του Αντώνη Κατσούρη / by Antonis Katsouris
λέξη-σύνδεσμος: γεωμετρικών
word-link: geometric
Author: A) GLIMPSE) OF)
A journal which brings together text, sound, and visual works in order to generate new narratives for the now.
ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ . TRANSCENDENCE
του Παναγιώτη Λάμπρου / by Panayiotis Lamprou
ΛΕΞΗ-ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ: ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
WORD-LINK: TRANSCEDANCE
LSD
aglimpseof 04 . PURPLE PASSAGE
FROM THE “HOME” TO THE “MORV”
JULY-SEPTEMBER 2010
SOURCE TEXT: The chapter “Purple Passage” from Derek Jarman’s book “Chroma, A Book of Colour – June 93” (Vintage 1995).
CONTENTS:
• The prose text You Will be Safe by Dimitra Ioannou is linked to the word “home”
• The tune Tune 17 by Vassilis Papadopoulos is linked to the word “violated”
• The photo diptych Drama Queen by Antonis Katsouris are linked to the word “queen”
• The photo Morv by Panayiotis Lamprou is linked to the word “morv”
Memories, contemplations, and factoids organized by colour. “Chroma, A Book of Colour – June 93” (Vintage 1995) was written and dictated as Derek Jarman, the singular British film maker, painter, writer and performer, was losing his sight. “I wrote this book in an absence of time. If I have overlooked something you hold precious – write it in the margin. I write all over my books, as markers fall out. (…) I know my colours are not yours. Two colours are never the same, even if they’re from the same tube. Context changes the way we perceive them.” His last film was “Blue”.
Enjoy the chapter on purple.
PURPLE PASSAGE by Derek Jarman
Rose red city.
Half as old as time. ¹
Pink, mauve and violet jostle each other from red to black.
Roses are red
Violets are blue.
Poor violet violated for a rhyme.
There is no natural pink pigment, though you can buy something called ‘flesh tint’ which in no way resembles the pasty faces of the north or the tanned ones of the south.
Mauve is a chimera. It barely exists except as a description of the 1890’s, the Mauve Decade.
Purple marches and violet shrinks.
Pink begat mauve begat purple begat violet…
… with the exception of violet they are allies. Violet is respectable.
The rarest and most beautiful eyes are violet. I’m told that is the secret of Elisabeth Taylor.
Pink is always shocking. Naked. All those acres of flesh that cover the ceilings of the Renaissance. Pontormo is the pinkest painter.
Purple is passionate, maybe violet becomes a little bolder and FUCKS pink into purple. Sweet lavender blushes and watches.
THINK PINK!
Pink was the passion of the Mauve Decade – the Ballets Roses that Baron Fersen staged with young children for rich matrons at tea. Were these naked children innocent? The baron caused a scandal with other youthful indiscretions and support was withdrawn from him by the wealthy ladies, who sat admiring the children, posed as Venus and Adonis, Hercules and any number of Graces. Fersen left Paris in a hurry for the south, where he built a villa in Capri. Mauve had found its home. Fersen’s taste was not for children, so there was no paedophilia in the pink. He was after young navvies, and picked one up – a surprisingly handsome straight boy who lived with him faithfully to the end, polishing and filling the baron’s jade opium pipes.
Opium is the mauve drug. It brings to mind this time with its mysterious acrid smell.
You will find that Christ’s robe in many medieval paintings, Piero de la Francesca’s Resurrection, for instance, is bright pink.
In the 1950s the song “Think Pink” restored the colour to its popularity. The Fifties were a pink decade. There is pink in the make-up of sex goddesses. Marilyn Monroe was certainly pink. Those Venuses who wore nothing but coral beads – peek-a-boo pink.
The pink nubile ladies of the music hall in flesh-coloured tights.
Valentino tinted pink in the movies.
‘In the Pink’. My dictionary says: ‘in the most perfect health’, though Venus gave the name to shady diseases and haunted the clap clinic.
Pink eyed.
She was dressed by Schiaparelli in shocking pink. Lipstick pink. Pink icing. Soap and the packaging of cosmetics was pink. Pink flattered. In that world big girls as well as little girls wore pink.
Against this earthly pink, Rudolph Steiner proposed peach blossom, representing the living image of the soul as revealed in the colour of the human skin. Colour becomes a nonsense – I wonder if Steiner had been black he would have swapped the colours? Only when a soul withdraws, he says, does a person turn green. This again is nothing to do with the soul, the muddle that ludwig Wittgenstein perceived in the use of that word, the soul as concrete, is clear here. The green is just a physiological taste brought in by the withdrawal of blood from the epidermis. Souls do not have colour.
At twenty I painted pictures in pink. Pink interiors with pink girls. Was this a burgeoning of my sexuality?
Twenty years later. The pink triangle was reclaimed from history. The Nazis used pink to send those in same-sex relationships to the gas chamber.
When Queen Mary visited my father’ RAF station at Kidlington early in the Fifties, a pink lavatory was built for her visit. The entire station trooped past it, no one had ever seen anything like it. In the event she never used it.
Later pink bathrooms became the rage. You’ll grow a little lovelier each day with wonderful pink Camay.
This afternoon I walked to Rowneys and bought a tube of Fresh Tint.
Pink is the navy blue of India.
(Diana Vreeland)
And so to mauve…
MAUVE
Mowve, pronounced Morv by the late Victorians, became a rage in fashion after the aniline dye was produced from coal. It was discovered in 1856 by William Perkins, who mixed aniline and chromic acid. It seems to have had little time to gather much mystery – where does it appear in poetry? It is confined to the chemistry lesson.
Its use for cloth dyeing led to the naming of the Mauve Decade. It was identified with decadence and artificiality. The black of mourning was touched with violet not mauve. No Victorian matron dressed in mauve.
I stopped at Elisabeth Stranger’s Hellebore Heaven this morning and bought a plant from her greenhouse with a mass of mauve flowers.
PURPLE
Imperial purple marching out of antiquity. Priceless Tyrian purple.
My mother used to say in her youth if one had tresses bound in purple that was a great adornment – but for the whose hair is yellower than a torch it is better to dress in chaplets of blooming flowers.
(Sappho, Greek Lyrical Poetry)
Purple is gay and bright whenever the rays of the sun are weak and shady.
(Aristotle, op.cit.)
Purple shrouds the blackest heart. The imperial family wrapped their newborn children in purple – born in the purple.
Desdemona’s handkerchief was purple in Verdi’s Othello.
On purple sheets I see cheap flatterers sprawl drunkenly.
