aglimpseof 02 . Η ΠΕΝΘΙΜΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ

ΑΠΟ ΤΟ «ΨΕΥΤΙΚΟ» ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΑ «ΑΦΗΣΕΙΣ»
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ 2010

KEIMENΟ-ΠΗΓΗ: Σενάριο της ταινίας του Toshio Matsumoto «Η πένθιμη παρέλαση των ρόδων».

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

• Το σενάριο «Στο ναό με τις λυπητερές ιστορίες» της Δήμητρας Ιωάννου σε σύνδεση με την λέξη «ψεύτικο»

• Το φωτογραφικό δίπτυχο «Είναι τριαντάφυλλο ή είναι καθρέφτης» της Κατερίνας Κωστή σε σύνδεση με την λέξη «οφθαλμαπάτη»

• Η φωτογραφία «Οταν ο έρωτας (σου) ήταν πράσινος» του Αντώνη Κατσούρη σε σύνδεση με την λέξη «κήπου»

• Το κολλάζ «Queen» του Βασίλη Σαλπιστή σε σύνδεση με την λέξη «κουίν»

• Το σχέδιο «Όμορφη Eddie» της Ειρήνης Καραγιαννοπούλου σε σύνδεση με την λέξη «όμορφο»

• Το εικαστικό έργο «Eddie» της Άνγκελα Μίβις σε σύνδεση με την λέξη «Eντι»

• Το εικαστικό έργο «Αφήνοντας» της Άνγκελα Μίβις σε σύνδεση με την λέξη «αφήνοντας»

Το aglimpseof 02 αρχίζει με το σενάριο της ταινίας «H πένθιμη παρέλαση των ρόδων» του Toshio Matsumoto (Τόκιο, 1969), ένα «μωσαϊκό» από διαλόγους, αναμνήσεις, συνεντεύξεις, σκέψεις, σχόλια, στίχους και αποσπάσματα, το οποίο φτιάχτηκε συνειρμικά για να δημιουργήσει μια ψυχεδελικά ασαφή αφήγηση. «Η ιστορία δεν ξεδιπλώνεται από το νήμα του γραμμικού χρόνου», τονίζει ο ίδιος ο Ματσουμότο στον σχολιασμό του για την ταινία που περιλαμβάνεται στην έκδοσή της σε DVD από την Eureka!/Masters of Cinema (http://www.eurekavideo.co.uk/moc/).

«Το θέμα των δυσδιάκριτων περιγραμμάτων γίνεται κεντρικό μοτίβο της ταινίας -το γεγονός ότι οι διαχωριστικές γραμμές δεν καθορίζονται, και τα πράγματα διατυπώνονται με ασάφεια. Με άλλα λόγια, τα πράγματα διακρίνονται από τις οριακές τους γραμμές, κι αυτό το σύστημα του διαχωρισμού των πραγμάτων μέσα στον κόσμο δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα μέτρα και τα κριτήρια που επιβάλλονται στον κόσμο δεν είναι τόσο ακριβή, θολώνει ο τρόπος με τον οποίο τον αντιλαμβανόμαστε. Έτσι αντικειμενικότητα και υποκειμενικότητα, αρσενικό και θηλυκό, μυθοπλασία και πραγματικότητα, όλοι αυτοί οι ορισμοί, μπερδεύονται. Φαντάζομαι πως αντιλαμβάνεστε ότι το ζήτημα εδώ είναι ότι στην εποχή που ζούσαμε ο κόσμος τον οποίο είχαμε προσαρμόσει στις ιδέες μας, δεν έμοιαζε πια τόσο σταθερός και μονοδιάστατος. Υποθέτω ότι θα μπορούσαμε ν’ αποκαλέσουμε αυτή την ασάφεια, αυτή την σύγχυση ένα είδος ρίξης με τον κόσμο.»

ΥΓ. Οι αστερίσκοι χρησιμεύουν για να ξεχωρίσουν οι σκηνές ―μικρά αποσπάσματα χωρίς χρονολογική σειρά τα οποία μπορούν να διαβαστούν και αποσπασματικά αν βρίσκετε το κείμενο πολύ μεγάλο (που είναι).

