ΠΙΚΡΑΛΙΔΑ

της Βικτώριας Δεληγιάννη 

λέξεις-σύνδεσμοι: ΑΝΘΙΖΟΝΤΑΣ ΗΔΟΝΙΚΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ

Inbox: Δήμητρα Ιωάννου / a glimpse of, τεύχος 11 / πρόσκληση συμμετοχής.
Αρχές Απριλίου.
Παράλληλο σύμπαν, εφιάλτης.
Βλέπω στον ύπνο μου ότι είμαι δισδιάστατη και φυτρώνουν στο σπίτι μου δέντρα, με ρίζες μέλη ζώων, κυρίως κεφάλια γατιών και ψαριών. Προσπαθώ να τα κόψω αλλά ξαναφυτρώνουν. Το αποτυπώνω τις επόμενες μέρες γρήγορα σε χαρτί, πιο πολύ για να το ξορκίσω.

Στο επόμενο closet η Δήμητρα διαβάζει για τη Λάιλα « Είμαι υπερεπίπεδη κι έχω νικήσει όλους μου τους εφιάλτες. […]Πριονίζω τα κεφάλια των ψαριών.».
«Πλάκα μου κάνει…» Λέω μέσα μου. Της δείχνω αργότερα το σχέδιο. Ταύτιση.
Ένα δέντρο για το a glimpse of  φυτρώνει τώρα. Όχι εφιαλτικό σαν το προηγούμενο, αλλά εύφορο με προσωπικές αναμνήσεις και παραπομπές στο τεύχος 11.

Ο παιδικός αγαπημένος τρυποκάρυδος Γούντυ Γουντπέκερ, αυτιά λαγού/κόκκινος λαγός ρόλλερσκειτ, αλλά και η πρώτη μου αποκριάτικη στολή. Δημοσιεύω στο φατσοβιβλίο:«Την μέρα που η μητέρα μου συνειδητοποίησε ότι γέννησε λαγό αποφάσισε να με εκπαιδεύσει σε πασχαλιάτικο κουνελάκι..».
Φτερά παγωνιού, κουκουβάγιας και μια πεταλούδα.Τα απελπισμένα γατοκέφαλα τώρα παίρνουν τη μορφή δυναμικής τίγρης. Μια ποντικοουρά  θυμίζει τις στολές του Mίκυ και της Mίνι Mάους και την εμμονή της μητέρας μου να με μεταμφιέζει σε τρωκτικό. Προϊστορικά θαλάσσια κτήνη και μια ουρά τροπικού πτηνού. Κάποιες ρίζες μεταμορφώνονται σε κύματα/έργα του Χοκουσάι και του Χιροσίγκε Άντο. Φόρος τιμής στα χρόνια της συνεργασίας μου με το Χρίστο Δ., τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων, την κουλτούρα, το ήθος της ανάλαφρης ρουτίνας μας. Μια κουφάλα στο κέντρο του δέντρου θυμίζει γυναικείο αιδοίο αφήνοντας τη σύνθεση να ανθίσει ηδονικά από μέσα.

Φευγαλαία όντα, ίσως ασύνδετα μεταξύ τους, κομμάτια του συλλογικού ασυνείδητου, σαν τα μέρη μιας πικραλίδας λίγο πριν τη φυσίξουν και χαθούν στον άνεμο. «Είδες έχει γεμίσει παντού κλέφτες», μου είπε εκείνες τις μέρες η μητέρα μου οδηγώντας, όμως κλέφτες από τις λεύκες πιο πολύ, παρά από τις πικραλίδες και κλέφτες σίγουρα όχι λόγω κρίσης…

Αποσυμφόρηση στο μυαλό.
Κοιτάζοντας καλύτερα, ίσως τελικά αυτό το διαταραγμένα ανθισμένο δέντρο να μην είναι και τόσο ασύνδετο.
Έχει πόδια, χέρια/φτερά, αυτιά, μάτια…
Τρία μάτια, με έμφαση στο μεσαίο, το τρίτο μάτι, την υπόφυση, το υποσυνείδητο.
Τα γεννητικά όργανα προδίδουν τη φύση ενός γυναικείου σώματος. Ένα ανθρώπινο σώμα σε εφήμερη μεταμόρφωση. Στο πάνω μέρος ξεδιπλώνονται η ομορφιά, οι ευαισθησίες, η διαίσθηση,  η φυσικότητα, η αφέλεια, η χάρη αλλά και η σοφία του θηλυκού. Στη βάση αντίθετα η ένταση, ο δυναμισμός και η τάση για αυτονομία χαρακτηριστικά ενός αρσενικού.

