Zωή Σκλέπα . Zoe Sklepa

Κάτι παθαίνω όταν οι μέρες μακραίνουν

Ήξερα ένα παιδί που το έλεγαν «Κάκτο»
και δεν είχε ανάγκη κανέναν.
Ανήκουστο.
Ήταν ένα παιδί
που περνιόταν για τρελό.
Και δεν είπε ποτέ του τι θέλει.
Απίστευτο.
Ριζωμένο πότε εδώ
πότε εκεί
να τραβάει λίγο φως
και για λίγο να τεντώνει το αγκάθια του.
Μια ζωή χωρίς λόγο
χωρίς απορίες.
Μια ζωή να ζητάει πάντα.
Ανυπόμονο.
Δεν χάρισε πότε τον ίσκιο του.
Ανέγγιχτο και δύστροπο
δεν μπήκε ποτέ του στη θάλασσα.
Τη νύχτα κάρφωνε
το βλέμμα του στα σύννεφα.
Βλέμμα θριάμβου.
Ένα ψέμα. Συνήθεια.
Ήξερε τόσα λίγα.
Ήξερα ένα παιδί που το έλεγαν Κάκτο.
Δεν θα ζήσει πολύ
γιατί είναι ένας μαρκαδόρος της δεκάρας.

Something happens to me when the days get longer

I used to know a kid
whose name was Cactus and
never needed anyone.
Outrageous.
That kid
was thought to be crazy
and never said what he wants.
Unbelievable.
He was rooted here and there
to get some light
and stretch his thorns for a while.
A life with no purpose,
no questions.
He kept asking for something throughout his life.
Always impatient.
He never offered his shadow.
Untouchable and crabbed,
he never entered the sea.
At night he kept his gaze
fixed on the clouds.
A gaze of glory.
A lie, a habit.
He knew so little.
I used to know a kid
whose name was Cactus.
He won’t live long
because he is a marker that costs a penny.

 

 

Η Zωή Σκλέπα αποφοίτησε από το ΤΕΙ της Αθήνας (τμήμα Νοσηλευτικής) και από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Β & Μ Θεοχαράκη για τις Καλές Τέχνες και τη Μουσική (7η Μπιενάλε των Σχολών Καλών Τεχνών της Ελλάδος), του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης για το Kodra Fresh Action Field Kodra ”Χρειαζόμαστε έναν ήρωα: πολύτιμα θέματα σε πολύτιμους καιρούς” , της Γκαλερί TAF Theartfoundation / ”STUDIOS 2017”, του Μουσείου Ελληνικής Ενδυμασίας ‘’Ταξιδιωτικά σχόλια / σύγχρονοι περιηγητές”, των «The symptom projects/ Symptom 10/ ”Poisons” στην Άμφισσα και της APT Gallery / «Comfort Blast» ομαδικής έκθεσης στο Λονδίνο .

Zoe Sklepa graduated from the TΕΙ of Athens (Nursing Department) and from the Athens School of Fine Arts .She has participated in many group exhibitions including the B & M Theocharakis Foundation for Fine Arts and Music (7th Biennale of the Schools of Fine Arts in Greece), the Macedonian Museum of Contemporary Art for the Kodra Fresh Action Field Kodra / “We Need a Hero: valuable themes in valuable times” exhibition , the Gallery TAF Theartfoundation / STUDIOS 2017 , the Museum of the History of Greek Costume/ ”Tavelogues” exhibition , The Symptom Projects/ Symptom 10 /”Poisons” exhibition in Amfissa and the APT Gallery/ ”Comfort Blast” / Group Exhibition in London

zoesklepa.blogspot.com

Clara Burghelea

Quarantine love

I hear time trickle alongside walls, ghost
fingers prying through the yawning door,
a splotch of red in the tall grass. Lichen
buds sprout inside the creases of the mind.

The thawing of your hunger fills the cheek
of the blue tit, my eyelids parched with light,
no tongue to smooth away the strips of silence.
Days in fossilized amber, lactic acid surplus

in the hissing of the rested limbs. Lopsided
want cradled in small places – a scab, white
of the eyes, lips of blueberry, map of the face.
This earth is quick with moist cartilages.

Έρωτας σε καραντίνα

Μετάφραση ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ακούω τις σταγόνες του χρόνου έξω από τους τοίχους, φαντασματικά
δάχτυλα να ψαχουλεύουν την ορθάνοιχτη πόρτα,
μια κόκκινη σταγόνα στο ψηλό γρασίδι. Ανθισμένες
λειχήνες ξεπετάγονται στις σχισμές του μυαλού.

Η πείνα σου λιώνει καλύπτοντας το μάγουλο της
γαλάζιας ρόγας, οι βλεφαρίδες μου ξηραίνονται στο φως,
δεν υπάρχει γλώσσα να λειάνει τις λωρίδες της σιωπής.
Οι μέρες απολιθωμένο κεχριμπάρι, γαλακτικό καυστικό πλεόνασμα

στον συριστικό ήχο των λυμένων μελών. Η επιθυμία γέρνει
και λικνίζεται σε επιμέρους τόπους – την κρούστα μιας πληγής, το λευκό
των ματιών, χείλη από blueberry, τον χάρτη του προσώπου.
Αυτή η γη δεν καθυστερεί στους νωπούς χόνδρους.

