνω πέρα και δε βρίσκω θεία. μόνο μια άκρη από φουστάνι ή σεντόνι μαγκωμένη ανάμεσα στα παραθυρόφυλλα. σπρώχνω ν’ ανοίξουν μα τίποτα. ο κόσμος έξω άδειος. ψυχή στο δρόμο. μόνο ένα ρίγος με διαπερνάει, ενώ δεν φυσάει καθόλου.

Είναι 20.00 τώρα. Οι γείτονες βγαίνουν στα μπαλκόνια και χειροκροτούν, παρόλο που κανείς δεν υποκλίνεται και το έργο τέλειωσε πριν ώρα. Τα πρόσωπά τους φωτίζουν όλα τα παράθυρα σαν τρύπες στον ήλιο. Θέλω κι εγώ να χειροκροτήσω μα ο ήχος που κάνουν τα χέρια μου μού κάνει εντύπωση. Τα φέρνω μπροστά στα μάτια μου και βλέπω πως είναι και τα δυο δεξιά και σα να μην έφτανε αυτό, αποπνέουν μια έντονη μυρωδιά από πορτοκάλι. Κλείνω τα παραθυρόφυλλα και τα μάτια μου ανοίγουν, ξυπνάω στο σαλόνι, πάνω στο χαλί. Η Ρεμπέκα ανοίγει τα μάτια διάπλατα, ο Κρίστιαν μαγειρεύει Gado Gado, εμείς καθαρίζουμε το τζάμι απ’ την ανάσα του Μάθιου με οινόπνευμα. Κοιτάμε μαζί έξω για να θαυμάσουμε το έργο (μας), μα δε φαίνεται τίποτα ακόμα. «Έχει ομίχλη έξω», λέμε ταυτόχρονα. «Η θολούρα δεν είναι στο τζάμι, ούτε στο μάτι, η θολούρα είναι στον αέρα», σιγοτραγουδάει ο Κρίστιαν απ’ την κουζίνα, λιώνοντας ρυθμικά σκόρδο στο γουδί. «Δεν μπορώ να τραβήξω τίποτα πια», λέει η Ρεμπέκα και σβήνει την κάμερα. Ο Μάθιου σβήνει το φως.

Daphne Xanthopoulou is a musician based in Barcelona, Spain. She has published some of her writing in Golfo Magazine, Teflon and Thraca and some of her music in Sonospace and Crystal Mine net and cassette labels. In her work she likes to experiment with the notions of queer theory, de-colonialism, ecology, communal storytelling and healing, neo-materialism, cybernetics and consciousness. She is part of Cachichi, a collective that focuses on new music and its intersection with contemporary art and thought.

Thomas Osatchoff


No more secrets….
De-densifying closets/railroad spikes….
While we are still in this world. We are still physical
right now     opening
               despite. This plastic sheet
on the buttons controlling the doors being cleaned.
This plastic sheet is cleaned 120 times every two hours.
A cleaning consists of spraying continuously for 60 seconds.
All sheets disappear as soon as the spraying is turned off.
Completely abandoned to itself. Us. Increments.
Each day a little more is revealed. Projected nests
within dilating time capsules currently being swallowed….
We say Jenifer Chang and we say Brian Wilson. Someone
swallows what they want to say with mutilated directions.


A test of the test? Quick little flick and the radio is listening to itself.
What if we didn’t have to want to be liked? Do we?
Bad people don’t wear a sign saying, “I’m bad!” We have to be careful.
The burner is hot and what if we forget forget forget?
Long /u/ sounds coming in different forms.
What if the test causes what it’s testing? Pause in a sequence; paradise
beneath us. Enclosed Field with Rising Sun.
My brother’s bedroom is next to mine. So close it’s like one room.
Dear Customer, it’s better to stay at home now.
We know what’s expected of us. Trauma helping us revise past events.


If death is what appears to be unmoving.

If we cannot reveal without occluding.

If we could live without praise or blame?

If we have time—we can tell a new story.

It’s funny: the stroller’s called Looping.

Is it easier to count by groups? Lumps,

do a good job & we can build the robot.