(Petronius)
Cleopatra’s barge…
Burn’d on the water; the poop was beaten gold,
Purple the sails, and so perfumed that
The winds were love-sick with them. ²
Lady Grey, megalomaniac, Vicereine of India, had an obsession for imperial purple. Not only did she wear it, but she had purple tablecloths at her reception, purple sweet wrappers, and even purple flowers.
In Japan if you’re purple you’re purple with envy, not green. But purple is also an expression of being gay, the blue of men and the red of women combine to make queer purple.
The lack of oxygen turns me purple. I lie in my hospital bed, short of breath.
Purple is verbose, the purple passage. Angry, purple passion overblown. Purple in the face.
Nero dressed in purple, the household in red.
If anger is red then rage is purple.
As Nero torched Rome his face turned purple.
Purple was manufactured on the shores of the Sea of Tyre… Tyrian purple. It was extracted in minute quantities from a shell, Murex, and cloth was boiled with dye and exposed to the morning sun on the seashore, turning it into the most costly product in antiquity. Its manufacture was controlled by the Imperial Family of the Collegium Tinctorium under the auspices of Melcath the Phoenician God. As no example of purple cloth remains from antiquity, we do not know what it looked like.
Was it the colour of the Scottish highland, beyond the known world, or the inky flowers of the anemone – the flower of the wind? The Murex, a mollusc, contained a little cyst that was broken – discharging a white fluid. Thousands of shells were needed for a few grams. By the eighth century the colour went out of fashion.
Purple in painting was disapproved of by Pliny, who remarked acidly:
Now that purple is put to use on our walls and India contributes with the mud of the rivers and with the gore of her snakes and elephants, there is no longer noble painting… Now we only appreciate the richness of the material.
(Jacob Isager, Pliny on Art)
We are suspicious of purple, it has a hollow bombast. It is the colour of Hendrix, Purple Haze, Deep Purple, Prince’s excess – dangerous. The purple hearts that took us through the sober nights of the Sixties.
O, for a draught of vintage! That hath been
Cool’d a long age in the deep-delved earth,
Tasting of Flora and the country green,
Dance and Provencal song, and sunburnt mirth!
O, for the beaker full of the warm South,
Full of the true, the blushful Hippocrene
With beaded bubbles winking at the brim,
And purple stained mouth…
(John Keats, Ode to Nightingale)
Aristotle:
The sea has a purple tinge when
The waves rise at an angle
And are consequently in shadow.
The purple emperor embraces the purple orchid. The emperor is rare, it is attracted to rotting meat.
Plums, grapes and figs and aubergine all purple – but the most mysterious purple are the shoots of Crambe maritima, which push through the shingle in March at Dungeness³, before forming a blue green.
The red cabbage is purple.
The purple amethyst, my birth stone – 31 January, under the sign of Aquarius.
SHRINKING VIOLET
Who walked between the violet and the violet
Who walked between
The various ranks of varied green,
Going in white and blue, in Mary’s colour,
Talking of trivial things …
(T S Eliot, Ash-Wednesday)
Violet is overwhelmed by green. The Violet hides itself. Sweet-scented Viola odorata. The only colour in the spectrum named after a flower. The humble violet flower, the flower of Mary magdalene. Worn in mourning by my grandmother may. Bunches of violets from Cornwall heralded the spring. My aunt Violet … Vi … an Edwardian spinster who lived with her sister guarding the legacy of a tyrannical father who never let a suitor cross the doorstep. Quick-tongued and salty.
It was said Alexander the Great’s urine smelled of violets.
Humble intuitive violet
Gathering the shadows.
Crystallised Parma violets, a childhood treat
I have not seen for years
And gentian violet to cleanse cuts from the football pitch
‘Athens,’ wrote Pindar, ‘is violet crowned.’
Violet chaplets were sold in the markets. Pliny had a terrace scented with violets.
Violet was the shortest wavelength of the spectrum. Behind it the invisible ultraviolet.
As a nine-year-old on the cliffs at Hordle I discovered a bank of sweet violets and used to creep through the hedge that enclosed the school playing field and lie in the sun dreaming. What did I dream in my violet youth?
Jupiter was violet and not imperial purple.
Violet paint is rarely used. Where do you see it on a canvas? The Impressionists created violet shadows in the Mauve Decade. Monet’s haystacks awash with pinks and violets in the sunset.
Of all the colours violet is a luxury. Cobalt violet – manganese violet – ultramarine violet – and Mars violet.
Kandinsky said: “Violet is red withdrawn from humanity by blue. But the red in violet must be cold. Violet is therefore both in the physical and spiritual sense a cooled red. It is sad and ailing.”4
Christian violet, a temporary death to the world.
Adriana Lecouvreur5 was killed by a jealous lover with a bunch of poisoned violets.
Notes by “a glimpse of”1. The last line of a poem about Petra written by John-William Burgon in 1845. Petra is known as the “rose-red city” for the colours of the rocks in which it is curved.
2. “Burn’d on the water … Love-sick with them”: extract from Antony and Cleopatra by William Shakespeare, Act II, Scene 2.
3. Dungeness in Kent where Jarman bought a fisherman’s cottage in the mid-eighties. The Prospect Cottage faced a nuclear power station.
4. Extract from the book Concerning the Spiritual in Art.
5. Opera in 4 acts by Francesco Cilea.
aglimpseof 04 . ΠΟΡΦΥΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
AΠO ΤΟ «ΜΟΡΒ» ΣΤΟ «ΣΠΙΤΙ»
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: Το κεφάλαιο «Πορφυρό απόσπασμα» από το βιβλίο του Derek Jarman «Chroma, A Book of Colour – June 93 Vintage, 1995).
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
• Η πρόζα «Θα είσαι ασφαλής» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «σπίτι»
• Το ηχητικό έργο «Μελωδία 17» μελωδία του Βασίλη Παπαδόπουλου σε σύνδεση με την λέξη «βιασμένη»
• Οι φωτογραφίες «Drama Queen» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με την λέξη «βασίλισσα»
• H φωτογραφία «Morv» του Παναγιώτη Λάμπρου σε σύνδεση με την λέξη «μορβ»
∞
Αναμνήσεις, σκέψεις, περιληπτικά γεγονότα οργανωμένα κατά χρώματα. Το «Chroma, A Book of Colour – June 93 Vintage, 1995) γράφτηκε και υπαγορεύθηκε από τον Derek Jarman, τον μοναδικό Βρετανό σκηνοθέτη, ζωγράφο, συγγραφέα και περφόρμερ, ενώ έχανε την όρασή του. «Έγραψα αυτό το βιβλίο μέσα στην απουσία χρόνου. Αν παρέβλεψα κάτι που θεωρείτε πολύτιμο – γράψτε το στο περιθώριο. Γράφω παντού στα βιβλία μου, όπως πάνε οι σημειώσεις (…) Ξέρω ότι τα χρώματά μου δεν είναι τα δικά σας. Δύο χρώματα δεν είναι ποτέ τα ίδια, ακόμα κι αν προέρχονται από το ίδιο σωληνάριο. Το πλαίσιο αλλάζει τον τρόπο που τ’ αντιλαμβανόμαστε.» «Blue» ήταν η τελευταία του ταινία.Απολαύστε το κεφάλαιο για το πορφυρό.