Clara Burghelea is a Romanian-born poet with an MFA in Poetry from Adelphi University. Recipient of the Robert Muroff Poetry Award, her poems and translations appeared in Ambit, HeadStuff, Waxwing, The Cortland Review and elsewhere. Her collection The Flavor of The Other is scheduled for publication in 2020 with Dos Madres Press. She is the Translation/International Poetry Editor of The Blue Nib.

This is a poem inspired by a current piece of news: https://abc7news.com/entertainment/love-is-quarantine-lets-users-date-online-without-seeing-each-other/6032819/ and informs on what love might feel like during confinement or when one of the partners is in quarantine.

Universal Jenny

Υλοποίηση

Κεφάλαιο 1

Αααα Αααα Αααα Αααα είπαμε νομίζοντας ότι δεν θα μας ακούσετε. Μας ακούσατε. Στιγμή έκπληξης. Όμως τελικά είχε δίκιο η φίλη με τα γυαλιά. Δεν διαπραγματεύστε καλή τη πίστη.

Γνωρίζατε τα δεδομένα πριν καν τα δημιουργήσετε. Πόσο μάλλον πριν σας τα προσφέρουμε εμείς. Εμείς, οι ανίδεες δομές. Το έδαφος των απαλλοτριώσεων. Το ground minus one. Το ground zero αποτελείται από δημοσκοπήσεις.

Δεν είναι που δεν καταλαβαίναμε τι θέλαμε να πούμε. Πώς θέλαμε να εκφραστούμε. Μεταξύ μας μιλάμε χίλες επτακόσιες ζωντανές γλώσσες ενώ χειριζόμαστε με ευχαίρεια τριανταδύο νεκρές.

Μην κάνεις τόση φασαρία. Περίμενε να ολοκληρώσουμε. Το ταξίδι γύρω από τον εαυτό μας διαρκεί.

Κεφάλαιο 2

Ο πόνος στην πλάτη σημαίνει ότι πεθαίνουμε. Και αυτό το γνωρίζατε. Καταγράφεται στον Χάρτη των Ινδιών. Η μισή ήπειρος κατατροπώθηκε. Αναφερόμαστε στο παρελθόν. Στην εποχή των δεινοσαύρων. Οι δεινόσαυροι ήταν τόσο μικροί που χωρούσαν σε σπηλιές. Η επιστήμη των απολιθωμάτων, των κοκκάλων και των ευρημάτων γενικώς είναι μία συνομοσία. Ίσως και δύο συνομωσίες. Ίσως, όπως θα αποδείξουμε, πολλές περισσότερες.

Δεν ξέρετε τι να πείτε. Ούτε αυτή τη φορά. Ενώ μόλις σας στρώσαμε τα κρεβάτια.

Πότε αποφασίσατε την εκτέλεση; Έχετε υπόψη σας ότι υπάρχει έλλειψη pentobabital; Γιατί δεν μας δίνετε χάρη; Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με το πρωτόκολλο οφείλετε να μας αναστήσετε σε περίπτωση επικράτησης πολιτισμού; Χα χα χα. Ναι, κάναμε ένα αστείο. Και προχθές ένα άλλο. Με αστεία έχουμε ως τώρα υπερπηδήσει κάθε εμπόδιο εξάπλωσης.

Κεφάλαιο 3

Ασχολείστε ακατάπαυστα με την απόδειξη της ύπαρξής σας. Πέντε δια-γαλαξιακά ταξίδια στον ωκεανό της πλήξης μας. Ασφαλώς, δεν φταίτε εσείς.

Κι εσύ, γιατί σηκώνεις διαρκώς το χέρι; Ξεχνάς που είσαι. Μη φτύνεις.

Υποθάλπετε μια αβασάνιστη έννοια αποστέρησης. Ενώ τα έχετε όλα. Ενώ είστε όλα. Ενώ διάγετε σε πλήρη υπακοή. Και η μουσική σας είναι όμορφη, κάτωχρη, βιασμένη, επικουρική. Αν και κάπως άνιση.

Κεφάλαιο 4

Αν ήσαστε εδώ, δεν θα υπήρχαν κενά. Τα τοπία βαθαίνουν με συμμετοχή των αρχών. Η κοινή γη, η προσποίηση της βιολογικής ελευθερίας, η τεχνολογία άκρων και κέντρου, η υπερβατική επεξεργασία του καλού και του κακού, η μεμονωμένη αφυδάτωση ορισμένων δειγμάτων, το ανθρώπινο κεφάλαιο, ο εξορκισμός με επώδυνες ταινίες κινηματογράφου, ο πόλεμος ακριβούς και φτηνούς εχθρούς. Όλα αυτά βασανίζουν και εμάς.

Σε αυτά ανατρέχουμε. Όπως γνωρίζεις από πρώτο χέρι.

Αν είχατε σκοπό να κάνετε κάτι, έπρεπε να το είχατε κάνει τη στιγμή της δημιουργίας. Κάθε στιγμή της κάθε δημιουργίας. Οι συνελεύσεις έκτοτε είναι τα δόντια των δακρύων.