From inside unseen levels to no opposition outside the op banning seeds and community gardens
switched out multiple times into other people. How did it happen? Dementia is already setting in. Replies to this message will not reach us, so please do not answer this message. Willingillness?
Homeschooling, also known as home education, is the education of children at home or a variety of places other than school. Home education is usually conducted by a parent, tutor, or an online teacher. With school closures happening across the world due to the rhinosaurus outbreak, some have chosen to start homeschooling their children. Many parents wonder how best to organize everything for homeschool. Creating a relaxed and flexible homeschooled atmosphere while allowing a child to have a sense of security and predictability about the day is a balance to achieve. In addition, parents have to decide which curriculum to use, how to keep children engaged during the lessons, etc. Do you homeschool your kids? How do you organize
your homeschool days? Share your ideas with fellow teachers in the discussion. How is that underground infrastructure coming along? Seeing through attempts to destabilize our identity.
Dear Dominate, covered over with all these things. Now that there’s no ground beneath our feet.
Dear Denmark, how could you? Please explain. From upon high of all highs. Cominground gain.




Rhinosaur’s gift of basic income

         built back. “I agree.” Engineered. Selflessly, you whispered, it feels like a new world.

很好的老师,细致有耐心。这段时间Phil不用去学校, 待在家里上网课。 多了很多自己的自由时间,上看电影都是他所喜爱的!遗憾的是电影院仍在关闭中。
Class Time 2020-04-05 18:00 (Beijing Time) Unit 3 – Lesson 8: Kwanzaa and Ramadan 2.
Translate in English—
Very good teacher, meticulous and patient. During this time, Phil didn’t have to go to school.
He stayed at home to study online. He has a lot of free time and enjoys watching movies! Unfortunately, the cinema is still closed.

         Getting with the program. Emerging….

I guess July 4th this year will be Ironic Day.

Just stumbled upon this. And it’s like for just a moment, even with everything going on
with our world, things just kinda felt right. Thank you for this relief. Wish we didn’t need to

speak in code.

Thought all the dinosaurs were extinct but still this lingering one-horned rhinosaur.


Bruce Beasley: And I know it’s not intended to sound that way, but every time I hear it I cringe because it sounds appalling. Keep your distance from everybody else. It’s everybody
for themselves. It sounds that way, even though I know that’s not how it’s intended.

And they’re like, “Are you sure?” And I’m like, “Oh, I’m sure, because I did it myself.”
Aimee Nezhukumathatil: And they also know Mommy doesn’t have the answers to everything. Mommy doesn’t always make the best choices about everything. (BREEZE SOUNDS.) But it is hard, you know. They have a lot of questions, of, “Mommy, when is this gonna be over? Why
are there no tests?” A lot of questions that I don’t have an answer to. And they’re not panicking, but I can see that they’re for the first time realizing, you know, kind of, Mommy and Daddy don’t have the answers and this is all brand new to everybody. And sometimes they’re not wondering at all about this virus stuff. Sometimes they’re wondering about the bluebirds that are nesting right now. (BIRD CHIRPS.) So that’s been kind of nice.

Laurel Salinas-Nakanishi: Technically we’re not supposed to go to the beach.

Amit Majmudar: So I’m very, very terrified of kind of bringing it home with myself. So when I go there, you know, even weeks ago, before the panic took hold everywhere, I was like the only guy in the whole hospital with, like, full gloves, full mask, you know, walking down the hallway. You know, in terror.

Aimee, are you also speaking in code?
Aimee Nezhukumathatil: You know, honestly, I’ve been reading the birds in the backyard, right now. They’re all coming back from wintering. And we have some bully birds coming through and trying to take over our bluebird nest.

Thought it was straw but bricks for that. Thought, the wind blows through.
Warns the tree.

Matthew Zapruder: Life right now is meetings about the best way that we’re gonna be able to do meetings. I mean….“It’s too Daddy for cold.”

Thomas Osatchoff, together with family, is building a self-sustaining home near a waterfall. Recent poems have appeared in Abstract: Contemporary Expressions, Cold Mountain Review, CutBank Literary Journal, and elsewhere.     

Smaragda Nitsopoulou

In isolation with Jonas Mekas

I have studied film directing and editing in Greece and France, respectively. The mediums I use are photography and video art. The main theme of my work is memory, death, and community. I usually use archival footage from the public domain mixed with editing techniques and directed parts. I have participated in several group expositions around the world and I am a fellow at the SNF Artist Fellowship program.