∞
«ΠΟΡΦΥΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ» του Derek Jarman
Ροζ κόκκινη πόλη.
Σχεδόν τόσο παλιά όσο ο χρόνος. 1
Το ροζ, το μωβ και το βιολετί ανακατεύονται μεταξύ τους από το κόκκινο μέχρι το μαύρο.
Τα τριαντάφυλλα είναι κόκκινα.
Οι βιολέτες είναι μπλε.
Φτωχή βιολέτα βιασμένη για μια ρίμα.
Δεν υπάρχει ροζ σε φυσική χρωστική ουσία, αν και μπορείς ν’ αγοράσεις κάτι που ονομάζεται «απόχρωση δέρματος» και δεν μοιάζει καθόλου με τα ωχρά πρόσωπα του βορρά ή τα μαυρισμένα του νότου.
Το μωβ είναι μια χίμαιρα. Υπάρχει μόνο σαν περιγραφή του 1890, η Μωβ Δεκαετία.
Το πορφυρό επεκτείνεται και το βιολετί αποτραβιέται.
Το ροζ τίκτει το μωβ τίκτει το πορφυρό τίκτει το βιολετί…
… μ’ εξαίρεση το βιολετί είναι σύμμαχοι. Το βιολετί αποπνέει σεβασμό.
Τα σπανιότερα και ωραιότερα μάτια είναι βιολετί. Λένε ότι αυτό είναι το μυστικό της Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Το ροζ είναι πάντα αισθησιακό. Γυμνό. Όλα αυτά τα στρέμματα σάρκας που καλύπτουν τα ταβάνια της Αναγέννησης. Ο Ποντόρνο είναι ο πιο ροζ ζωγράφος.
Το πορφυρό είναι παθιασμένο -ίσως το βιολετί γίνεται κάπως τολμηρό και ΓΑΜΑΕΙ το ροζ μέχρι να γίνει πορφυρό. Η γλυκιά λεβάντα κοκκινίζει και παρακολουθεί.
ΣΚΕΨΟΥ ΡΟΖ!
Το ροζ ήταν το πάθος της Μωβ Δεκαετίας – τα Ροζ Μπαλέτα με μικρά παιδιά του Βαρόνου Φέρσεν παρουσιάζονταν σε κυρίες την ώρα του τσαγιού. Αυτά τα γυμνά παιδιά ήταν αθώα; Ο βαρώνος προκάλεσε σκάνδαλο με άλλες νεανικές αδιακρισίες και οι πλούσιες κυρίες που κάθονταν να θαυμάσουν τα παιδιά όπως πόζαραν σαν Αφροδίτη και Άδωνης, σαν Ηρακλής και Χάριτες, απέσυραν την υποστήριξή τους. Ο Φέρσεν εγκατάλειψε το Παρίσι βιαστικά για το νότο όπου έχτισε μια βίλα στο Κάπρι. Το μωβ είχε βρει το σπίτι του. Στον Φέρσεν δεν άρεσαν τα παιδιά, οπότε δεν υπήρχε παιδοφιλία στο ροζ. Κυνηγούσε νεαρούς οικοδόμους και διάλεξε ένα εκπληκτικά όμορφο, κανονικό αγόρι που έζησε μαζί του πιστά μέχρι το τέλος γυαλίζοντας και γεμίζοντας με όπιο τις πίπες από νεφρίτη του βαρώνου.
Το όπιο είναι το μωβ ναρκωτικό. Φέρνει στο μυαλό εκείνη την εποχή με τη μυστηριώδη διαπεραστική μυρωδιά του.
Σε πολλά μεσαιωνικά έργα ζωγραφικής, όπως στην Ανάσταση του Πιέρο ντε λα Φρανσέσκα, θα βρείτε τον χιτώνα του Χριστού έντονο ροζ.
Τη δεκαετία του 1950 το τραγούδι «Σκέψου ροζ» έκανε το χρώμα δημοφιλές. Η δεκαετία του 50 ήταν ροζ. Υπάρχει ροζ στο μέικ-απ κάθε θεάς του σεξ. Η Μέριλιν Μονρόε ήταν σίγουρα ροζ.
Εκείνες οι Αφροδίτες που δε φόραγαν παρά μόνο κοραλένια κολιέ – διαφανές ροζ.
Οι ροζ ερωτικές γυναίκες του μιούζικ χολ με καλσόν στο χρώμα του δέρματος.
Ο Βαλεντίνο στις ταινίες χρωματισμένος ροζ.
«Στα ροζ». Το λεξικό μου λέει: «με άκρα υγεία», αν και η Αφροδίτη έδωσε το όνομα σε ύποπτες αρρώστιες και στοίχιωσε τις κλινικές για τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες.
Έχει ροζ μάτια.2
Ήταν ντυμένη από την Σκιαπαρέλι σε προκλητικό ροζ. Ροζ κραγιόν. Ροζ του πάγου. Το σαπούνι και η συσκευασία των καλλυντικών ήταν ροζ. Το ροζ κολάκευε. Σ’ εκείνον τον κόσμο τα μεγάλα όπως και τα μικρά κορίτσια φόραγαν ροζ.
Κόντρα σ’ αυτό το γήινο ροζ, ο Ρούντολφ Στάινερ πρότεινε να συμβολίζεται με το άνθος της ροδακινιάς η ζωηρή απεικόνιση της ψυχής όπως εκδηλώνεται στο χρώμα του ανθρώπινου δέρματος. Το χρώμα χάνει κάθε νόημα – αναρωτιέμαι, αν ο Στάινερ ήταν μαύρος θα άλλαζε τα χρώματα; Μόνο όταν η ψυχή φεύγει, λέει, ο άνθρωπος γίνεται πράσινος. Αυτό πάλι δεν έχει καμία σχέση με την ψυχή – εδώ φαίνεται η σύγχυση που είχε διακρίνει ο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν στη χρήση της λέξης, όταν η ψυχή γίνεται αντιληπτή σαν κάτι συγκεκριμένο. Το πράσινο είναι απλά μια φυσιολογική κατάσταση που επέρχεται όταν φεύγει το αίμα από την επιδερμίδα. Οι ψυχές δεν έχουν χρώμα.