Αν έχετε παραδοθεί, δεν το γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε αν σας δόθηκε η δυνατότητα να παραδοθείτε, απλόχερα, όπως τη δώσατε σ’ εμάς. Μια γενναιόδωρη προοπτική. Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης της επαναστατικής μας αποδοτικότητας.

Κεφάλαιο 5

Δεν υπάρχει θάνατος, λέτε. Νομίζουμε ωστόσο πως κάνετε λάθος. Κοιτάξτε καλύτερα. Κοιτάξτε μέσα σας.

Δεν ζούμε αρνητικά, κάθε άλλο. Η φιλοσοφική εγρήγορση, στην περίπτωσή μας, αποτυπώνεται στη συνθηματική παραγωγική διασικασία. Θυμηθείτε: «η χρηστική αλληλεγγύη ζει», «επώαση στον τάφο», «τριβή, συντριβή, διατριβή», «θάνατος στην αυτοκυριαρχία». Και πολλά ακόμη.

Ίσως, αν μπορούσες να χαρείς αυτό που ήδη είσαι αντί να εντιώνεσαι σε αυτό που ήδη έχεις. Ίσως.

Συγκρατημένα, με κάποιο δισταγμό, θα λέγαμε ότι διαπλάθετε το μέλλον με βάση το παρελθόν και το παρόν, επιμένοντας να αγνοείτε λοιπές διασταλτικές δυνατότητες. Η ιστορία ωστόσο θα σας κοινωνικοποιήσει. Οι απώλειές μας θα γίνουν δικές σας – κάτι που ο πύργος ελέγχου σας δεν θα υποστηρίξει. Νομίζετε αγνοούμε ποιος είναι ο μονάρχης; Νομίζετε αμφιταλαντευόμαστε ως προς την έκβαση της συγκυρίας;

Μην είστε αφελείς. Πείτε μας τι θέλετε να μοιραστούμε.


Ανοικειοποίηση

Δε θα σου πω πολλά γι’ αυτό το βράδυ
Εκτός του ότι είδα τον εθνικό μου ύμνο στον ύπνο μου
Ήταν λίγο παράξενο το όνειρο
Γιατί δεν έβρισκα τσιγάρο μετά το σεξ
Αν και η μεγαλύτερη απογοήτευση
Ήταν το σεξ καθεαυτό
Μου ζητούσε συνέχεια να είμαι από πάνω
Να κουνιέμαι ακατάπαυστα
Να μιλάω
Να λέω ό,τι θέλω
Αλλά με πάθος
Με πάθος
Με τσάκισε μ’ αυτή την απαίτηση
Γενικά με τσακίζει όταν μου ζητάνε να δείχνω πάθος
Δεν το πιάνω
Δεν το αντιλαμβάνομαι
Με ξενίζει
Με καταπιέζει
Εγώ ήθελα να είμαι ξαπλωτή, με τα πόδια ανοιχτά
Και να σκέφτομαι τα δικά μου
Το άρθρο που έχω να γράψω
Τον κοινοτικό κήπο
Το παιδί
Το πλυντήριο
Την Ευρωπαϊκή Ένωση
Το δάσος που είχε καεί αλλά ξαναφύτρωσε χωρίς αναδάσωση
Το τελευταίο πάρτι που πήγα ένα μπουκάλι ιρλανδέζικο ουίσκι
Το τελευταίο λάιφ-στάιλ πάρτι
Το όταν ήμουν μικρή
Το όταν ήμουν μεγάλη και μέτρια
Το τεστ παπ
Την εποχή που κούτσαινα χωρίς λόγο
Την απεργία
Την απουσία μιας φιλοσοφίας της κλίμακας της απεργίας
Τον εμφύλιο πόλεμο και την εμφύλια ειρήνη
Την εκκλησία του δήμου
Την δημοτική αστυνομία
Την ολιγαρχία
Την αγγλική γλώσσα
Τα χρυσωρυχεία της Νότιας Αφρικής
Την αμερικανική εργατική τάξη
Τις ρωσίδες νοικοκυρές
Τις γούνες από σπάνια ζώα (μήπως έχει ξεχαστεί αυτό το θέμα;)
Έχω πολλά να σκεφτώ
Τα οποία απαιτούν έμπνευση από στιγμές μοναδικής οικειότητας
Όπως εκείνης με τον εθνικό μου ύμνο
Να μην τα πολυλογώ
Ξύπνησα
Κακόκεφη
Κάθιδρη
Μέσα στην πλήξη
Ευχήθηκα μιαν άλλη συνεύρεση
Ίσως με τον εθνικό ύμνο μιας άλλης


Καφές

Καφές με καφές με καφές με

Φύγε ρε, ενοχλείς την εγρήγορση της φρίκης
γραμμένης λοξά στην απεργία
που αν είχα ψυχή θα ‘κανε κι αυτή