Amy McCauley

Malady Nelson’s Kitchen Cabaret


i feel so connected to money money’s everywhere money’s nowhere
(congratulations on yr destruction)
i feel so connected to death death’s nowhere death’s everywhere
(congratulations on yr destruction)
i feel so connected to the internet the internet’s everywhere the internet’s nowhere
(congratulations on yr destruction)

congratulations on yr uterus (congratulations on yr destruction)
congratulations on yr womb (congratulations on yr destruction)
congratulations on yr reproductive orgasm (congratulations on yr destruction)

i feel so connected to privacy privacy’s everywhere privacy’s nowhere
(congratulations on yr destruction)
i feel so connected to god god’s nowhere god’s everywhere
(congratulations on yr destruction)
i feel so connected to collateral collateral’s everywhere collateral’s nowhere
(congratulations on yr destruction)

congratulations on yr fallopian tubes (congratulations on yr destruction)
congratulations on yr ovaries (congratulations on yr destruction)
congratulations on yr healthy relationship w/ intimacy (congratulations on yr destruction)


       mum mum swabs flesh holes
       mum mum wipes pus pus
       mum mum does dressing up like nurse


i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands while mum mum makes nice hygiene.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands while mum mum makes nice hygiene for neighbours.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands while mum mum makes nice hygiene for neighbours who are distancing.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands while mum mum makes nice hygiene for neighbours who are distancing who don’t deserve to die.
i have the problem of mum mum’s hub hub who makes me cry then softly softly touches my bum bum with unsanitary hands while mum mum makes nice hygiene for neighbours who are distancing who don’t deserve to die tell me what do i do.


       mum mum’s got head troubles
       mum mum’s got gooey
       mum mum’s got dum dum for hub hub


i am thirty nine years old i live with mum mum i feel so connected to god i squishy like god i orgasm like god.
i am thirty nine years old i live with mum mum she does BUM BUM with hub hub like people: people who don’t deserve to die.
i am thirty nine years old i live with mum mum i feel so connected to death i smell like death i taste like death.
i am thirty nine years old i live with mum mum she does GOOEY with hub hub like people: people of all ages.
i am thirty nine years old i live with mum mum i feel so connected to money i bluegreen like money i crazy like money.
i am thirty nine years old i live with mum mum she does PUS PUS w/ hub hub like people: people who were dying before.
i am thirty nine years old i live with mum mum i feel so connected to the internet i got head troubles like the internet i dressing up like the internet.
i am thirty nine years old i live with mum mum she does HYGIENE with hub hub like people: people who are dying.


       neighbours make nice hygiene
       neighbours of all ages
      neighbours use me to wipe bum bum, oh neighbours!

       neighbours do bum bum in window
       neighbours are distancing
       neighbours connected to neighbours, oh neighbours!

       neighbours make stock market crazy
       neighbours who don’t deserve to die
       neighbours go squishy squishy furnace, oh neighbours!


‘Congratulations on your destruction’ is a line taken from the poem ‘Killing Kanoko’ in Killing Kanoko / Wild Grass on the Riverbank (Tilted Axis Press, 2020) by Itō Hiromi and translated by Jeffrey Angles

Tony Iantosca

The Couch

The people I got
the couch from
live in a condominium,
drink cocktails
or something at the top
or on the balcony. The couch
was heavy and they didn’t
help carry it down
the stairs. It wasn’t
a problem, it makes
me better, the truck
was parked illegally.
Normally this is a
fact to be appreciated
and admired but in this
case it remained
boring. The flashing lights
off, I drove the truck
home. The couch then
revealed itself to be
stained and a bit faded
but quite comfortable
and most of all free
but for the ache
of my body for a few
days after. The condo
building is regrettably
still there, the couple
now married and maybe
with a newborn and probably
a newer and better couch,
but my new old couch
is still here and the aches
have migrated to other
bodies who move
things for other
reasons. The older I get,
the more reasons accumulate
to sit on a couch
and not work,
the older I get the more
couches pile up like
football players on the curb, taken
to a landfill by morning.

Seltzer Water

I have seltzer water
in the fridge. This
is a good thing: to
have seltzer in the
fridge. All are
dominated somehow
or another
to varying degrees
and it gets worse.
People get publicly
smashed but I have
seltzer water
in the fridge,
inside an apartment
where I live. The bubbles
help when I get sick
to my stomach.

tangential daylight

swell breeze
to its breaking
this is how fast
I lost a wire
pollen’s tangent
gathers a daylight
elegy and adds it
to the sad math
reducing movie hours
to a paycheck’s
daily salad green
where the air is
better than what
we get for poems
and intrigue
can I enjoy airline
inhale over espresso’s
polished lens
I brush failure’s
remaining hair
whisper of some
bullet nobody
likes to talk about