Γυρνάω πίσω στο τεύχος 11. Ξαναδιαβάζω: Χθες το βράδυ ξύπνησα από ένα υπέροχο, αισθησιακό όνειρο: Ένας άνδρας που έμοιαζε με μια ωραία γυναίκα που έμοιαζε με άνδρα. Και λίγο πιο πάνω: Tίποτα για να εξηγήσεις τίποτα για να ερμηνεύσεις.

Rolling Stones, Dandelion

* The Closet / Νύχτες Ανάγνωσης

ΔΙΝΗ

της Βικτώριας Δεληγιάννη

Σταυροπόδι στο ματ περιμένω την Aν. Όμως αντίθετα από τα αναμενόμενα συναισθήματα εσωτερικής χαλάρωσης και ισορροπίας ενός διαλογισμού μάλλον βγαίνω ταραγμένη από την πρακτική.

Η Αν πεινάει. Η Αν ξεχνάει συχνά το στομάχι της. Η Αν μόλις που υπάρχει.

Το μυαλό μου πηγαίνει στην Άννα/Pro Anna, που όπως και η Μία αναφέρονται συχνά κατά τη διεθνή ορολογία στη νευρική ανορεξία και βουλιμία αντίστοιχα. H ανάγκη για αψεγάδιαστη εικόνα/ταυτότητα που όμως κρύβει πίσω της τη ρουτίνα της αυτοτιμωρίας.

Μια λεκάνη καθρέφτης ενός διαφορετικού life style.
Ένα στόμα έτοιμο να μιλήσει, να φιλήσει, να ρουφήξει ίσως, παρά να ξεράσει τα περιττά μιας υπερφαγίας/υπερκατανάλωσης. Σε ένα δεύτερο επίπεδο καταβροχθίζεται από ένα άλλο στόμα τον πάτο της λεκάνης. Το καθρεφτιζόμενο χέρι είναι το δεξί που μπαίνει στην είσοδο του οισοφάγου και με το δάχτυλο  προκαλεί. Αντιστρέφοντας, είναι το αριστερό χέρι στήριγμα στο μέτωπο κατά τη διαδικασία. Στην αποτύπωση θυμίζει το χέρι-ευχή του Ιησού στις αγιογραφίες και την ιεροτελεστία που κρύβει η επανάληψη. Και είναι μια δίνη που επαναλαμβάνεται και χάνεται με κάθε τράβηγμα του νερού.
Άλλες φορές βίαιη, επιθετική, άλλες λυτρωτική, άλλες απλώς διαδικαστική. Και παίρνει μαζί της επιθυμίες, όνειρα, αξίες, όλα πολύτιμα – πολύχρωμα ψήγματα του εσωτερικού μας κόσμου.

Παρένθεση. Την προσοχή μου τραβούν οι δίνες. Από τις πιο γνωστές η αναπαράσταση της ακολουθίας Φιμπονάτσι και του Χρυσού Κανόνα. Διαβάζοντας ανακαλύπτω έναν γενικευμένο διαχωρισμό. Οι δίνες με δεξιόστροφη περιστροφή θεωρούνται θηλυκές ενώ οι αντίστροφες αρσενικές. Όμως αργότερα μελετώντας περισσότερο την ακολουθία Φιμπονάτσι βρίσκω ότι ο διαχωρισμός αυτός δεν έχει νόημα καθώς πολλές δίνες όταν φτάνουν στο κέντρο τους αντιστρέφουν την περιστροφή τους. Δεν υπάρχει αρχή σ’ ένα τέλος, αλλά υπάρχει  μία αρχή κι ένα τέλος στην αρχή και μία αρχή ξανά και ξανά.

The end is the beginning is the end.
Είναι φωτεινά εκεί που βρίσκεσαι;
Έχουν αλλάξει οι άνθρωποι;
Σε κάνει ευτυχισμένη;
Είσαι τόσο παράξενη.

Και την πιο σκοτεινή σου ώρα, παλιά μου μυστικά απλωμένα.
Mπορείς να δεις τον κόσμο να καταβροχθίζεται στον πόνο του.
Παράξενο.
             (Στίχοι των Sm. Pumpkins,The end is the beginning is the end)

Η δίνη της κρίσης.. Όλοι μας λίγο πολύ είμαστε η Αν. Χανόμαστε στην ρουφήχτρα της καθημερινότητας και της αβεβαιότητας. Είναι όμως ένας φαύλος κύκλος? ΄Ισως όχι και όπως ο λύκος που κάνει κύκλους γύρω από  το θήραμα του, απειλεί και ανασυντάσσεται μέχρι την τελική επίθεση και την επίτευξη του στόχου του.

Για ένα happy end and a happy beginning and a happy beginning again and again.