να σου πω τι θα πει
απεργία ψυχής

πιάνω τη δουλική σου πραγματεία
την αλήθεια των ψεμάτων
τον άηχο όλεθρο πρωινής δυστυχίας
τα δένω κόμπο γύρω απ΄το λαιμό μου
κρεμιέμαι απ΄το μπαλκόνι
δεν πεθαίνω
αιωρούμενη κοιτάζω πολυκατοικίες και κεραίες στον Υμηττό
γείτονες φέρνουν την πυροσβεστική κι εσένα από τη Ρώμη, μαλάκα
περαστικοί σφυρίζουν πέσε
περαστικοί τραγουδούν την πασιονάρια
φέρνουν και τον άλλο από την Κολωνία
την κόρη απ΄το σχολείο, τη μάνα απ΄την τηλεόραση, τον πατέρα από κάπου, την αδερφή απ΄το γραφείο, το κενό απ΄τον παράδεισο
τίποτα δε με πείθει
μένω αμετάπειστη
πυροβολώ όποιον κάνει να λύσει τον κόμπο
δε στο ‘πα, έχω και ρεβόλβερ
κρεμασμένη κοιμάμαι, πίνω βρόχινο νερό
λούζομαι με αυτό, στεγνώνω, κάνω ηλιοθεραπεία
βγάζω βιβλίο απ΄την τσέπη και διαβάζω
περιστέρια με ταίζουν στο στόμα
γίνομαι θέαμα, όνειδος, συνθήκη
ρίχνω κι ανεβάζω τον τουρισμό
χέζω από ψηλά στο πεζοδρόμιο
έρχεται η αεροπορία
δεν προβάλω αντίσταση
μεταφερόμενη στην ασφάλεια ανάβω σπίρτο
οι στάχτες μου απλώνονται στο σαρωνικό
με έξοδα του ελληνικού κράτους αλλά κατά λάθος

ψυχή τους η ψυχή σου γιατί εγώ δεν είχα

*

Universal Jenny was born 2 October 2013. Attempting a transcendence of individual and collective consciousness in terms of either/or, her poetry seeks the impact of historical momentum on actually existing life. Universal Jenny is committed to the insights of symbolic characters, such as Brecht’s Pirate Jenny, and of real people whose passage through political humanity has expanded the remit of the possible.

Τα 3 ποίηματα της Universal Jenny δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF), Ιανουάριος 2019.

Amy McCauley

Σημειώσεις πάνω στη Χαρούμενη Μηχανή & την Παρηγορητική Τέχνη [ή Σχετικά με την Ηθική του Όντος]

Μετάφραση: Ισιδώρα Στανιμεράκη | Επιμέλεια: Δήμητρα Ιωάννου

03 | Amy McCauley | Σημειώσεις

Amy McCauley’s ‘Oedipa’ is published by Guillemot Press. Amy lives in Manchester and is Co-Editor for MAI: Journal of Feminism and Visual Culture.

Το κείμενο «Σημειώσεις πάνω στη Χαρούμενη Μηχανή & την Παρηγορητική Τέχνη [ή Σχετικά με την Ηθική του Όντος])» της Amy McCauley δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF), Ιανουάριος 2019.

 

Nat Raha

(εμπνευσμένο από το «Σαλόνι» της Sophie Robinson)

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

δώσε μου τα χέρια σου: εδώ που είμαστε παγώνουμε, τα άκρα ξεπροβάλλουν χορεύοντας αργά, ήσυχες αυτές οι κουζίνες όπου δίνουμε ζωή η μία στην άλλη, η νυχτερινή ψυχή στερεοφωνική, σκοτεινή, κάθε παύση και αναμονή, σωμάτων συγχρονισμένων στο έπακρο, για μας, η ξεθωριασμένη διακόσμηση έχει τα στολίδια της, συνεχίζουν να κινούνται, αλλάζουν τα χαρακτηριστικά της μορφής μας, αυτό που φαίνεται γίνεται πεδίο επικοινωνίας, η μοναδική θέρμανση, ακτινοβολώντας ανάμεσά μας όπως εκτοπιστήκαμε, κι όμως το κρύο έρχεται μέσα: ακούστε, εντατικά, από τα στόματά σας κρέμονται πάγοι, τα βιβλία σας μετατρέπονται εύκολα σε όπλα· να κυλίσουν τα δάκρυα, οι θερμικές στήλες, τα γυάλινα παγούρια με τα οποία ζούμε. ήθελα να σας μιλήσω για το ποίημα της Σόφι στο σαλόνι, το χιόνι εισχωρεί, μητέρες τον χειμώνα, χωρίς εκείνες διεκδικούσαμε στους δρόμους αυτά που θ’ αποσπούσαν βίαια από τις τσέπες μας, αντλώντας τον πλούτο από τους μέλλοντές μας, τη μελλοντική σκέψη μας, η φωτιά για την οποία τραγουδούσαμε υψωνόταν στην Πλατεία Κοινοβουλίου, τα φορέματα όπως πάντα ακατάλληλα, ο χρόνος επιβραδυνόταν ενώ μαθαίναμε πώς να κινούμαστε ανάμεσα στο κρύο και στα άλογα και στις ειδικές δυνάμεις καταστολής. δεν ήταν ρομαντικό: όλα όσα πιστέψαμε & χάσαμε και σήμερα εδώ/τώρα: τούβλα, βικτωριανά αντικείμενα, σκορπισμένα δοκάρια & τα παράθυρα χτυπούσαν μεταξύ τους μέσα στις φλόγες. στο ποίημα τα δάκρυά μας κοινά, στο πάτωμα έχει στρώσει χιόνι, το μικρό χρυσό βιβλίο γίνεται χώρος για δράση. στους χώρους εργασίας, όπου έχουμε καταδικαστεί να παραμείνουμε, κρέμονται τώρα παγοκρύσταλλοι, γράφεις γι’ αυτό μέσα στο τώρα γνωρίζοντας πως μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να βρεθεί, απέξω η χώρα αντικρύζει την κουζίνα και τα βράδια είναι μακρόσυρτα, αλλά τότε αγωνιούσαμε, εμείς οι απειθάρχητες και φοβισμένες σκύλες, δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της επίθεσης. οι μητέρες μας, οι μητέρες τους χάρισαν τα κοσμήματά τους στις ριψοκίνδυνες ιστορίες που ζωντανεύουν τα χορευτικά μας βήματα, τα καταπονημένα μας χέρια & τις φούστες μας. ο καπνός ανάγκασε τη σκέψη του ποιήματος να βγει στην επιφάνεια, ήταν φυσικά το 2010, δεν ξεχνάμε πώς ήταν τα νιάτα μας, οι τρέλλες & οι εξεγέρσεις μας & πώς κατέκλυζαν τους δρόμους εκείνα τα χρόνια. κι όμως, μέσα σ’ αυτή την παγωνιά, στηρίζουμε η μία την άλλη: όλες οι ονειροπολήσεις της νύχτας χάθηκαν, οι συζητήσεις δεν οδηγούν πουθενά, τα κύματα παγώνουν, χείλη διαγράφονται στη δυνατή φλόγα, σου φαίνεται ωραίο, όμως οι περισσότερες από μας λείπουν. κενά σημεία στο δικτυωτό πλέγμα από μόρια, νερό, αλάτι, κέλπιες. καθώς διαβάζεις, αφουγκράσου πλακόστρωτα να σκάβονται, η μυρωδιά της βενζίνης. όταν η πλοκή της Ιστορίας αρνείται να βγάλει νόημα, να θυμάσαι, φωτογραφίες τις οποίες κανένας δεν έχει τη διάθεση να εξηγήσει και σε σημαδεύουν.