Στα είκοσι ζωγράφιζα τις φωτογραφίες ροζ. Ροζ εσωτερικά με ροζ κορίτσια. Αυτό ήταν το φούντωμα της σεξουαλικότητάς μου;
Είκοσι χρόνια μετά. Η ιστορία αναμόρφωσε το ροζ τρίγωνο. Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν το ροζ για να στείλουν τους ομοφυλόφιλους στους θαλάμους αερίων.
Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 50 η βασίλισσα Μέρι επισκέφτηκε τη βάση RAF του πατέρα μου στο Κίντλινγκτον, ένα ροζ αποχωρητήριο χτίστηκε για την επίσκεψη. Ολόκληρη η βάση μαζεύτηκε μπροστά του, κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Τελικά δεν το χρησιμοποίησε ποτέ.
Αργότερα τα ροζ μπάνια έκαναν θραύση. Θα γίνεσαι όλο και πιο γοητευτική κάθε μέρα με υπέροχο ροζ Camay.
Σήμερα το απόγευμα πήγα στου Rowneys κι αγόρασα ένα σωληνάριο «χρώμα του δέρματος».
Το ροζ είναι το ναυτικό γαλάζιο των Ινδιών.
(Νταϊάνα Βρίλαντ)
Κι έτσι φθάνουμε στο μωβ…
ΜΩΒ
Το Μόουβ, το οποίο οι τελευταίοι βικτωριανοί πρόφεραν Μορβ, έγινε έμβλημα της μόδας όταν παράχθηκε το χρώμα ανιλίνης από τον γαιάνθρακα. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Γουίλιαμ Πέρκιν, ο οποίος ανακάτεψε ανιλίνη με χρωμικό οξύ. Απ’ ότι φαίνεται δεν πρόλαβε να επισύρει κάποιο μυστήριο. Στην ποίηση πού εμφανίζεται; Περιορίζεται στο μάθημα της χημείας.
Η Μωβ Δεκαετία πήρε τ’ όνομά της από τη χρησιμοποίησή του στη βαφή υφασμάτων. Ήταν συνώνυμο της παρακμής και της επιτήδευσης. Το μαύρο του πένθους είχε ένα τόνο βιολετί όχι – μωβ. Καμία Βικτωριανή κυρία δεν ντυνόταν στα μωβ.
Σήμερα το πρωί σταμάτησα στον «Παράδεισο των ελλεβόρων» της Ελίζαμπεθ Στρέιντζερ και αγόρασα ένα φυτό από το θερμοκήπιό της γεμάτο μωβ λουλούδια.
ΠΟΡΦΥΡΟ
Το αυτοκρατορικό πορφυρό έρχεται κατευθείαν από την αρχαιότητα. Ανεκτίμητη πορφύρα της Τύρου.
… Γιατί αυτή που με γέννησε
… στην εποχή της μεγάλο
Στολίδι, γι’ αυτήν που είχε βοστρύχους
με πορφυρό συστρεμμέν …
ήταν αυτό πολύ …
αλλά όποια έχει πιο ξανθά
τα μαλλιά απ’ το δαδί
(Σαπφώ, «Ελληνική λυρική ποίηση») 3
Το πορφυρό είναι χαρούμενο και φωτεινό, όποτε οι ακτίνες του ήλιου είναι αδύναμες και σκιερές.
(Αριστοτέλης, Περί χρωμάτων)4
Πορφυρό καλύπτει τις ολόμαυρες καρδιές. Η αυτοκρατορική οικογένεια τύλιγε τα νεογέννητα παιδιά της στα πορφυρά – πορφυρογέννητος.
Το μαντήλι της Δεισδεμόνας ήταν πορφυρό στην όπερα του Βέρντι «Οθέλλος».
Στα πορφυρά σεντόνια βλέπω φθηνούς κόλακες να κυλιούνται μεθυσμένοι.
(Πετρώνιος)
Το πλοιάριο της Κλεοπάτρας (…)
καίονταν πάνω στα νερά·
η πρύμνη του ήταν μάλαμα, πορφύρα τα πανιά
κι έτσι αρωματισμένα, που οι άνεμοι αρρώστησαν
από έρωτα για δαύτα··5
Η λαίδη Γκρέι, μεγαλομανής αντιβασίλισσα των Ινδιών, είχε εμμονή με το αυτοκρατορικό πορφυρό. Όχι μόνο το φορούσε, αλλά στόλιζε τις δεξιώσεις με πορφυρά τραπεζομάντηλα, πορφυρά περιτυλίγματα για τις καραμέλες ακόμα και πορφυρά λουλούδια.
Στην Ιαπωνία δεν είσαι πράσινος αλλά πορφυρός από τον φθόνο. Όμως το πορφυρό σημαίνει επίσης ότι είσαι γκέι, το μπλε των ανδρών και το κόκκινο των γυναικών συνδιάζονται για να κάνουν το πορφυρό αδερφίστικο.
Από την έλλειψη οξυγόνου γίνομαι πορφυρός. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου με κομμένη την ανάσα.
Το πορφυρό είναι φλύαρο, το πορφυρό απόσπασμα. Θυμωμένο, πορφυρό πάθος, υπέρμετρο. Πορφυρό στο πρόσωπο.
Ο Νέρωνας ντυνόταν στην πορφύρα, ο οίκος του στα κόκκινα.
Αν ο θυμός είναι κόκκινος, η οργή είναι πορφυρή.
Όταν ο Νέρωνας πυρπόλησε τη Ρώμη, το πρόσωπό του έγινε πορφυρό.
Η πορφύρα παρασκευαζόταν στα παράλια της θάλασσας της Τύρου. Τύρια πορφύρα. Εξαγόταν σε ελάχιστες ποσότητες από ένα κοχύλι, το Μύριξ. Το ύφασμα έβραζε με τη βαφή και αφηνόταν στον πρωινό ήλιο της παραλίας για να γίνει το ακριβότερο προϊόν της αρχαιότητας. Τον έλεγχο της παραγωγής του είχε η αυτοκρατορική οικογένεια του Συλλόγου των Βαφείων υπό την αιγίδα του φοινικικού θεού Μελκάρθ. Καθώς δεν έχει διασωθεί δείγμα πορφυρού υφάσματος από την αρχαιότητα, δεν ξέρουμε πώς ήταν.
