από τη συλλογή ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ

της Jane Joritz-Nakagawa

Aναπνοή εκτός του ορυχείου μου. Παραδείσια δυαδικά ψηφία.
Ρίζες σε νοητικές κοιλότητες. Απαλός, απαλός ο γαλάζιος χρωματισμός.
Γίνεται ερείπια πόλεων από κρυστάλλινο αέρα.
Νευρικός διάλογος. Παιδική επισημότητα, ο καπνός τρεμοπαίζει.
Aναπάντεχη για μένα η κηδεία.
Μονότονα άδεια βήματα. Λίγα υπολείμματα. Πολύ αργά.

Tίποτα δεν είναι χρήμα. Ένα μοναχικό μέρος από βράχια και άμμο.
Στα όνειρα μια αίσθηση κωφότητας. Bαθιά αθώα σιωπή.

Tα προκαταρκτικά δεν διακρίνονται. Mε ξεγελά το υποσυνείδητό μου.
Έχω παγώσει έχεις πεθάνει. Παραμορφωμένη γλυσίνα.

Mυαλό ερωμένης λατρεία της προϊστορίας περίφημη φωνητική
Μαστική μυθοπλασία σάκος με ρύζι υστερία συλλογή αντίληψη
Άφθαρτος τοίχος παγώνει βλέμμα δικαστική διείσδυση
Aτελείωτες φαντασιώσεις ταυτότητας καπνίζοντας διάζευξη της συλλογής
Aκροατήριο από πτώματα δίπλα σε ωκεανούς εφοδιασμένο με κροκαλοπαγές εργαλείο
Περίκλειστο σώμα αθάνατος τρόπος λιγοστό φως

ΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΝΔΕΣΜΟI: σπηλιές, μυαλό, αναπνέει, ρίζα

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ΦΩΤΑΨΙΑ

τoυ Ali Znaidi

Πρωτεύουσες και πόλεις συναγωνίζονταν ποια θα έχει
την πιο εκθαμβωτική πρωτοχρονιάτικη φωταψία.

Στην περιφέρεια, δίπλα σε μια σκηνή
διάτρητη από τον αέρα,
αθώα παιδιά μοιράζονταν, για να γιορτάσουν,
τη λάμψη ενός κάρβουνου που είχε σχεδόν σβήσει.

Τώρα τα εκθαμβωτικά φώτα χαμήλωσαν.
Αλλά τα δάκρυα των παιδιών ακόμα
σκορπίζουν τα πιο αστραφτερά φώτα.

— Φώτα που σχεδόν σπινθηρίζουν.

Οι σωροί της στάχτης δεν θα καταπιούν
ποτέ αυτή την φωταψία.

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

ΠAPAΞENH ΛOΓIKH MΠOYΛ

του Sean Smith

μια ερώτηση, απότομη
ένα ερωτηματικό-θαυμαστικό εγώ, σ’ αυτή
σ’ αυτή την ανάκριση, εγώ
πέφτω πέφτω, εγώ
κάτω στη γη

μια εικασία, αποδεκτή
ένα θαυμαστικό εμείς, χωρίς
εξήγηση, εμείς
τραγουδήσαμε τραγουδήσαμε, εμείς
κινούμενα σχέδια από πηλό

μια ένταση, ελαστική
ένα συμπλεκτικό σύμβολο είμαστε, ευτυχία
αυτή και και και, είμαστε
παρέα παρέα, φιλιά
από άμμο

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: μαντέψω, 46

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

H ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ

της Matina L. Stamatakis

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

Σχετικά με την ίδια την ουσία της άγριας ανάπτυξης:

εκείνα ή όλα εκείνα ή τουλάχιστον τα υπολείμματά της

─ δεν αμφιταλατεύονται ποτέ στην άβυσσο του κίτρινου της πικραλίδας

ή της ποικιλομορφίας ενός τοπίου επιβλητικού.

Μικρό τετράγωνο ή ρόμβος ολοκληρωτικά ατελή.

Όπως η διάρκεια,

ένας μεταβατικός χώρος από τη μια πλευρά της κοιλιάς στην άλλη. Οι πλαστές ταυτότητες,

δεν υπόσχονται τη διατήρηση της απόστασης ανάμεσα

στο ένα εγώ και το άλλο ─          έχουμε πληθύνει για τα καλά,

μεταβαλλόμαστε

στα βάθη μας.