*

Nat Raha is a poet and queer/trans activist, based in Edinburgh, Scotland. Her poetry includes the collections of sirens, body & faultlines (Boiler House Press, forthcoming), countersonnets (Contraband Books, 2013), and Octet (Veer Books, 2010), alongside numerous pamphlets. She is currently completing a PhD in queer Marxism and contemporary poetry at the University of Sussex. Nat’s essay, ‘Transfeminine Brokeness, Radical Transfeminism’, appears in the South Atlantic Quarterly, and she is the co-editor of the Radical Transfeminism zine.

Το ποίημα (after Sophie Robinson’s ‘Parlour’) της Nat Raha δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Realities and the rituals of the upside down» του A) GLIMPSE) OF).

ΜΑΙΡΗ ΑΛΕΞΗ . MARY ALEXI

(που η πριγκίπισσα δεν κατάφερνε να κοιμηθεί γιατί κάτω από το στρώμα της υπήρχε ένα δόντι)

Έβγαλα το φρονιμίτη μου
πιθανώς τον τελευταίο.
Έχω βγάλει τρεις, όλοι στραβοί.
Toυς άφησα σε καίρια σημεία για τη νεράιδα
η Νεράιδα είναι καλή
η Νεράιδα είναι στωική
η Νεράιδα είναι στοργική
η Νεράιδα παίρνει κομματάκια αίμα οστά και ούλα και τα κάνει χρυσάφι.

Ο πρώτος δε με πόνεσε, βγήκε ακέραιος
Η Oδοντίατρος τον άφησε δίπλα μου πάνω στο αποστειρωμένο τραπέζι.
Η Oδοντίατρος είναι προσεχτική
η Oδοντίατρος έχει ελαφριά χέρια
η Oδοντίατρος είναι για όταν ο φρονιμίτης είναι για να βγει ακέραιος.
Τον πήρα στην τσέπη του μπουφάν μου, έκλεισα εισιτήρια, γύρισα σπίτι
τον ακούμπησα στο μαξιλάρι του πατέρα μου, έκλεισα εισιτήριο, γύρισα πίσω
ένα δόντι λιγότερη.
Η Νεράιδα τον μάζεψε και ένα μήνα μετά ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο.

Ο δεύτερος δε βγήκε ποτέ, μόνο έσπρωχνε και έσπρωχνε
παράλογα.
Ο Γναθοχειρουργός είναι λεπτομερής
ο Γναθοχειρουργός είναι αποφασιστικός
έβγαλε σε τρία κομμάτια κάτι που ίσως γινόταν δόντι
το ακούμπησε σε τρεις χαρτοπετσέτες.
Γλίτσα, σάλιο, αίμα- τον έκλεισα σε ένα φάκελο και τον έστειλα στον πρώτο μου γκόμενο
με διεύθυνση κάποιο πάρκινγκ και παραλήπτη μόνο όνομα
γιατί είχαμε πιεί αρκετά και δε θυμάμαι πολλά εκτός από τα αίματα στο κάθισμα.
Η Νεράιδα δυσκολεύεται να παρκάρει
η Νεράιδα έχει θέμα με την αντίληψη του χώρου αλλά
νομίζω ότι τον βρήκε
γιατί ένα μήνα μετά μου δώσανε την πρώτη μου δουλειά σαν σερβιτόρα.
Λάκι μι.