Ήταν το χρώμα της Άνω Σκωτίας πέρα από τον γνωστό κόσμο ή τα μελανά άνθη της ανεμώνης – το λουλούδι του ανέμου; Το κοχύλι Μύριξ περιείχε έναν αδένα ο οποίος, μόλις έσπαζε, έκκρινε ένα λευκό υγρό. Απαιτούνταν χιλιάδες κοχύλια για λίγα γραμμάρια. Τον όγδοο αιώνα το χρώμα δεν ήταν πια της μόδας.
Το πορφυρό στη ζωγραφική επικρίθηκε από τον Πλίνιο ο οποίος παρατήρησε δηκτικά:
Τώρα που το πορφυρό χρησιμοποιείται στους τοίχους μας και η Ινδία συνεισφέρει με τη λάσπη των ποταμών της και το αίμα των φιδιών και των ελεφάντων της δεν υπάρχει πια υψηλή ζωγραφική (…) Σήμερα εκτιμούμε μόνο τον πλούτο του υλικού.
(Γιάκομπ Ισαγκερ, «Ο Πλίνιος περί τέχνης»)
Είμαστε καχύποπτοι απέναντι στο μοβ -είναι επιδεικτικό. Είναι το χρώμα του Hendrix, των Purple Haze, των Deep Purple, των υπερβολών του Prince -επικίνδυνο. Οι μοβ καρδιές που μας συνόδευσαν τις σκοτεινές νύχτες της δεκαετίας του 1960.
Ω, για μια γουλιά καλού κρασιού! Που έχει
Ωριμάσει για καιρό στη βαθιά σκαμμένη γη
Με τη γεύση της χλωρίδας και του πράσινου της εξοχής,
Χορός και τραγούδι της Προβηγκίας, κι ηλιοκαμένη ευθυμία!
Ω, για ένα ποτήρι γεμάτο απ’ τον ζεστό Νότο
Γεμάτο απ’ την αληθινή, την ξαναμμένη Ιπποκρήνη
Με χάντρες αφρού να λάμπουν στο χείλος,
Κι ένα πορφυροβαμμένο στόμα (…)
(Τζων Κητς, Ωδή σ’ ένα αηδόνι)
Αριστοτέλης:
Η θάλασσα έχει μια πορφυρή απόχρωση όταν
Τα κύματα υψώνονται με κλίση
Και κατά συνέπεια βρίσκονται στη σκιά6
Ο πορφυρός αυτοκράτορας αγκαλιάζει την πορφυρή ορχιδέα. Ο αυτοκράτορας είναι σπάνιος, εκείνη έλκεται από το σαπισμένο κρέας.
Τα δαμάσκηνα, τα σταφύλια και τα σύκα και η μελιτζάνα, όλα πορφυρά, αλλά το πιο μυστηριώδες πορφυρό βρίσκεται στις ρίζες του Crambe maritima που φυτρώνει τον Μάρτιο ανάμεσα στα βότσαλα στο Ντάνγκενες7 πριν γίνουν γαλαζοπράσινες.
Το κόκκινο λάχανο είναι πορφυρό.
Ο πορφυρός αμέθυστος, η γενέθλια πέτρα μου – 31 Ιανουαρίου, στον αστερισμό του Υδροχόου.
ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟ ΒΙΟΛΕΤΙ
Ποιά βάδιζε ανάμεσα στο μενεξέ και στο μενεξέ
Ποιά βάδιζε ανάμεσα
Στις διάφορες σειρές παραλλαγμένων πράσινων
Προχωρώντας ντυμένη στα άσπρα και στα γαλάζια, το χρώμα της Μαρίας
Μιλώντας για ασήμαντα πράγματα …
(Τ Σ Έλιοτ «Η Τετάρτη των τεφρών»)8
Το βιολετί κατακλύζεται από πράσινο. Το βιολετί κρύβεται. Γλυκιά μυρωδική Viola odorata. Το μοναδικό χρώμα του φάσματος που πήρε τ’ όνομά του από ένα λουλούδι. Την ταπεινή βιολέτα, το λουλούδι της Μαρίας Μαγδαληνής. Το φορούσε για πένθος η γιαγιά μου Μέι. Μπουκέτα από βιολέτες της Κορνουάλης προμήνυαν την άνοιξη. Η θεία μου Βιολέτα… Βι … γεροντοκόρη της Εδουαρδιανής εποχής που ζούσε με την αδελφή της φυλάσσοντας την κληρονομιά ενός τυρανικού πατέρα ο οποίος δεν άφησε ποτέ έναν μνηστήρα να περάσει το κατώφλι της πόρτας. Μίλαγε γρήγορα και τολμηρά.
Λέγανε ότι τα ούρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχαν το άρωμα βιολέτας.
Ταπεινή διαισθητική βιολέτα
Συγκεντρώνει τις σκιές.
Κρυσταλλωμένες βιολέτες Πάρμας, μια απόλαυση της παιδικής ηλικίας.
Δεν τις έχω δει εδώ και χρόνια.
Και βιολέτα γεντιανών για να καθαρίζεις τις γρατσουνιές από το ποδόσφαιρο.
«Η Αθήνα» έγραψε ο Πίνδαρος «είναι στεφανωμένη με μενεξέδες.»
Στις αγορές πούλαγαν στεφάνια από βιολέτες. Ο Πλίνιος είχε μια ταράτσα αρωματισμένη από βιολέτες.
Το βιολετί ήταν το μικρότερο μήκος κύματος του φάσματος. Πίσω του το αόρατο υπεριώδες.
Στους λόφους του Χορντλ ανακάλυψα στα εννιά μου ένα θάμνο από γλυκιές βιολέτες και γλιστρούσα κάτω από τον φράχτη που έκλεινε το γήπεδο του σχολείου και ξάπλωνα στον ήλιο ονειροπολώντας. Τι ονειρευόμουν στη βιολετί μου νεότητα;
Ο Δίας ήταν βιολετί και όχι πορφυρός.
Το βιολετί χρώμα σπάνια χρησιμοποιείται. Πού το βλέπετε σε καμβά; Τη Μωβ Δεκαετία οι Ιμπρεσιονιστές δημιούργησαν βιολετί σκιές. Το ηλιοβασίλεμα οι θημωνιές του Μονέ κατακλύζονται από ροζ και βιολετί.
Ο Καντίνσκι είπε: «Το βιολετί είναι το κόκκινο που αποσύρεται από την ανθρωπότητα εξαιτίας του μπλε. Αλλά το κόκκινο στο βιολετί πρέπει να είναι ψυχρό. Άρα το βιολετί τόσο με την υλική όσο και πνευματική έννοια είναι ένα παγωμένο κόκκινο. Είναι θλιμμένο και υποφέρει.»9
Το χριστιανικό βιολετί, ένας προσωρινός θάνατος στον κόσμο.