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: TO HMEPOΛOΓIO TΩN ΠOΛΛAΠΛΩN EΓΩ

παρ_01

Sophie Mayer

Mετάφραση: Θοδωρής Χιώτης

(O απόηχος ενός ονείρου με τον πατέρα μου [τον Hannibal Lecter])

*

Όταν οι αστυνομικοί με ρωτάνε τι έχει κλαπεί, εγώ λέω: «Τα πάντα».

Το τραπέζι της τραπεζαρίας, οι καρέκλες, ο καναπές, η πολυθρόνα, το τραπεζάκι, η τηλεόραση.

(Σπονδυλική στήλη, γοφοί, επιγονατίδες, συκώτι, νεφρό, μάτια).

Ασπόνδυλη, σέρνομαι σαν πάνινη κούκλα στο πάτωμα. Το κεφάλι της σφηνωμένο σε μια στενή γωνία, ένα εξαιρετικά βαρύ κούφιο κρανίο. Ψυγείο. Πλυντήριο. Κρεβάτια. Ντουλάπα. Βιβλία.

(Κρανίο)

(Κοιλιά)

(Στήθη)

(Πλευρά)

(Πνεύμονες)

Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Λέω στους αστυνομικούς, «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» . Εκείνοις μου παίρνουνει τους πνεύμονεςσπονδυλικήστήληέντερα.

Το τραπέζι της κουζίνας δέρμα). Θερμοσυσσωρευτές (αίμα). Βραστήρας.

Καρδιά.

*

Γιατί μισώ τόσο πολύ τον εαυτό μου στα όνειρά μου;

*

(νεκρός. χρόνος. μνήμη.)

*

Tο σπίτι είναι σαν ένα κουκλόσπιτο, ανοιγμένο στη μέση προς επίδειξη. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να απλώσει το χέρι του εκεί μέσα και να ψηλαφήσει. Πρόκειται για μια κοιλότητα, όπως στο επιτραπέζιο παιχνίδι «Εγχείρηση», τα όργανά του (έντονα χρώματα, πλαστικά) σκορπισμένα μετά από μια αδυσώπητη θυσία. Και είναι καλωδιωμένο. Μικρά ηλεκτρικά σοκ τη διαπερνούν καθώς αγγίζει χαλί το οποίο έχει ξεχάσει ότι είναι χαλί. Χαλί με το στημόνι ξηλωμένο. Τα δάχτυλά της ακουμπούν στο εσωτερικό κενό του ποδιού της καρέκλας και αισθάνεται σαν στο σπίτι της. Αισθάνεται χρήσιμη σαν ένα σφράγισμα. Η αίσθηση του γνώριμου: γνωρίζει τα ίδια της τα κενά. Τρομάζουν όποιον τα αγγίζει. Τοποθέτησε τα όργανα πίσω στη θέση τους (πλοπ, πλοπ) με ένα κουδούνισμα και ένα τσίμπημα. Το σώμα είναι γυρισμένο από τα μέσα προς τα έξω, καθώς τσιμοπολογείται από κοράκια μέχρι να μείνουν μόνο απογυμνωμένα κόκκαλα.

*

(Φοβάμαι ότι δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ το σώμα μου, ή τις σημειώσεις από την ανάγνωση του «Trauma & Recovery» της Judith Herman)

*

Εκείνη μπορεί να αναπνεύσει αλλά κάθε ανάσα είναι δάκρυα, ξεριζώνεται από την κοιλότητα σε μπλε κύματα που βάζουν φωτιά στις τρίχες στα χέρια της.

(Τα χέρια επιστρέφουν.)

Πιέζει το πρόσωπό της στους βραχίονές της μέχρι που

(τα μάτια επιστρέφουν)

οι βολβοί των ματιών της επανέρχονται κάτω από τα βλέφαρά της.

Εκείνη είναι ένα σύστημα πίεσης, τεκτονικές πλάκες, κάτι τεράστιο και βρυχώμενο.

(Οι πνεύμονες επιστρέφουν.)

Βρυχώμενη στη σιωπή, βρυχώμενη σιωπηλά, μην τρομάξεις τους γείτονες. Βρυχώμενη μέχρι να απογυμνωθεί το καυτό της πρόσωπο

(το αίμα επιστρέφει).