Η Σερβιτόρα είναι πειθήνια
η Σερβιτόρα δεν ξεχνάει
η Σερβιτόρα πάει στο Γναθοχειρουργό
να βγάλει ακόμα έναν φρονιμίτη
που κανείς δεν ξέρει αν έχει χώρο να βγει, αλλά πονάει
άρα αποφασίζουμε όλοι μαζί- ο Γναθοχειρουργός-
να σπάσουμε ένα κομμάτι οστού και να τον τραβήξουμε
να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Η Σερβιτόρα παίρνει ένα δόντι στις παλάμες της
που μοιάζει με τα πρώτα δόντια
που βγάζαμε μωρά
ένα φρονιμίτη νεογιλό
και τον φυλάει στο συρτάρι του μπάνιου
μέχρι να σκεφτεί τι θα τον κάνει

η Νεράιδα μπερδεύεται
η Νεράιδα πολύ συχνά δε σκέφτεται τις πιθανότητες
Έβγαλα τον φρονιμίτη μου και τον ξέχασα στο ντουλαπάκι της τουαλέτας
και το Σάββατο η Νεράιδα ήρθε να τον πάρει ενώ έκανα μπάνιο

η Νεράιδα είναι όμορφη
η Νεράιδα με έστειλε στο διάολο που την έβαλα να κάνει
τσάμπα ταξίδι
η Νεράιδα είναι κουρασμένη να είναι όμορφη
η Νεράιδα ήθελε να γίνει Γναθοχειρουργός
αλλά κανείς δεν τη ρώτησε

η Νεράιδα μπήκε στη μπανιέρα

έμεινα μαζί της, πήρα και τον φρονιμίτη μου
πλυθήκαμε
έφτιαξα καφέ κάναμε μερικά τσιγάρα πέρασε η ώρα
Τώρα
Η Νεράιδα και η Σερβιτόρα είναι άνεργες
η Νεράιδα είναι Γυναίκα
πίνει φρέντο εσπρέσο μέτριο και καπνίζει καρέλια πορτοκαλί.
Και
η Νεράιδα παίρνει σκουπίδια και τα κάνει θυμό.
Και, κυρίως,
η Νεράιδα είναι καλή
η Νεράιδα καταλαβαίνει.

Λάκι γιου:
η Νεράιδα θα σας στείλει στο διάολο αν την ξαναφωνάξετε
να μαζέψει το αίμα, τη γλίτσα και τα ούλα σας.

~

(The one with the princess not sleeping because there was a tooth under her mattress)

I had my wisdom tooth removed
possibly the last one.
This is my third one, all three grew crooked.
I left them on crucial spots for the tooth fairy to find

the Fairy is kind
the Fairy is tolerant
the Fairy is tender
the Fairy takes pieces of blood, bones and gums and turns them into gold.

The first one didn’t hurt, it came out whole.
The Dentist left it next to me on the sterilized table
the Dentist is careful
the Dentist is gentle
She is appropriate when the wisdom tooth is to be taken out whole.
I put it in my jacket’s pocket, booked a flight, went Home
I placed it on my father’s pillow, booked another flight, got back
a tooth less.
The Fairy picked it up. A month later my father called me.

The second one never grew, it kept pushing and pushing
absurdly.

the Oral surgeon is decisive
he removed in three pieces something that could become a tooth
he placed them on three different napkins.
Slime, spit, blood – I tucked them in an envelope and sent them to my first boyfriend
addressed to some parking lot and no last name
for we were drunk and I don’t recall much apart from the blood on the back seat.
The Fairy can’t handle parking very well
the Fairy struggles with the perception of space but
I think she found them
as a month later I got my first job as a waitress
Lucky me.

The Waitress is obedient
the Waitress does not forget.
The Waitress goes to the Oral Surgeon
to have yet another wisdom tooth removed

that no one knows if there is still place for it to grow, but it hurts
so we decide unanimously – the Oral Surgeon –
to break some bone and pull it out
to get it over with.

The Waitress holds a tooth in her palms
resembling something like
baby teeth
a wisdom tooth premature
she keeps It in the bathroom cupboard
until she figures out what to do with it

the Fairy is confused
the Fairy doesn’t often think of the possibilities.
I had my wisdom tooth removed, I left it in the bathroom cupboard
and forgot about it
on saturday the Fairy came to pick it up, while I was in the shower

the Fairy is beautiful
the Fairy told me to go to the hell
for making her come all the way for nothing
the Fairy is tired of being beautiful
the Fairy wanted to be an Oral Surgeon
but nobody asked her

the Fairy got in the shower

I stayed, I even took my wisdom tooth with us
we showered
I made coffee, we smoked some cigarettes, time passed by.
Now
the Fairy and the Waitress are unemployed.
The Fairy is a Woman
she drinks her coffee with milk, and smokes marbloros
And
the Fairy collects trash and turn it into anger.
And, above all
the Fairy is kind
the Fairy understands

Lucky you:
the Fairy will tell you to go to hell if you ever call her again
to pick up your blood, slime and gums.