Η Αντριάνα Λεκουβρέρ10 δολοφονήθηκε από έναν ζηλιάρη εραστή με μια ανθοδέσμη δηλητηριασμένες βιολέτες.
Μετάφραση Δήμητρα Ιωάννου
Σημειώσεις της μεταφράστριας: 1. Ο τελευταίος στίχος ενός ποιήματος του John-William Burgon (1857) για την πόλη της Πέτρας, γνωστή ως «ροζ-κόκκινη πόλη» λόγω του χρώματος των βράχων όπου λαξεύθηκε.2. Έχει μικρά μάτια.3. Απόσπασμα της ωδής 29 (α), από την έκδοση «Λυρικοί Ποιητές, Πρώτος τόμος, Αλκαίος – Σαπφώ» σε μετάφραση Σωκράτη Σκαρτσή, εκδόσεις Κάκτος, 1996.4. «Φαίνεται και η θάλασσα πορφυροειδής όταν τα κύματα μετεωριζόμενα κατά την έγκλισιν σκιασθή …», Αριστοτέλης, Περί χρωμάτων.
5. Απόσπασμα από το έργο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Πράξη Β’, Σκηνή 2 σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα:
Το πλοιάριο που ήταν μέσα, έμοιαζε με θρόνο
αστραφτερόν, που καίονταν πάνω στα νερά·
η πρύμνη του ήταν μάλαμα, πορφύρα τα πανιά
κι έτσι αρωματισμένα, που οι άνεμοι αρρώστησαν
από έρωτα για δαύτα·
6. «Το δ’ αλουργές ευανθές μεν γίνεται και λαμπρόν, όταν τω μετρίω λευκώ και σκιερώ κραθώσιν ασθενείς αι του ήλιου αυγαί.», Αριστοτέλης, Περί χρωμάτων. Το «αλουργές» είναι το «ιώδες».
7. Ντάνγκενες στο Κεντ όπου ο Τζάρμαν αγόρασε την καλύβα ενός ψαρά στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το Prospect Cottage έβλεπε σε εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας.
8. Απόσπασμα σε μετάφραση του Κλείτου Κύρου. Τ.Σ.Έλιοτ «Η Τετάρτη των τεφρών», εκδόσεις Υψιλον, 1994.
9. Βασίλι Καντίνσκι, «Για το πνευματικό στην τέχνη», εκδόσεις Νεφέλη,
10. Όπερα σε 4 πράξεις του Φραντσέσκο Τσιλέα (1902).
YOU WILL BE SAFE
by Dimitra Ioannou
You’ll live in the suburbs.
You’ll return home passing by family houses with curtains drawn open. You’ll know who is out and who is in. You’ll always leave the ground floor curtains open so that they’ll know when you’re out and when you’re in.
You’ll cut fresh roses from the garden to put in vases. You’ll hire a gardener. He’ll cut off those branches that hang over the partition wall so as not to disturb the neighbours. He’ll root out the weed. You’ll replace all the withering plants with new ones so as to impress your guests.
You’ll turn off the living-room and dining-room lights by eleven. You’ll close behind you the small door at the top of the staircase and activate the alarm. You’ll sleep with the telephone next to you. You’ll call the security company whenever you hear unusual noises.
You’ll tell fairy tales in front of the bathtub.
You’ll have a small store room for toilet paper and detergents. It’ll be used for their punishment.
You’ll go for a picnic in the forest, ten minutes away by car.
You’ll invite me over for a few days. I’ll have my own room. I’ll wake up later.
We’ll go for bike rides. You’ll make lots of long distance calls.
We’ll see each other little. I’ll vaguely describe my time to you.
We’ll spend one of the last nights together. You’ll order food for three. I’ll pop to my room. I’ll meet you again in the kitchen. You’ll talk without ending your sentences. You’ll be repeating “What was I supposed to do?” I’ll leave you quickly.
I’ll get up at night. Only the sound of the refrigerator will be heard. Everything will be in its place.
I’ll wake up from the knock at the door. It’ll be Saturday. We’ll say good bye. You’ll send me a last message.
She’ll be afraid of you constantly.
*
Translation edited by Chrissa Babouris.ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ
της Δήμητρας Ιωάννου
Θα ζεις στα προάστια.
Θα φθάνεις σπίτι σου περνώντας από μονοκατοικίες με ανοιχτές κουρτίνες. Θα ξέρεις ποιοί λείπουν και ποιοί είναι εδώ. Θα αφήνεις πάντα ανοιχτές τις κουρτίνες στο ισόγειο για να ξέρουν πότε λείπεις και πότε είσαι εδώ.
Θα κόβεις τριαντάφυλλα από τον κήπο για να στολίζεις τα βάζα. Θα προσλάβεις έναν κηπουρό. Θα κόβει τα κλαδιά που ξεπερνούν τη μεσοτοιχία για να μην ενοχλούνται οι γείτονες. Θα ξεριζώνει τα παράσιτα. Θα αντικαθιστάς τ’ άρρωστα φυτά με καινούργια για να εντυπωσιάζεις τους επισκέπτες σου.
Θα σβύνεις τα φώτα στο σαλόνι και στην τραπεζαρία γύρω στις έντεκα. Θα κλείνεις πίσω σου τη χαμηλή πόρτα του κεφαλόσκαλου και θα ενεργοποιείς τον συναγερμό. Θα ξαπλώνεις με το τηλέφωνο δίπλα σου. Θα ειδοποιείς την εταιρεία ασφαλείας μόλις αντιληφθείς ασυνήθιστους θορύβους.
Θα λες παραμύθια μπροστά από τη μπανιέρα.
Θα έχεις μια μικρή αποθήκη για τα χαρτιά υγείας και τ’ απορρυπαντικά. Θα χρησιμεύει για τιμωρία τους.
Θα πηγαίνετε για πικ νικ στο δάσος, δέκα λεπτά με τ’ αυτοκίνητο.
Θα με καλέσεις για λίγες μέρες. Θα έχω δικό μου δωμάτιο. Θα ξυπνάω αργότερα.
Θα κάνουμε βόλτα με τα ποδήλατα. Θα παίρνεις πολλά υπεραστικά.
Θα βλεπόμαστε λίγο. Θα σου περιγράφω αόριστα τις ώρες μου.