Η Πένθιμη Παρέλαση Των Ρόδων του Toshio Matsumoto

Είμαι η πληγή και το μαχαίρι, το θύμα και ο φονιάς του είμαι συγχρόνως.1

– Ωραία μέρα σήμερα.
– Έχει πολύ φως.
– Εντάξει έτσι;
– Ναι. Δεν μ’ αρέσει ήλιος.
– Είσαι σαν κουκουβάγια.
– Ω, όχι. Μου το πετάς;
– Σ’ αρέσουν οι μύες μου;
– Μπορείς να σηκώσεις την καρέκλα;
– Φυσικά.
– Μπορείς να μου κλείσεις το φερμουάρ;
– Πώς είμαι;
Όμορφη, Έντι.
– Προτιμάς τα μαλλιά μου κάτω ή πιασμένα;
– Όπως να’ ναι.
– Δεν θέλω να σ’ αφήσω.
– Μην παρατήσεις το μπαρ.
– Πρέπει.
– Δώσε μου χρόνο. Θ’ αναγκάσω τη Λίντα ν’ αφήσει το μπαρ. Και μετά θα είσαι εσύ η ιδιοκτήτρια.
– Θα θέλει να εκδικηθεί με τα ναρκωτικά.
– Ανάθεμά τη Λίντα!

*

– Θέλεις ένα τσιγάρο;
– Αυτή ήταν η Λίντα.
– Όχι.
– Ήταν.
– Μην κοιτάς πίσω.
– Μας παρακολουθούσε;
– Ανοησίες!
– Αλλά ήταν η Λίντα.
– Τι θα κάνει;
– Τίποτα.
– Φοβάμαι.
– Ανάθεμά τη Λίντα! Αν κάνει κάτι περίεργο…
– Μην πεις τίποτ’ άλλο.

*

– Το χέρι σου. Όλοι τα χέρια σας, παρακαλώ!
– Τι είναι;
– Άνοιξε το χέρι σου.
– Τι είναι αυτό;

*

Continue reading “aglimpseof 02 . Η ΠΕΝΘΙΜΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ”

ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΥΠΗΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

της  Δήμητρας Ιωάννου

Είμαι ένα παλιό μπουντουάρ με μαραμένα ρόδα.¹

– Δεν θα μ’ αφήσεις;
– Ποτέ.
– Θα μπορούσες να υποκριθείς ότι δεν λες ψέματα;
– Μη γίνεσαι ανόητη.
– Ποιά σ’ αρέσει περισσότερο, η Έντι ή εγώ;
– Εσύ, βέβαια.
– Θα δακρύσεις, άμα με δεις να κλαίω;
– Υπερβάλεις.
– Μη μ’ αφήσεις ποτέ.

Στο έλεος του μαύρου πάθους.

*

– Σ’ αρέσει να τραγουδάς;
– Πολύ. Όταν κρατάω το μικρόφωνο όλος ο κόσμος είναι δικός μου.
– Τι αισθάνεσαι όταν τραγουδάς;
– Είμαι ευτυχισμένη. Σαν να μεταφέρομαι σε άλλη διάσταση, σαν να ζω μια Κοσμική στιγμή.
– Θα μας τραγουδήσεις κάτι;
– Φυσικά.

Θα με πάρεις άλλη μία φορά αγγαλιά; / Έχουμε αρκετό χρόνο. / Θα κλείσω για λίγο τα μάτια. / Κράτα μου το χέρι σε παρακαλώ. / Ακούς; Εδώ η βροχή κάνει τόσο περίεργους ήχους. / Θα με πάρεις αγγαλιά μέχρι να κοιμηθώ; / Ναι, για πάντα μαζί. / Κράτα μου το χέρι σε παρακαλώ.