Σέρνει τα δάχτυλα των ποδιών της

(τα πόδια επιστρέφουν)

στο χαλί που καλύπτει ολόκληρο τον χώρο, βγάζοντας σπίθες, πιέζει τους αγκώνες της στα πλευρά της καθώς η γυάλινη υδρόγειος θρυμματίζεται και εκείνη είναι μέσα, βυθισμένη μέχρι τους αγκώνες της

(τα όργανα επιστρέφουν)

μέσα ζεστά έντερα και γέμιση. Εκείνη είναι τα δέκα μικρά γουρουνάκια. Εκείνη

(η κύστη επιστρέφει)

τρέχει φωνάζοντας γουί-γουί-γουί μέχρι να φτάσει σπίτι.

Εκείνη είναι χαρούμενη, ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο διακοσμημένο με εντόσθια και βολβούς ματιών, με άσπρες λειασμένες επιγονατίδες και σπονδύλους, ένα εγχειρίδιο βιολογίας ψαλιδισμένο σε πολλά κομμάτια και χρωματισμένο από ένα πεντάχρονο που έχει φάει πολλή ζάχαρη. Εκείνη είναι αυτό το ερυθρό αιμοσφαίριο και εκείνος ο νευρώνας. Aλήθεια, είναι τόσο μικροσκοπική στο κουκλόσπιτο του αίματός της. Aλήθεια. Θα έμενε εδώ για πάντα.

*

(Ξ/αγρύπνια)

Ένας ναυαγισμένος καθεδρικός ναός από λογομαχίες και το φως του ηλίου, ορισμένα όχι μόνο χωρίς φύλλα, μια καμπίνα που επιστρέφει τα ξύλα της στο δάσος, ένα θερμοκήπιο όπου το γυαλί έχει γίνει και πάλι άμμος, μια εκπνοή από μια σπηλιά όπου δεν υπάρχει τίποτε παρά μόνο προϊστορικά κόκκαλα.

Και

χάθηκε.

Λέξεις-σύνδεσμοι: ΠAP_01
ΓIATI MIΣΩ TOΣO ΠOΛY TON EAYTO MOY ΣTA ONEIPA MOY;
ΦOBAMAI OTI ΔEN EXΩ XPHΣIMOΠOIHΣEI ΠOTE TO ΣΩMA MOY. (TA ONEIPA MOY MOY ΛENE …)

ΠΟΙΗΜΑ #2

του Αντώνη Κατσούρη

μία ιστορία έρωτα στην ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
μία ιστορία μίσους σε έναν ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ

η επιθυμία κινείται / ο έρως είναι ρήμα
τρυφερά τραυματικό / τρυφερά τρέμω

μία ιστορία έρωτα όπου ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
μία ιστορία μίσους ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ

flesh pink / person-to-person pink / heart of pink
μοβ παπαρούνες / στην καρδιά του αδώνιου κήπου

μία ιστορία έρωτα ΜΕΣΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ
μία ιστορία μίσους από ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

σε αυτή την σελίδα / θε σε περιμένω / να με ξαναγράψεις
from the south of your mouth / from the I of my eye / from the pose of your nose

μία ιστορία έρωτα ΠΟΥ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΔΙΔΥΜΗ
μία ιστορία μίσους ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΙΑΣ

ηχώ / πάντα με κάνεις / να αμφιβάλω
πότε είναι αργά; / πότε είναι πολύ αργά;

μία ιστορία έρωτα ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
μία ιστορία μίσους ΕΠΙΔΗΜΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

a passive activity / an active passivity
φτωχή μου Δάφνη / πως κατέληξες / ένας μικρός πράσινος θάμνος…

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

του Αποστόλη Αρτινού

-«Ίδιος με χλόη που σφύζει σε γη δική σου.
Όπου το φως ανθεί.
Πριν ορισμούς ορίσει και κατακλύσει ορίζοντες.
Μη φοβηθείς το λαμπερό σκοτάδι μου που καίει»

-«Όλες οι φλόγες πάνω στη γη είναι πένθιμες.
Άκουσε!
Όλες οι γλώσσες τους κραυγές.
Δες!
Σε γυροφέρνουν»

-«Γράφε με»

-«Εγγράφεσαι.
Με τις σκιές που αφήνεις καθώς οι φλόγες σε γυρεύουν.
Σπαράζουν πάνω σου.
Κοίταξε!
Άσε την όραση αυτή να τυφλωθεί»

-«Να τυφλωθεί.
Μια τελετή που στον ρυθμό σου αργοσβήνει
αλλά δεν σβήνει»

-«Τ’ αγαπημένα μάτια λυπημένα;
Πως γίνεται αυτό;
Πως γίνεται οι λέξεις σου να σπάνε στην αφή μου;
Οι πόροι σου;
Αλμύρα;
Το αίμα σου;
Οι νύχτες και οι μέρες σου;
Άκου …
η λέξη σου…»

-«Η λέξη…
η λέξη ακυρώνει την αφή.
Ενεργοποίησε την αφή.
Απόσβησέ την.
Τα δάκτυλά μου,
τα χέρια μου.
Εντεινόμενη αφή.
Τα χέρια μου.
Στις άκρες των χεριών μου».

-«Είναι σαν να’ χεις κλειδώσει τις αρθρώσεις. Να εξαρθρώνεις τον ρυθμό. Μ’ έναν
αργό βηματισμό.
Αργά».

-«Κλώνος».

-«Είμαστε κλώνοι της οδύνης.
Μία αργή μηχανική μεταμόρφωση.
Συμμορφωνόμαστε σε συμπεράσματα.
Πάλιν αυτό μας κατέχει»

Ύστερα ακούγεται μια σιωπή. Η συνδεσμολογία μιας μηχανής. Το χέρι που γράφει.
Γραφή.
Αυτός δεν θυμάται. Η πρόνοια του κειμένου κατέγραφε για λογαριασμό του. Ο διάλογος
είχε κάπως έτσι:

-«Σκοπεύω να ταυτίσω αυτό το μουσικό κουτί με τον μελλοντικό αποχωρισμό μας»

-«Κι’ εγώ θα τραγουδώ στην μουσική του»

-«Θα σε αγγέλλω στη σκηνή»

-«Θα σου χορεύω»

-«Θα σου πετώ ονόματα από κάτω να τρομάζεις»

-« Άκου!
Γράφει κανείς;
Ακούω γράμματα να σβήνουν και να γράφονται»

-«Τα ίχνη από βήματα στο δάπεδο, γραφή.
Οι ήχοι απ’ το μουσικό κουτί, γραφή.
Και ότι γράφεται δεν ζει κι εσύ πεθαίνεις»

-«Μαύρο, απύθμενο, μελάνι»

-«Γι’ αυτό να γράφεις μ’ ενοχή για την ζωή»

-«Για την γυμνότητά της που’ ναι ορατή»

-«Περίκλειστη μες’ την γυμνότητά της»

-«Νεκρόφιλη»

-«Φυτεύει λέξεις μες’ τα σώματα»

-«Μαύρες τουλίπες»

-«Υγρές,
στο μέσον της ερήμου»

«Όπως το λες»

PIECE FOR PIANO AND ALGORITHM

του Iορδάνη Παπαδόπουλου

Η σύγκριση ΑΛΗΘΗΣ >ΑΛΗΘΕΣ δίνει τιμή ΨΕΥΔΗΣ

                         Τέλος_ επανάληψης
            Τέλος_ επανάληψης
Τέλος_ επανάληψης
Αλλιώς
εμφάνισε Λάθος Δεδομένα
Τέλος_ αν

Η σειρά ανάγνωσης είναι η σειρά υποβολής των έργων.
Η επαναληπτική διαδικασία να τερματίζεται, όταν αντί για όνομα έργου δοθεί η λέξη «ΤΕΛΟΣ».

Κανόνας 1ος
Κρυμμένες πέμπτες και όγδοες
μεταξύ δύο εξωτερικών φωνών.
Όταν η οξύτερη προχωρεί
κατά διάστημα δευτέρας
πτώση μελωδίας.
Κατά τα άλλα ισχύει η ύλη
του υποχρεωτικού
αρμονίας.

Λέξεις-σύνδεσμοι: NEA ΔIOPATIKOTHTA

ΧΡΟΝΟΣ

της Άνγκελα Μίβις

ημικυλινδρική πόλη

δάσος μετατροπής

γκρεμοί καθόλου χρόνος

ο ωκεανός είναι δικός μου

                                                                           Λέξη-σύνδεσμος: ΕΚΣΤΑΣΗ

ΛΑΜΨΗ (ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ)

του Κρις Τζιράρντ


ΗΛΙΑΚΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ

ΧΡΥΣΟ ΓΚΡΕΙΠΦΡΟΥΤ ΦΑΝΤΑΣΜΑ


       ΡΟΛΕΡΣΚΕΪΤ
        ΒΟΔΙ

ΖΩΗ

ΑΠΟ ΒΑΝΙΛΙΑ

ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΟΝΤΑΣ

Σε ανταπόκριση
αόρατες απαντήσεις (φθάνουν από ρεύματα, κέντρο χωρίς φεγγάρι)
Να ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΩ?

Ο ΡΥΘΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ κομματιού
ενώνουμε ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ
Σιωπή ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ ΑΛΛΟΥ
Στο λευκό λουτρό ΥΠΑΡΧΕΙ
ασημένια

ΑΠΟΛΥΤΗ μοναρχία
(αφάνεια)

Γράφω βιαστικά
στο βασίλειό σου. Όλα τα τροπικά πουλιά,
η ενέργεια των κήπων στο γυμνό δέρμα

ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΤΗΝ ΑΦσικη με πάθος Αφοσίωση
ΑΠΕΡΙΟΡΙΣμένη ΕΞΕΓΕΡΣ
ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΞΕΚΑΘΑΡΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ

ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ
ΩΡΑΙΑ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΕΥΓΑΛΕΑ
τυλιχθεί μ’ ένα σάλι και φορούσε κολόνια. Τα στοιχεία,
αυτό είναι όλο εκτός από ατέλειωτο

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

της Δήμητρας Ιωάννου

Διακόπτονται, διασταυρώνονται, αχνές, ασύμμετρες, σε όλο το χέρι, γκρίζες. Δεν εξέχουν. Ιχνογραφούν βήματα, τα βήματά μου στο ίδιο μέρος· ανάμεσα στην απόμακρη γεωγραφία και τους σκονισμένους ευκάλυπτους, ανάμεσα στην πλατιά κυκλοφορία και την πυκνότερη σιωπή, ανάμεσα σε δύο ώρες και δύο ώρες. Στην παλάμη ακολουθούν τις γραμμές του δέρματος.

Δεν φανταζόμουν πάνω μου άλλο σχέδιο. Ούτε χάρτης, ούτε αποτύπωμα, πιο πολύ πρόχειρα· ανάμεσα στην ξαφνική πάχνη και τους ακτινοειδείς δρόμους, ανάμεσα στα φωταγωγημένα γήπεδα. Τα αισθάνομαι σε κάθε τρύπημα, αν και δεν είναι ολόκληρα, πολύ μικρότερα· ανάμεσα στη διαπεραστική συχνότητα και την παρατεταμένη ηλιοφάνεια, ανάμεσα σε δύο γαβγίσματα.

Όσο συνεχίζονται, με μουντζουρώνουν.

Αν εξαιρέσεις αυτή τη γραμμή, αυτή τη γραμμή κι αυτή τη γραμμή, δεν πετάγονται άλλες φλέβες. Μερικές φορές θα ήθελα να είναι κεντημένες, κεντημένες πυκνά χωρίς αναισθησία με μερικές κλωστές να κρέμονται· σαν μία από τις ακρότητες της ακινησίας.

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ

της Angela Mewes

αισθανόμουν
στοιχειώδης
Είναι μια τεράστια, παρηγορητική παρουσία, κρύα στο άγγιγμα
και που καταστρέφει τα νεύρα
έχω την ανάγκη να διατηρήσω ζωντανή την αναζήτηση μια
αργή περιπαιχτική διαδικασία

αισθανόμουν στοιχειώδης όταν ήμουν νέα
άθλια και ασήμαντη
είδα την αντανάκλασή μου
χωρίς καμία ερώτηση

Το μάτι σου
είναι μια τεράστια παρηγορητική παρουσία
όλες οι αρχές και όλα τα
τέλη που προσπερνά
κρύο στο άγγιγμα
προσπερνά
και καταστρέφει τα νεύρα

Όταν όλα πήγαιναν στραβά
μπροστά μου και
κάτω και κάτω και κάτω
(φυσαρμόνικα)

μπορώ να περπατήσω σε μια πόλη και γύρω από τα
τετράγωνα θέλεις να μού μοιάσεις κάτω από
πίεση
έχω την ανάγκη να διατηρήσω την αναζήτηση ζωντανή εσύ
μπορείς να μού πεις ό,τι θες

κυνηγάω την
Καταστροφή

Νιώσε με
κυνηγάω την καταστροφή
μοιάζει σαν μια
αργή περιπαιχτική διαδικασία
που αντανακλά το φως του εαυτού μου

Μείνε για λίγο
και γιατί είσαι τόσο ήσυχος τώρα
όπως στέκεσαι στο κατώφλι της πόρτας εδώ
είμαστε
για πάντα σε πτώση
όλη την ημέρα
σαν σ’ ‘ενα ωκεανό
Αναρωτιέμαι γιατί ήρθαμε
παρόλο που τέλειωσε η παράσταση
μπόρεσα να σ’ αγγαλιάσω