Not looking

I used to sleep
to fire’s special
purchase on whatever
commerce I thought
would stab the
world dead but then
the gates the fingers
did shatter
registered ancient
animal cries for
a responsible antonym
balancing the moon
so blindness could rent
some headspace
when we’re not looking
or looking something up
antagonistic to what
I really wanted
the electric sleep motel
stepped out
hosting the inner
tundra on this side
while the trains go
and the trains come
and the desires
rattle their own
hearts misspelling
my name on the way
to the bank

Tony Iantosca‘s poems have appeared in 6×6, a Perimeter, Lungfull!, and Third Factory, among other places. His first full-length collection, Shut Up, Leaves (United Artists Books) was published in 2015. His second book, To the Attic is forthcoming from Spuyten-Duyvil Publishing in fall 2020. He lives in Brooklyn, NY, where he also teaches writing at Kingsborough Community College (CUNY).

Zωή Σκλέπα . Zoe Sklepa

Κάτι παθαίνω όταν οι μέρες μακραίνουν

Ήξερα ένα παιδί που το έλεγαν «Κάκτο»
και δεν είχε ανάγκη κανέναν.
Ήταν ένα παιδί
που περνιόταν για τρελό.
Και δεν είπε ποτέ του τι θέλει.
Ριζωμένο πότε εδώ
πότε εκεί
να τραβάει λίγο φως
και για λίγο να τεντώνει το αγκάθια του.
Μια ζωή χωρίς λόγο
χωρίς απορίες.
Μια ζωή να ζητάει πάντα.
Δεν χάρισε πότε τον ίσκιο του.
Ανέγγιχτο και δύστροπο
δεν μπήκε ποτέ του στη θάλασσα.
Τη νύχτα κάρφωνε
το βλέμμα του στα σύννεφα.
Βλέμμα θριάμβου.
Ένα ψέμα. Συνήθεια.
Ήξερε τόσα λίγα.
Ήξερα ένα παιδί που το έλεγαν Κάκτο.
Δεν θα ζήσει πολύ
γιατί είναι ένας μαρκαδόρος της δεκάρας.

Something happens to me when the days get longer

I used to know a kid
whose name was Cactus and
never needed anyone.
That kid
was thought to be crazy
and never said what he wants.
He was rooted here and there
to get some light
and stretch his thorns for a while.
A life with no purpose,
no questions.
He kept asking for something throughout his life.
Always impatient.
He never offered his shadow.
Untouchable and crabbed,
he never entered the sea.
At night he kept his gaze
fixed on the clouds.
A gaze of glory.
A lie, a habit.
He knew so little.
I used to know a kid
whose name was Cactus.
He won’t live long
because he is a marker that costs a penny.



Η Zωή Σκλέπα αποφοίτησε από το ΤΕΙ της Αθήνας (τμήμα Νοσηλευτικής) και από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Β & Μ Θεοχαράκη για τις Καλές Τέχνες και τη Μουσική (7η Μπιενάλε των Σχολών Καλών Τεχνών της Ελλάδος), του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης για το Kodra Fresh Action Field Kodra ”Χρειαζόμαστε έναν ήρωα: πολύτιμα θέματα σε πολύτιμους καιρούς” , της Γκαλερί TAF Theartfoundation / ”STUDIOS 2017”, του Μουσείου Ελληνικής Ενδυμασίας ‘’Ταξιδιωτικά σχόλια / σύγχρονοι περιηγητές”, των «The symptom projects/ Symptom 10/ ”Poisons” στην Άμφισσα και της APT Gallery / «Comfort Blast» ομαδικής έκθεσης στο Λονδίνο .

Zoe Sklepa graduated from the TΕΙ of Athens (Nursing Department) and from the Athens School of Fine Arts .She has participated in many group exhibitions including the B & M Theocharakis Foundation for Fine Arts and Music (7th Biennale of the Schools of Fine Arts in Greece), the Macedonian Museum of Contemporary Art for the Kodra Fresh Action Field Kodra / “We Need a Hero: valuable themes in valuable times” exhibition , the Gallery TAF Theartfoundation / STUDIOS 2017 , the Museum of the History of Greek Costume/ ”Tavelogues” exhibition , The Symptom Projects/ Symptom 10 /”Poisons” exhibition in Amfissa and the APT Gallery/ ”Comfort Blast” / Group Exhibition in London