Τα ειδύλλια είναι το αντίθετο της παρακμής;

*

«η ομορφιά ποτέ δεν ολοκληρωνόταν σε μία μόνο λεπτομέρεια: γιατί κάθε λεπτομέρεια προμήνυε την ομορφιά της ακόλουθης λεπτομέρειας. Η ίδια η ομορφιά της μεμονωμένης λεπτομέρειας ήταν πάντα ανήσυχη. Ονειρευόταν την τελειότητα, αλλά δεν γνώριζε την ολοκλήρωση και την έθελγε ακατάπαυστα η επόμενη ομορφιά, η άγνωστη. Το προμήνυμα ομορφιάς που περιλαμβανόταν σε κάθε λεπτομέρεια συνδεόταν με το διάδοχο προμήνυμα ομορφιάς, κι έτσι τα διάφορα προμηνύματα μιας ομορφιάς η οποία δεν υπήρχε είχαν γίνει το βαθύτερο μοτίβο του Χρυσού Ναού. Αυτά τα προμηνύματα ήταν ενδείξεις ανυπαρξίας. Η ανυπαρξία αποτελούσε την ίδια τη δομή αυτής της ομορφιάς.»²

*

Στο διαμέρισμα της Λίντα. Φέρνει την τούρτα των γενεθλίων της. Την ακουμπάει στο τραπεζάκι του σαλονιού και τακτοποιεί. Η περούκα της είναι στολισμένη με άσπρα τριαντάφυλλα.

Η ενέργεια που υπάρχει μέσα στο όνειρο μέχρι να καταστραφεί.

– Καλώς ήλθες.
– Ξέρω τι έκανες.
– Δεν θέλω να σε χάσω.
– Μην κλαις. Όχι δάκρυα για μένα. «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποιά είναι η ωραιότερη απ’ όλες;» Τι αστείο! Μεγαλώνεις.
– Είσαι σκληρός.
– Ο χρόνος σου τελείωσε.
– Έτσι απλά;

Μπορείς να συνεχίσεις χωρίς ανταπόκριση;

Είσαι σαν ένα γλυκό δηλητήριο μέσα μου. / Είσαι μέσα στο μυαλό μου κι ο χρόνος είναι το παρελθόν. / Αιτία όλου μου του πάθους είσαι εσύ. / Είναι πολύ αργά για μένα πια. / Αυτό το υπνωτικό τραγούδι με παίρνει μακριά. / Μόνο η φωνή σου έχει τη δύναμη να με ξυπνήσει. / Πού είσαι; / Θα μ’ αφήσεις να φύγω μακριά;

Όχι, δεν μπορείς.

*

– Σ’ αρέσει ο ρόλος σου;
– Πολύ. Αν και θα ήθελα να μην αυτοκτονήσει η Λίντα.
– Τι αισθάνεσαι όταν παίζεις;
– Ποτέ δεν είμαι τόσο πολύ ο εαυτός μου παρά όταν δεν είμαι ο εαυτός μου.

*

Η Έντι προχωράει ανάμεσα στους τάφους κρατώντας ένα μεγάλο λευκό τριαντάφυλλο. Η κηδεία της Λίντα. Το στεφάνι έχει άσπρα τριαντάφυλλα και μαύρη κορδέλα.

Όταν, ω σκοτεινή ομορφιά, κλειστά θα ‘χεις τα μάτια.³

– Έντι, κοίτα! Οι τάφοι βουλιάζουν!
– Εύχομαι να βουλιάξει όλη η χώρα.
– Όσα δεν παρασύρθηκαν απ’ τα νερά μουλιάζουν. Όλα είναι ψεύτικα, ψεύτικα λουλούδια από τους τάφους!
– Εύχομαι να βουλιάξει όλη η χώρα.

ΤΕΛΟΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Σαρλ Μπωντλαίρ, LXXVI Spleen από τη συλλογή «Tα άνθη του κακού», 1861
2. Γιούκιο Μίσιμα, «Ο ναός του Χρυσού Περίπτερου», 1956.
3. Σαρλ Μπωντλαίρ, «Μεταθανάτια τύψη» από τη συλλογή «Tα άνθη του κακού», 1861.