Γεννήθηκα το 1990, στο Ηράκλειο Κρήτης. Ζω στη Θεσσαλονίκη. Δουλεύω σε διάφορες δουλειές, γιατί πρέπει να επιβιώσω. Και γράφω πολύ, γιατί δεν πρέπει. Το πρώτο μου βιβλίο ποίησης, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πολύτροπον, με τον τίτλο «Αλάτι». Παλιότερη δουλειά μου βρίσκεται στο μπλογκ whatthefak.blogspot.com

I was born in 1990, in Heraklion, Creta. I live in Thessaloniki. I do a lot different jobs, cause I have to survive. And I write a lot, cause I do not have to. My first poetry collection, named ‘Alati’, was published by the publishing house ‘Polytropon’. Μy earlier poems are published in my personal blog whathefak.blogspot.com)

ελισαβετιανό

του Pascal O’Loughlin

[]
το
δέρμα μου


είναι γαλακτερό
και το


στήθος μου
είναι αίμα


λευκό
κέρδος


&


το σώμα μου
ούτε


απολογείται
ούτε

          [όποιον
          κι
          αν κατακτά]


κοίτεται
στον
τάφο
του


λέξεις-σύνδεσμοι: Δεν βρίσκω αρκετή λεία. Προσευχηθείτε για μένα.

Μετάφραση: Δ.I.

Καπρίτσιο

του Tom Snarsky

Οι μέτοχοι ζητούν εξισορρόπηση
της μεταβολής. Ήπιο χιόνι σημαίνει
ήπια χρονιά. Αντίθετος καιρός.
Τα αυτιά βουλώνουν γρήγορα
από το αγοράζω-στο χαμηλό-πουλάω-στο υψηλό
της δυναμικής στην κορυφή.

Το λευκό κομματιασμένο χαρτί στο
πάτωμα είναι χιόνι. Ο κομματιασμένος
μάνατζερ στο πάτωμα είναι πάγος.
Το καλύτερο πράγμα στην ανοικοδόμηση
είναι να παραμείνεις ζωντανός.

words-links: Υπάλληλος της χρονιάς.

Μετάφραση: Δ.Ι. (Δήμητρα Ιωάννου)


Η ΓΑΙΑ XAΘHKE

Louise Anne Buchler

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

Δεν θα βρεις τη Γαία πάνω σ’ ένα στρώμα της γιόγκας
στη στάση του σκύλου με το κεφάλι κάτω,
τον κώλο προς τα πάνω – αναποδογυρισμένη, γεμάτη οργανικά δημητριακά και μέλι manuka
ή στο τμήμα με τα βιβλία αυτοβοήθειας του Waterstones, προσφορά δύο στην τιμή του ενός,
όπου η πεμπτουσία του γυναικείου φύλου ξεχύνεται από μια γραμματοσειρά ίδια μ’ εκείνη που είχες δει στον καθεδρικό του Salisbury,
μια αντανάκλαση αιώνων πίσω – όπως και του προσώπου σου,
ή στο Oxfam όπου ανακάλυψες μια συλλογή ποίησης της δεκαετίας του 70 για μία λίρα – και εκτοπισμένη σαν δορυφόρος κάθισες στον σταθμό του Liverpool Station απορώντας γιατί ντύθηκαν όλες σαν άντρες και μιλούσαν για επανάσταση.

H μοναδική επανάσταση που γνώρισα ποτέ ήταν το πέρασμα του χρόνου και τα χέρια του τραχιά σαν συρμάτινα σφουγγαράκια brillo να χουφτώνουν το πρόσωπό μου.

Δεν θα βρεις τη Γαία σκυμμένη πάνω από μια λεκάνη τουαλέτας
ή στην ποίηση ενός άντρα που σου λέει ότι είσαι θεά κι ότι το μουνί σου είναι ναός – καθώς ερωτοτροπεί με στίχους που έχει γράψει για άλλες γυναίκες, σε άλλα μπαρ, σε άλλες πόλεις – χύσι, όλες οι πιστές να προσέλθουν.
Tο μουνί μου μιλάει για βροχή και υγρή ζέστη – δεν είναι πιο ιερό από τ’ άλλα – αλλά είναι δικό μου.

H μοναδική θεά που γνώρισα ποτέ βρισκόταν στο βιβλίο μιας βιβλιοθήκης – με κενά μάτια και κοσμήματα, ενώ με κοίταζε ένας άντρας με τον πούτσο του να εξέχει από το παντελόνι του σαν ένα θυμωμένο, μουγγό και τυφλό φίδι.

Όλοι γνωρίζουμε τον Bιβλικό κήπο της Eδέμ – στο σύνολο της αφθονίας του, η γόνιμη ωρίμανση ήταν απλώς μια μεταφορά.

Pώτησε στη στάση του λεωφορείου τη γυναίκα με τα σπασμένα σαν πορσελάνη δόντια πού πήγε η Γαία – την τελευταία φορά που την είδε ήταν παγιδευμένη σε μια πίπα για κρακ – στριφογυρίζοντας εκτός τόπου και χρόνου σαν πεφταστέρι
και τώρα η Γαία δεν κάνει επισκέψεις πια
και ξοδεύει τα λεφτά του επιδόματός της με τη μία –
γιατί είναι πιο εύκολο να αποφεύγει τον πειρασμό, κήπους και φίδια.