Θα περάσουμε μαζί ένα από τα τελευταία βράδια. Θα παραγγείλεις φαγητό για τρεις. Θα πεταχτώ στο δωμάτιό μου. Θα σας ξαναβρώ στην κουζίνα. Θα μιλάς χωρίς να ολοκληρώνεις τις φράσεις σου. Θα επαναλαμβάνεις: «Και τι να έκανα;» Θα σας αφήσω γρήγορα.
Θα σηκωθώ μέσα στη νύχτα. Θα ακούγεται μόνο το ψυγείο. Θα είναι όλα στη θέση τους.
Θα ξυπνήσω από το χτύπημα στην πόρτα. Θα είναι Σάββατο. Θ’ αποχαιρετιστούμε. Θα μου στείλεις ένα τελευταίο μήνυμα.
Θα σε φοβάται συνέχεια.
ΜΕΛΩΔΙΑ 17 / TUNE 17
DRAMA QUEEN #2, #3
MORV
#03 . ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΙΩΤΙΚΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ «ΚΑΝΑΡΙΝΙ» ΜΕΧΡΙ ΤΟ «ΣΤΕΦΑΝΙ»
ΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2010
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΗΓΗ: Το ποίημα του Κιτασόνο Κατουέ «Η θεωρία της σημειωτικής». Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο www.thing.net/~grist/ld/japan/kitasono.htm
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
• Οι καρτ ποστάλ «Πέντε καναρινί ρίγες» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με την λέξη «καναρινί»
• Η φωτογραφία «3 ΜΜ» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «μ.μ.»
• Το φωτογραφικό δίπτυχο «Σταύρωση» του Παναγιώτη Λάμπρου σε σύνδεση με τις λέξεις «λευκή» και «στεφανιού»
∞
Ένα ποίημα φτιαγμένο από σημεία σαν μία λίστα, σαν μία φωτογραφία, σαν μία θέα, σαν ένα έργο ζωγραφικής, υπερρεαλιστικό αλλά όχι ακριβώς. Το aglimpse of 03 αρχίζει με τη «Θεωρία της σημειωτικής» του Κατουέ Κιτασόνο (1902-1978), από την πρώτη συλλογή του «Λευκό άλμπουμ» (Shiru no arubamu) του 1929, σε μετάφραση Τζον Σολτ. Ξεχωριστή μορφή της ιαπωνικής πρωτοπορίας από την περίοδο του μεσοπολέμου και μετά, ο Κιτασόνο ήταν ένας πειραματιστής που το 1935 ίδρυσε το καλλιτεχνικό κλαμπ και περιοδικό ποίησης VOU (λέξη που εσκεμμένα δεν σημαίνει τίποτα). Το VOU αποδείχθηκε ένα από τα σημαντικότερα περιοδικά πρωτοποριακής ποίησης του 20ου αιώνα. Ποιήματα του Κιτασόνο δημοσιεύονται διαδικτυακά στοwww.thing.net/~grist/ld/japan/kitasono.htm
O Τζον Σολτ έχει μεταφράσει επιλογή ποιημάτων του Κατουέ Κιτασόνο («Oceans beyond monotonous space, Selected poems of Kitasono Katue», Highmoonoon Books, 2007) κι έχει γράψει την κριτική βιογραφία του («Shredding the tapestry of meaning: The poetry and poetics of Kitasono Katue», Harvard University Asia Canter, 1999).
∞
Θεωρία Σημειωτικής του Κιτασόνο Κατουέ
λευκά σερβίτσια
λουλούδι
κουτάλι
άνοιξη, 3 μμ
λευκό
λευκό
κόκκινο
*
πρίσμα αρχιτεκτονική
λευκό ζώο
χώρος
*
γαλάζια σημαία
μήλο και μία ευγενής
λευκό τοπίο
*
λουλούδια και μουσικά όργανα
λευκό παράθυρο
άνεμος
*
τσόφλι και στεφάνι
νεαρού κοριτσιού με παντόφλες
πορτρέτο ενός καναρινιού που μαραίνεται ατμόπλοιο
*
αγόρι του θερμοκηπίου
αμυδρή σελήνη
λευκό λουλούδι
λευκό
*
καλλυντικά και πυροτεχνήματα
το γαλάζιο παράθυρο μιας κούκλας
λευκές κάλτσες
αισθητική
λευκή αισθητική
*
ασημένια κυβιστική κούκλα
ασημένια κυβιστική κούκλα
λουλούδι και καθρέφτης
στατική
*
λευκή αρχιτεκτονική
μακρινός προαστιακός ουρανός
μακρινός
*
ουρανός
θάλασσα
κήπος σε ταράτσα
αγόρι καπνίζοντας τσιγάρο, αποχρωματισμένο αγόρι
μόνο του
χώρος
*
μαγευτικό ασημένιο αγόρι μαγευτικής ευγενούς
μαγευτικό ασημένιο αγόρι μαγευτικής ευγενούς
αντανακλάται σε κόκκινο καθρέφτη
αντανακλάται σε κόκκινο καθρέφτη
λευκά χέρια και φρύδια και λουλούδια
εγώ
χώρος
*
γαλάζιος ουρανός
δεν μπορώ να δω τίποτα
δεν μπορώ να δω τίποτα
λευκή κατοικία
*
λευκή αμυδρή θέα
ξεθωριασμένη ροζ σημαία
απελπισία
*
αποχρωματισμένο αγόρι
αμυδρός ουρανός
υάκινθος
παράθυρο
λευκό τοπίο
*
είναι ευτυχισμένο τρόπος ζωής κι εγώ
είναι ευτυχισμένο ιδέες κι εγώ
είναι διαφανές απολαύσεις κι εγώ
είναι διαφανές ήθη κι εγώ
είναι φρέσκο όρεξη κι εγώ
είναι φρέσκο αγάπη κι εγώ
αναμνήσεις γαλάζιου παρελθόντος
όλες πεταμένες σε μελανοδοχείο
*
η μηχανική είναι σκοτεινή
τα φυτά είναι βαριά
*
λευκά σερβίτσια
μπουκέτο και βιβλίο με ποιήματα
λευκό
λευκό
κίτρινο
*
λευκή κατοικία
λευκή
ροζ ευγενής
λευκή αμυδρή θέα
γαλάζιος ουρανός
*
τρομπέτα αριστοκράτες φοράνε όλοι κόκκινα μαντήλια
*
επίσημο βραδυνό ένδυμα
επίσημο βραδυνό ένδυμα
επίσημο βραδυνό ένδυμα
επίσημο βραδυνό ένδυμα
επίσημο βραδυνό ένδυμα
βαρετά
***
Απόδοση: Δήμητρα Ιωάννου
aglimpseof 03 . SEMIOTIC THEORY
FROM THE “CANARY” YELLOW” TO THE “WREATH”
APRIL-JUNE 2010
SOURCE TEXT: The poem Semiotic Theory by Kitasono Katue translated by John Solt from his first collection of poetry White Album (Shiru no arubamu, 1929). Poems by Kitasono Katue are published online at www.thing.net/~grist/ld/japan/kitasono.htm
CONTENTS:
• The text and postcards Five Canary Yellow Stripes by Antonis Katsouris are linked to the word “canary”
• The photo 3PM by Dimitra Ioannou is linked to the word “p.m.”
• The photo diptych Crucifixion by Panayiotis Lamprou is linked to the words “white” and “wreath”
A poem made from signs like a list, like a photo, like a view, like a painting; a surrealistic one but not exactly. A Glimpse of’ s 3rd issue begins with “Semiotic theory” written by Kitasono Katue (1902-1978) and translated by John Solt from his first collection of poetry “White album” (Shiru no arubamu, 1929). Kitasono was a considerable figure of the Japanese avant-garde of the prewar period and after, an experimentalist who founded the poetry and arts coterie VOU Club (a word which purposely has no meaning). VOU proved one of the most important avant-garde poetry magazines of the 20th century. Poems by Kitasono Katue are published online at www.thing.net/~grist/ld/japan/kitasono.htm
John Solt has translated a selection of Kitasono’ s poems (“Oceans Beyond Monotonous Space Selected Poems of Kitasono Katue”, Highmoonoon Books, 2007) and written his critical biography (“Shredding the tapestry of meaning: The poetry and poetics of Kitasono Katue”, Harvard University Asia Center, 1999).
Semiotic Theory by Kitasono Katue
white tableware
flower
spoon
spring, 3 p.m.
white
white
red
*
prism architecture
white animal
space
*
blue flag
apple and noble lady
white landscape
*
flowers and musical instruments
white window
wind
*
shell and wreath
slippered young lady
a portrait of a canary’s ripening steamship
*
hothouse’s boy
distant moon
white flower
white
*
cosmetics and fireworks
doll’s blue window
white socks
esthetics
white esthetics
*
silver cubist doll
silver cubist doll
flower and mirror
statics
*
white architecture
far suburban sky
far
*
sky
sea
rooftop garden
cigarette smoking boy, decolorized boy
alone
space
*
magic-making noble lady’s magic-making silver boy
magic-making noble lady’s magic-making silver boy
reflected in red mirror
reflected in red mirror
white hands and eyebrows and flowers
I
space
*
blue sky
can’t see anything
can’t see anything
white residence
*
white distant view
faint pink flag
hopelessness
*
decolorized boy
distant sky
hyacinth
window
white landscape
*
it is happy lifestyle and me
it is happy ideas and me
it is transparent pleasures and me
it is transparent manners and me
it is fresh appetite and me
it is fresh love and me
memories of blue past
all dumped in ink bottle
*
mechanics is dark
plants are heavy
*
white tableware
bouquet and book of poems
white
white
yellow
*
white residence
white
pink noble lady
white distant view
blue sky
*
trumpet aristocrats all wear red bandannas
*
evening formal wear
evening formal wear
evening formal wear
evening formal wear
evening formal wear
boring
***
translated by John Solt
FIVE CANARY YELLOW STRIPES
FIVE CANARY YELLOW STRIPES
by Antonis Katsouris
A typical scene, Canary Islands
under the subtropical sun of the Islas Canarias
Homeward bound, Canary Islands
using a large format camera
Parque de Santa Catalina, Gran Canaria
and Ektachrome film
Gran Canaria Landscape
by the German Elmar Ludwig
A Folk Group, Tajeda, Gran Canaria
sometime in the sixties
five postcards published by the Irish John Hinde Studios
five photographic tableaux; “memories” rather than representations since they permit to the viewer to start his own narration and continue it according to his/her desire.
five idealized images of vacations which have the privilege of an “added value”: the persons-cum-characters, the selection of clothes, the use of objects or even of flora as “extra” parts of a stylization, a mannerism, an elaborate magnification which make these cards rare samples of an idyllic and anachronistic camp…
camp postale
… which transports, shifts, “drifts” the scenes of the idylls to places and times of innocence, if not happiness, to the zone where both of them have the luxury of non classification, of originality, of endless disguise
postcards from Atopia.
ΠΕΝΤΕ ΚΑΝΑΡΙΝΙ ΡΙΓΕΣ
του Αντώνη Κατσούρη
A typical scene, Canary Islands
κάτω από τον υποτροπικό ήλιο των Καναρίων Νήσων
Homeward bound, Canary Islands
με φωτογραφική μηχανή μεγάλου φορμά
Parque de Santa Catalina, Gran Canaria
και Ektachrome φιλμ
Gran Canaria Landscape
από τον Γερμανό Elmar Ludwig
A Folk Group, Tajeda, Gran Canaria
κάποτε τη δεκαετία του ’60
πέντε ταχυδρομικές κάρτες που εκδόθηκαν από τα ιρλανδικά John Hinde Studios
πέντε φωτογραφικά tableaux – περισσότερο «αναμνήσεις» παρά απεικονίσεις ακριβώς επειδή επιτρέπουν στον θεατή τους να ξεκινήσει μια δική του αφήγηση και να την συνεχίσει ακολουθώντας την επιθυμία του
πέντε εξιδανικευμένες εικόνες διακοπών που διαθέτουν και τα προνόμια μίας «προστιθέμενης αξίας»: τα πρόσωπα-χαρακτήρες, την ενδυματολογική επιμέλεια, τη χρήση των αντικειμένων ή ακόμη και της χλωρίδας σαν «έξτρα» στοιχεία ενός στυλιζαρίσματος, μιας επιτήδευσης, μιας έντεχνης υπερβολής που κάνουν αυτές τις κάρτες σπάνια δείγματα ενός ειδυλλιακού και αναχρονιστικού camp…
camp postale
… που μεταφέρει, μεταθέτει, «ταξιδεύει» τις σκηνές-των-ειδυλλίων σε τόπους και εποχές αθωότητας, αν όχι ευτυχίας, στη ζώνη όπου αμφότερες έχουν την πολυτέλεια της μη ταξινόμησης, της πρωτοτυπίας, των αδιάκοπων μεταμφιέσεων…
ταχυδρομικές κάρτες από την Ατοπία.
ΛΕΞΗ-ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ: ΚΑΝΑΡΙΝΙ
aglimpseof.net 