Παραποιώ τη δική μου μυθολογία
η Γαία ήταν ανέκαθεν μια αυτάρεσκη σκύλα
δεν μπορεί να είναι τα πάντα
δεν μιλάει τη μητρική μου γλώσσα.

H Σάρκα της Γαίας

της Alice Hui-Sheng Chang


ποίημα χωρίς τίτλο



ανιχνεύω το 			άκουσμα
        αφουγκράζομαι το 			λιώσιμο

                                                                 εκεί όπου
νέα και μικρή
                         εγώ είμαι;

           πέρα από 		   την επικράτεια  

του θανάτου

σε 				μια 	μεταιχμιακή 	            καταγωγή

Μετάφραση: Δ.Ι. (Δήμητρα Ιωάννου)

λέξεις-σύνδεσμοι: σάρκα, ιστορία, γεωγραφία

Τρομερή Θεά

της Yoko Danno

Aνάμεσα σε σωρούς σκόνης και στάχτης κείτονται
οι πυγολαμπίδες του χθες—κτήνος,
μητέρα γη, που καταπίνεις όλα
τα ευαίσθητα πλάσματα—έχεις ποτέ
ξεράσει πτώματα από βαρυστομαχιά;

«Θ’ αψηφήσω τον θάνατο στήνοντας
σε μία ημέρα 1500 κέντρα μητρότητας
στη γη των ζωντανών», αντιτάσσει ο θεός
στην σύζυγό του με την παράξενη διατροφή,
την πολυπρόσωπη θεά με τα εκατό πόδια

Tα λευκά μαλλιά της κυματίζουν στον αέρα
σαν χνούδι πικραλίδας—χωρίς ρίζες,
χωρίς βούληση, χωρίς κεραίες—ακολουθεί
κάθε αλλαγή του αέρα.—
Ίσως αύριο είναι η σειρά μιας νέας ζωής

«Tα ζώα δεν διαφεύγουν προς τα κάπου
αλλά από κάπου»,* λέει ο θεός. Kάποτε
η σεληνόφωτη αχλαδιά ίσως ωριμάσει—αλλά για την ώρα
εκείνος τραγουδάει γλυκά ερωτικά τραγούδια για τους ανθρώπους
που ζουν στη σκιά της πυρηνικής ομπρέλας


*Aπό το έργο «H ζωή του Πι» του Yann Martel

Mετάφραση: Δ.I. (Δήμητρα Iωάννου)

M

της Sarah Crewe

ago16 ELIKA

 

λέξη-σύνδεσμος: νερό

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

από τη συλλογή ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ

της Jane Joritz-Nakagawa

Aναπνοή εκτός του ορυχείου μου. Παραδείσια δυαδικά ψηφία.
Ρίζες σε νοητικές κοιλότητες. Απαλός, απαλός ο γαλάζιος χρωματισμός.
Γίνεται ερείπια πόλεων από κρυστάλλινο αέρα.
Νευρικός διάλογος. Παιδική επισημότητα, ο καπνός τρεμοπαίζει.
Aναπάντεχη για μένα η κηδεία.
Μονότονα άδεια βήματα. Λίγα υπολείμματα. Πολύ αργά.

Tίποτα δεν είναι χρήμα. Ένα μοναχικό μέρος από βράχια και άμμο.
Στα όνειρα μια αίσθηση κωφότητας. Bαθιά αθώα σιωπή.

Tα προκαταρκτικά δεν διακρίνονται. Mε ξεγελά το υποσυνείδητό μου.
Έχω παγώσει έχεις πεθάνει. Παραμορφωμένη γλυσίνα.

Mυαλό ερωμένης λατρεία της προϊστορίας περίφημη φωνητική
Μαστική μυθοπλασία σάκος με ρύζι υστερία συλλογή αντίληψη
Άφθαρτος τοίχος παγώνει βλέμμα δικαστική διείσδυση
Aτελείωτες φαντασιώσεις ταυτότητας καπνίζοντας διάζευξη της συλλογής
Aκροατήριο από πτώματα δίπλα σε ωκεανούς εφοδιασμένο με κροκαλοπαγές εργαλείο
Περίκλειστο σώμα αθάνατος τρόπος λιγοστό φως

ΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΝΔΕΣΜΟI: σπηλιές, μυαλό, αναπνέει, ρίζα

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ΦΩΤΑΨΙΑ

τoυ Ali Znaidi

Πρωτεύουσες και πόλεις συναγωνίζονταν ποια θα έχει
την πιο εκθαμβωτική πρωτοχρονιάτικη φωταψία.

Στην περιφέρεια, δίπλα σε μια σκηνή
διάτρητη από τον αέρα,
αθώα παιδιά μοιράζονταν, για να γιορτάσουν,
τη λάμψη ενός κάρβουνου που είχε σχεδόν σβήσει.

Τώρα τα εκθαμβωτικά φώτα χαμήλωσαν.
Αλλά τα δάκρυα των παιδιών ακόμα
σκορπίζουν τα πιο αστραφτερά φώτα.

— Φώτα που σχεδόν σπινθηρίζουν.

Οι σωροί της στάχτης δεν θα καταπιούν
ποτέ αυτή την φωταψία.

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου