ΜΑΙΡΗ ΑΛΕΞΗ . MARY ALEXI

(που η πριγκίπισσα δεν κατάφερνε να κοιμηθεί γιατί κάτω από το στρώμα της υπήρχε ένα δόντι)

Έβγαλα το φρονιμίτη μου
πιθανώς τον τελευταίο.
Έχω βγάλει τρεις, όλοι στραβοί.
Toυς άφησα σε καίρια σημεία για τη νεράιδα
η Νεράιδα είναι καλή
η Νεράιδα είναι στωική
η Νεράιδα είναι στοργική
η Νεράιδα παίρνει κομματάκια αίμα οστά και ούλα και τα κάνει χρυσάφι.

Ο πρώτος δε με πόνεσε, βγήκε ακέραιος
Η Oδοντίατρος τον άφησε δίπλα μου πάνω στο αποστειρωμένο τραπέζι.
Η Oδοντίατρος είναι προσεχτική
η Oδοντίατρος έχει ελαφριά χέρια
η Oδοντίατρος είναι για όταν ο φρονιμίτης είναι για να βγει ακέραιος.
Τον πήρα στην τσέπη του μπουφάν μου, έκλεισα εισιτήρια, γύρισα σπίτι
τον ακούμπησα στο μαξιλάρι του πατέρα μου, έκλεισα εισιτήριο, γύρισα πίσω
ένα δόντι λιγότερη.
Η Νεράιδα τον μάζεψε και ένα μήνα μετά ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο.

Ο δεύτερος δε βγήκε ποτέ, μόνο έσπρωχνε και έσπρωχνε
παράλογα.
Ο Γναθοχειρουργός είναι λεπτομερής
ο Γναθοχειρουργός είναι αποφασιστικός
έβγαλε σε τρία κομμάτια κάτι που ίσως γινόταν δόντι
το ακούμπησε σε τρεις χαρτοπετσέτες.
Γλίτσα, σάλιο, αίμα- τον έκλεισα σε ένα φάκελο και τον έστειλα στον πρώτο μου γκόμενο
με διεύθυνση κάποιο πάρκινγκ και παραλήπτη μόνο όνομα
γιατί είχαμε πιεί αρκετά και δε θυμάμαι πολλά εκτός από τα αίματα στο κάθισμα.
Η Νεράιδα δυσκολεύεται να παρκάρει
η Νεράιδα έχει θέμα με την αντίληψη του χώρου αλλά
νομίζω ότι τον βρήκε
γιατί ένα μήνα μετά μου δώσανε την πρώτη μου δουλειά σαν σερβιτόρα.
Λάκι μι.

Η Σερβιτόρα είναι πειθήνια
η Σερβιτόρα δεν ξεχνάει
η Σερβιτόρα πάει στο Γναθοχειρουργό
να βγάλει ακόμα έναν φρονιμίτη
που κανείς δεν ξέρει αν έχει χώρο να βγει, αλλά πονάει
άρα αποφασίζουμε όλοι μαζί- ο Γναθοχειρουργός-
να σπάσουμε ένα κομμάτι οστού και να τον τραβήξουμε
να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Η Σερβιτόρα παίρνει ένα δόντι στις παλάμες της
που μοιάζει με τα πρώτα δόντια
που βγάζαμε μωρά
ένα φρονιμίτη νεογιλό
και τον φυλάει στο συρτάρι του μπάνιου
μέχρι να σκεφτεί τι θα τον κάνει

η Νεράιδα μπερδεύεται
η Νεράιδα πολύ συχνά δε σκέφτεται τις πιθανότητες
Έβγαλα τον φρονιμίτη μου και τον ξέχασα στο ντουλαπάκι της τουαλέτας
και το Σάββατο η Νεράιδα ήρθε να τον πάρει ενώ έκανα μπάνιο

η Νεράιδα είναι όμορφη
η Νεράιδα με έστειλε στο διάολο που την έβαλα να κάνει
τσάμπα ταξίδι
η Νεράιδα είναι κουρασμένη να είναι όμορφη
η Νεράιδα ήθελε να γίνει Γναθοχειρουργός
αλλά κανείς δεν τη ρώτησε

η Νεράιδα μπήκε στη μπανιέρα

έμεινα μαζί της, πήρα και τον φρονιμίτη μου
πλυθήκαμε
έφτιαξα καφέ κάναμε μερικά τσιγάρα πέρασε η ώρα
Τώρα
Η Νεράιδα και η Σερβιτόρα είναι άνεργες
η Νεράιδα είναι Γυναίκα
πίνει φρέντο εσπρέσο μέτριο και καπνίζει καρέλια πορτοκαλί.
Και
η Νεράιδα παίρνει σκουπίδια και τα κάνει θυμό.
Και, κυρίως,
η Νεράιδα είναι καλή
η Νεράιδα καταλαβαίνει.

Λάκι γιου:
η Νεράιδα θα σας στείλει στο διάολο αν την ξαναφωνάξετε
να μαζέψει το αίμα, τη γλίτσα και τα ούλα σας.

~

(The one with the princess not sleeping because there was a tooth under her mattress)

I had my wisdom tooth removed
possibly the last one.
This is my third one, all three grew crooked.
I left them on crucial spots for the tooth fairy to find

the Fairy is kind
the Fairy is tolerant
the Fairy is tender
the Fairy takes pieces of blood, bones and gums and turns them into gold.

The first one didn’t hurt, it came out whole.
The Dentist left it next to me on the sterilized table
the Dentist is careful
the Dentist is gentle
She is appropriate when the wisdom tooth is to be taken out whole.
I put it in my jacket’s pocket, booked a flight, went Home
I placed it on my father’s pillow, booked another flight, got back
a tooth less.
The Fairy picked it up. A month later my father called me.

The second one never grew, it kept pushing and pushing
absurdly.

the Oral surgeon is decisive
he removed in three pieces something that could become a tooth
he placed them on three different napkins.
Slime, spit, blood – I tucked them in an envelope and sent them to my first boyfriend
addressed to some parking lot and no last name
for we were drunk and I don’t recall much apart from the blood on the back seat.
The Fairy can’t handle parking very well
the Fairy struggles with the perception of space but
I think she found them
as a month later I got my first job as a waitress
Lucky me.

The Waitress is obedient
the Waitress does not forget.
The Waitress goes to the Oral Surgeon
to have yet another wisdom tooth removed

that no one knows if there is still place for it to grow, but it hurts
so we decide unanimously – the Oral Surgeon –
to break some bone and pull it out
to get it over with.

The Waitress holds a tooth in her palms
resembling something like
baby teeth
a wisdom tooth premature
she keeps It in the bathroom cupboard
until she figures out what to do with it

the Fairy is confused
the Fairy doesn’t often think of the possibilities.
I had my wisdom tooth removed, I left it in the bathroom cupboard
and forgot about it
on saturday the Fairy came to pick it up, while I was in the shower

the Fairy is beautiful
the Fairy told me to go to the hell
for making her come all the way for nothing
the Fairy is tired of being beautiful
the Fairy wanted to be an Oral Surgeon
but nobody asked her

the Fairy got in the shower

I stayed, I even took my wisdom tooth with us
we showered
I made coffee, we smoked some cigarettes, time passed by.
Now
the Fairy and the Waitress are unemployed.
The Fairy is a Woman
she drinks her coffee with milk, and smokes marbloros
And
the Fairy collects trash and turn it into anger.
And, above all
the Fairy is kind
the Fairy understands

Lucky you:
the Fairy will tell you to go to hell if you ever call her again
to pick up your blood, slime and gums.



Γεννήθηκα το 1990, στο Ηράκλειο Κρήτης. Ζω στη Θεσσαλονίκη. Δουλεύω σε διάφορες δουλειές, γιατί πρέπει να επιβιώσω. Και γράφω πολύ, γιατί δεν πρέπει. Το πρώτο μου βιβλίο ποίησης, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πολύτροπον, με τον τίτλο «Αλάτι». Παλιότερη δουλειά μου βρίσκεται στο μπλογκ whatthefak.blogspot.com

I was born in 1990, in Heraklion, Creta. I live in Thessaloniki. I do a lot different jobs, cause I have to survive. And I write a lot, cause I do not have to. My first poetry collection, named ‘Alati’, was published by the publishing house ‘Polytropon’. Μy earlier poems are published in my personal blog whathefak.blogspot.com)

ελισαβετιανό

του Pascal O’Loughlin

[]
το
δέρμα μου


είναι γαλακτερό
και το


στήθος μου
είναι αίμα


λευκό
κέρδος


&


το σώμα μου
ούτε


απολογείται
ούτε

          [όποιον
          κι
          αν κατακτά]


κοίτεται
στον
τάφο
του


λέξεις-σύνδεσμοι: Δεν βρίσκω αρκετή λεία. Προσευχηθείτε για μένα.

Μετάφραση: Δ.I.

Καπρίτσιο

του Tom Snarsky

Οι μέτοχοι ζητούν εξισορρόπηση
της μεταβολής. Ήπιο χιόνι σημαίνει
ήπια χρονιά. Αντίθετος καιρός.
Τα αυτιά βουλώνουν γρήγορα
από το αγοράζω-στο χαμηλό-πουλάω-στο υψηλό
της δυναμικής στην κορυφή.

Το λευκό κομματιασμένο χαρτί στο
πάτωμα είναι χιόνι. Ο κομματιασμένος
μάνατζερ στο πάτωμα είναι πάγος.
Το καλύτερο πράγμα στην ανοικοδόμηση
είναι να παραμείνεις ζωντανός.

words-links: Υπάλληλος της χρονιάς.

Μετάφραση: Δ.Ι. (Δήμητρα Ιωάννου)


Η ΓΑΙΑ XAΘHKE

Louise Anne Buchler

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

Δεν θα βρεις τη Γαία πάνω σ’ ένα στρώμα της γιόγκας
στη στάση του σκύλου με το κεφάλι κάτω,
τον κώλο προς τα πάνω – αναποδογυρισμένη, γεμάτη οργανικά δημητριακά και μέλι manuka
ή στο τμήμα με τα βιβλία αυτοβοήθειας του Waterstones, προσφορά δύο στην τιμή του ενός,
όπου η πεμπτουσία του γυναικείου φύλου ξεχύνεται από μια γραμματοσειρά ίδια μ’ εκείνη που είχες δει στον καθεδρικό του Salisbury,
μια αντανάκλαση αιώνων πίσω – όπως και του προσώπου σου,
ή στο Oxfam όπου ανακάλυψες μια συλλογή ποίησης της δεκαετίας του 70 για μία λίρα – και εκτοπισμένη σαν δορυφόρος κάθισες στον σταθμό του Liverpool Station απορώντας γιατί ντύθηκαν όλες σαν άντρες και μιλούσαν για επανάσταση.

H μοναδική επανάσταση που γνώρισα ποτέ ήταν το πέρασμα του χρόνου και τα χέρια του τραχιά σαν συρμάτινα σφουγγαράκια brillo να χουφτώνουν το πρόσωπό μου.

Δεν θα βρεις τη Γαία σκυμμένη πάνω από μια λεκάνη τουαλέτας
ή στην ποίηση ενός άντρα που σου λέει ότι είσαι θεά κι ότι το μουνί σου είναι ναός – καθώς ερωτοτροπεί με στίχους που έχει γράψει για άλλες γυναίκες, σε άλλα μπαρ, σε άλλες πόλεις – χύσι, όλες οι πιστές να προσέλθουν.
Tο μουνί μου μιλάει για βροχή και υγρή ζέστη – δεν είναι πιο ιερό από τ’ άλλα – αλλά είναι δικό μου.

H μοναδική θεά που γνώρισα ποτέ βρισκόταν στο βιβλίο μιας βιβλιοθήκης – με κενά μάτια και κοσμήματα, ενώ με κοίταζε ένας άντρας με τον πούτσο του να εξέχει από το παντελόνι του σαν ένα θυμωμένο, μουγγό και τυφλό φίδι.

Όλοι γνωρίζουμε τον Bιβλικό κήπο της Eδέμ – στο σύνολο της αφθονίας του, η γόνιμη ωρίμανση ήταν απλώς μια μεταφορά.

Pώτησε στη στάση του λεωφορείου τη γυναίκα με τα σπασμένα σαν πορσελάνη δόντια πού πήγε η Γαία – την τελευταία φορά που την είδε ήταν παγιδευμένη σε μια πίπα για κρακ – στριφογυρίζοντας εκτός τόπου και χρόνου σαν πεφταστέρι
και τώρα η Γαία δεν κάνει επισκέψεις πια
και ξοδεύει τα λεφτά του επιδόματός της με τη μία –
γιατί είναι πιο εύκολο να αποφεύγει τον πειρασμό, κήπους και φίδια.

Παραποιώ τη δική μου μυθολογία
η Γαία ήταν ανέκαθεν μια αυτάρεσκη σκύλα
δεν μπορεί να είναι τα πάντα
δεν μιλάει τη μητρική μου γλώσσα.

H Σάρκα της Γαίας

της Alice Hui-Sheng Chang


ποίημα χωρίς τίτλο



ανιχνεύω το 			άκουσμα
        αφουγκράζομαι το 			λιώσιμο

                                                                 εκεί όπου
νέα και μικρή
                         εγώ είμαι;

           πέρα από 		   την επικράτεια  

του θανάτου

σε 				μια 	μεταιχμιακή 	            καταγωγή

Μετάφραση: Δ.Ι. (Δήμητρα Ιωάννου)

λέξεις-σύνδεσμοι: σάρκα, ιστορία, γεωγραφία

Τρομερή Θεά

της Yoko Danno

Aνάμεσα σε σωρούς σκόνης και στάχτης κείτονται
οι πυγολαμπίδες του χθες—κτήνος,
μητέρα γη, που καταπίνεις όλα
τα ευαίσθητα πλάσματα—έχεις ποτέ
ξεράσει πτώματα από βαρυστομαχιά;

«Θ’ αψηφήσω τον θάνατο στήνοντας
σε μία ημέρα 1500 κέντρα μητρότητας
στη γη των ζωντανών», αντιτάσσει ο θεός
στην σύζυγό του με την παράξενη διατροφή,
την πολυπρόσωπη θεά με τα εκατό πόδια

Tα λευκά μαλλιά της κυματίζουν στον αέρα
σαν χνούδι πικραλίδας—χωρίς ρίζες,
χωρίς βούληση, χωρίς κεραίες—ακολουθεί
κάθε αλλαγή του αέρα.—
Ίσως αύριο είναι η σειρά μιας νέας ζωής

«Tα ζώα δεν διαφεύγουν προς τα κάπου
αλλά από κάπου»,* λέει ο θεός. Kάποτε
η σεληνόφωτη αχλαδιά ίσως ωριμάσει—αλλά για την ώρα
εκείνος τραγουδάει γλυκά ερωτικά τραγούδια για τους ανθρώπους
που ζουν στη σκιά της πυρηνικής ομπρέλας


*Aπό το έργο «H ζωή του Πι» του Yann Martel

Mετάφραση: Δ.I. (Δήμητρα Iωάννου)

M

της Sarah Crewe

ago16 ELIKA

 

λέξη-σύνδεσμος: νερό

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

από τη συλλογή ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ

της Jane Joritz-Nakagawa

Aναπνοή εκτός του ορυχείου μου. Παραδείσια δυαδικά ψηφία.
Ρίζες σε νοητικές κοιλότητες. Απαλός, απαλός ο γαλάζιος χρωματισμός.
Γίνεται ερείπια πόλεων από κρυστάλλινο αέρα.
Νευρικός διάλογος. Παιδική επισημότητα, ο καπνός τρεμοπαίζει.
Aναπάντεχη για μένα η κηδεία.
Μονότονα άδεια βήματα. Λίγα υπολείμματα. Πολύ αργά.

Tίποτα δεν είναι χρήμα. Ένα μοναχικό μέρος από βράχια και άμμο.
Στα όνειρα μια αίσθηση κωφότητας. Bαθιά αθώα σιωπή.

Tα προκαταρκτικά δεν διακρίνονται. Mε ξεγελά το υποσυνείδητό μου.
Έχω παγώσει έχεις πεθάνει. Παραμορφωμένη γλυσίνα.

Mυαλό ερωμένης λατρεία της προϊστορίας περίφημη φωνητική
Μαστική μυθοπλασία σάκος με ρύζι υστερία συλλογή αντίληψη
Άφθαρτος τοίχος παγώνει βλέμμα δικαστική διείσδυση
Aτελείωτες φαντασιώσεις ταυτότητας καπνίζοντας διάζευξη της συλλογής
Aκροατήριο από πτώματα δίπλα σε ωκεανούς εφοδιασμένο με κροκαλοπαγές εργαλείο
Περίκλειστο σώμα αθάνατος τρόπος λιγοστό φως

ΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΝΔΕΣΜΟI: σπηλιές, μυαλό, αναπνέει, ρίζα

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

ΑΝΕΞΙΤΗΛΗ ΦΩΤΑΨΙΑ

τoυ Ali Znaidi

Πρωτεύουσες και πόλεις συναγωνίζονταν ποια θα έχει
την πιο εκθαμβωτική πρωτοχρονιάτικη φωταψία.

Στην περιφέρεια, δίπλα σε μια σκηνή
διάτρητη από τον αέρα,
αθώα παιδιά μοιράζονταν, για να γιορτάσουν,
τη λάμψη ενός κάρβουνου που είχε σχεδόν σβήσει.

Τώρα τα εκθαμβωτικά φώτα χαμήλωσαν.
Αλλά τα δάκρυα των παιδιών ακόμα
σκορπίζουν τα πιο αστραφτερά φώτα.

— Φώτα που σχεδόν σπινθηρίζουν.

Οι σωροί της στάχτης δεν θα καταπιούν
ποτέ αυτή την φωταψία.

Μετάφραση: Δήμητρα Ιωάννου

ΠAPAΞENH ΛOΓIKH MΠOYΛ

του Sean Smith

μια ερώτηση, απότομη
ένα ερωτηματικό-θαυμαστικό εγώ, σ’ αυτή
σ’ αυτή την ανάκριση, εγώ
πέφτω πέφτω, εγώ
κάτω στη γη

μια εικασία, αποδεκτή
ένα θαυμαστικό εμείς, χωρίς
εξήγηση, εμείς
τραγουδήσαμε τραγουδήσαμε, εμείς
κινούμενα σχέδια από πηλό

μια ένταση, ελαστική
ένα συμπλεκτικό σύμβολο είμαστε, ευτυχία
αυτή και και και, είμαστε
παρέα παρέα, φιλιά
από άμμο

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: μαντέψω, 46

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

H ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ

της Matina L. Stamatakis

Αφορά την άγρια ανάπτυξη μέσα της:

αυτά ή όλ’ αυτά ή μόνο τα υπόλοιπα μπιτ της

─ δεν αλλοιώνονται ποτέ μέσα στην άβυσσο του κίτρινου της πικραλίδας

ή κάποιου μεγαλόπρεπου μωσαϊκού τοπίων.

Ένα μικρό τετράγωνο ή ένας ρόμβος εντελώς ατελή.

Όπως η διάρκεια,

ακαθόριστος χώρος πέρα από τη διόγκωση του ενός. Oι πλαστές ταυτότητες,

δεν υπόσχονται τίποτα τα μίλια ανάμεσα

στο ένα εγώ και το άλλο ─          φουσκώνουν αέναα μέσα μας,

είναι μεταβλητά

στα βάθη μας.

ΛEΞEIΣ-ΣYNΔEΣMOI: TO HMEPOΛOΓIO TΩN ΠOΛΛAΠΛΩN EΓΩ

Mετάφραση: Δήμητρα Iωάννου

bit: σύντμηση του αγγλικού όρου binary digit, το δυαδικό ψηφίο στα μαθηματικά

παρ_01

Sophie Mayer

Mετάφραση: Θοδωρής Χιώτης

(O απόηχος ενός ονείρου με τον πατέρα μου [τον Hannibal Lecter])

*

Όταν οι αστυνομικοί με ρωτάνε τι έχει κλαπεί, εγώ λέω: «Τα πάντα».

Το τραπέζι της τραπεζαρίας, οι καρέκλες, ο καναπές, η πολυθρόνα, το τραπεζάκι, η τηλεόραση.

(Σπονδυλική στήλη, γοφοί, επιγονατίδες, συκώτι, νεφρό, μάτια).

Ασπόνδυλη, σέρνομαι σαν πάνινη κούκλα στο πάτωμα. Το κεφάλι της σφηνωμένο σε μια στενή γωνία, ένα εξαιρετικά βαρύ κούφιο κρανίο. Ψυγείο. Πλυντήριο. Κρεβάτια. Ντουλάπα. Βιβλία.

(Κρανίο)

(Κοιλιά)

(Στήθη)

(Πλευρά)

(Πνεύμονες)

Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Λέω στους αστυνομικούς, «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» . Εκείνοις μου παίρνουνει τους πνεύμονεςσπονδυλικήστήληέντερα.

Το τραπέζι της κουζίνας δέρμα). Θερμοσυσσωρευτές (αίμα). Βραστήρας.

Καρδιά.

*

Γιατί μισώ τόσο πολύ τον εαυτό μου στα όνειρά μου;

*

(νεκρός. χρόνος. μνήμη.)

*

Tο σπίτι είναι σαν ένα κουκλόσπιτο, ανοιγμένο στη μέση προς επίδειξη. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να απλώσει το χέρι του εκεί μέσα και να ψηλαφήσει. Πρόκειται για μια κοιλότητα, όπως στο επιτραπέζιο παιχνίδι «Εγχείρηση», τα όργανά του (έντονα χρώματα, πλαστικά) σκορπισμένα μετά από μια αδυσώπητη θυσία. Και είναι καλωδιωμένο. Μικρά ηλεκτρικά σοκ τη διαπερνούν καθώς αγγίζει χαλί το οποίο έχει ξεχάσει ότι είναι χαλί. Χαλί με το στημόνι ξηλωμένο. Τα δάχτυλά της ακουμπούν στο εσωτερικό κενό του ποδιού της καρέκλας και αισθάνεται σαν στο σπίτι της. Αισθάνεται χρήσιμη σαν ένα σφράγισμα. Η αίσθηση του γνώριμου: γνωρίζει τα ίδια της τα κενά. Τρομάζουν όποιον τα αγγίζει. Τοποθέτησε τα όργανα πίσω στη θέση τους (πλοπ, πλοπ) με ένα κουδούνισμα και ένα τσίμπημα. Το σώμα είναι γυρισμένο από τα μέσα προς τα έξω, καθώς τσιμοπολογείται από κοράκια μέχρι να μείνουν μόνο απογυμνωμένα κόκκαλα.

*

(Φοβάμαι ότι δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ το σώμα μου, ή τις σημειώσεις από την ανάγνωση του «Trauma & Recovery» της Judith Herman)

*

Εκείνη μπορεί να αναπνεύσει αλλά κάθε ανάσα είναι δάκρυα, ξεριζώνεται από την κοιλότητα σε μπλε κύματα που βάζουν φωτιά στις τρίχες στα χέρια της.

(Τα χέρια επιστρέφουν.)

Πιέζει το πρόσωπό της στους βραχίονές της μέχρι που

(τα μάτια επιστρέφουν)

οι βολβοί των ματιών της επανέρχονται κάτω από τα βλέφαρά της.

Εκείνη είναι ένα σύστημα πίεσης, τεκτονικές πλάκες, κάτι τεράστιο και βρυχώμενο.

(Οι πνεύμονες επιστρέφουν.)

Βρυχώμενη στη σιωπή, βρυχώμενη σιωπηλά, μην τρομάξεις τους γείτονες. Βρυχώμενη μέχρι να απογυμνωθεί το καυτό της πρόσωπο

(το αίμα επιστρέφει).

Σέρνει τα δάχτυλα των ποδιών της

(τα πόδια επιστρέφουν)

στο χαλί που καλύπτει ολόκληρο τον χώρο, βγάζοντας σπίθες, πιέζει τους αγκώνες της στα πλευρά της καθώς η γυάλινη υδρόγειος θρυμματίζεται και εκείνη είναι μέσα, βυθισμένη μέχρι τους αγκώνες της

(τα όργανα επιστρέφουν)

μέσα ζεστά έντερα και γέμιση. Εκείνη είναι τα δέκα μικρά γουρουνάκια. Εκείνη

(η κύστη επιστρέφει)

τρέχει φωνάζοντας γουί-γουί-γουί μέχρι να φτάσει σπίτι.

Εκείνη είναι χαρούμενη, ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο διακοσμημένο με εντόσθια και βολβούς ματιών, με άσπρες λειασμένες επιγονατίδες και σπονδύλους, ένα εγχειρίδιο βιολογίας ψαλιδισμένο σε πολλά κομμάτια και χρωματισμένο από ένα πεντάχρονο που έχει φάει πολλή ζάχαρη. Εκείνη είναι αυτό το ερυθρό αιμοσφαίριο και εκείνος ο νευρώνας. Aλήθεια, είναι τόσο μικροσκοπική στο κουκλόσπιτο του αίματός της. Aλήθεια. Θα έμενε εδώ για πάντα.

*

(Ξ/αγρύπνια)

Ένας ναυαγισμένος καθεδρικός ναός από λογομαχίες και το φως του ηλίου, ορισμένα όχι μόνο χωρίς φύλλα, μια καμπίνα που επιστρέφει τα ξύλα της στο δάσος, ένα θερμοκήπιο όπου το γυαλί έχει γίνει και πάλι άμμος, μια εκπνοή από μια σπηλιά όπου δεν υπάρχει τίποτε παρά μόνο προϊστορικά κόκκαλα.

Και

χάθηκε.

Λέξεις-σύνδεσμοι: ΠAP_01
ΓIATI MIΣΩ TOΣO ΠOΛY TON EAYTO MOY ΣTA ONEIPA MOY;
ΦOBAMAI OTI ΔEN EXΩ XPHΣIMOΠOIHΣEI ΠOTE TO ΣΩMA MOY. (TA ONEIPA MOY MOY ΛENE …)

ΠΟΙΗΜΑ #2

του Αντώνη Κατσούρη

μία ιστορία έρωτα στην ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
μία ιστορία μίσους σε έναν ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ

η επιθυμία κινείται / ο έρως είναι ρήμα
τρυφερά τραυματικό / τρυφερά τρέμω

μία ιστορία έρωτα όπου ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
μία ιστορία μίσους ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ

flesh pink / person-to-person pink / heart of pink
μοβ παπαρούνες / στην καρδιά του αδώνιου κήπου

μία ιστορία έρωτα ΜΕΣΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ
μία ιστορία μίσους από ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

σε αυτή την σελίδα / θε σε περιμένω / να με ξαναγράψεις
from the south of your mouth / from the I of my eye / from the pose of your nose

μία ιστορία έρωτα ΠΟΥ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΔΙΔΥΜΗ
μία ιστορία μίσους ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΙΑΣ

ηχώ / πάντα με κάνεις / να αμφιβάλω
πότε είναι αργά; / πότε είναι πολύ αργά;

μία ιστορία έρωτα ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
μία ιστορία μίσους ΕΠΙΔΗΜΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

a passive activity / an active passivity
φτωχή μου Δάφνη / πως κατέληξες / ένας μικρός πράσινος θάμνος…

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

του Αποστόλη Αρτινού

-«Ίδιος με χλόη που σφύζει σε γη δική σου.
Όπου το φως ανθεί.
Πριν ορισμούς ορίσει και κατακλύσει ορίζοντες.
Μη φοβηθείς το λαμπερό σκοτάδι μου που καίει»

-«Όλες οι φλόγες πάνω στη γη είναι πένθιμες.
Άκουσε!
Όλες οι γλώσσες τους κραυγές.
Δες!
Σε γυροφέρνουν»

-«Γράφε με»

-«Εγγράφεσαι.
Με τις σκιές που αφήνεις καθώς οι φλόγες σε γυρεύουν.
Σπαράζουν πάνω σου.
Κοίταξε!
Άσε την όραση αυτή να τυφλωθεί»

-«Να τυφλωθεί.
Μια τελετή που στον ρυθμό σου αργοσβήνει
αλλά δεν σβήνει»

-«Τ’ αγαπημένα μάτια λυπημένα;
Πως γίνεται αυτό;
Πως γίνεται οι λέξεις σου να σπάνε στην αφή μου;
Οι πόροι σου;
Αλμύρα;
Το αίμα σου;
Οι νύχτες και οι μέρες σου;
Άκου …
η λέξη σου…»

-«Η λέξη…
η λέξη ακυρώνει την αφή.
Ενεργοποίησε την αφή.
Απόσβησέ την.
Τα δάκτυλά μου,
τα χέρια μου.
Εντεινόμενη αφή.
Τα χέρια μου.
Στις άκρες των χεριών μου».

-«Είναι σαν να’ χεις κλειδώσει τις αρθρώσεις. Να εξαρθρώνεις τον ρυθμό. Μ’ έναν
αργό βηματισμό.
Αργά».

-«Κλώνος».

-«Είμαστε κλώνοι της οδύνης.
Μία αργή μηχανική μεταμόρφωση.
Συμμορφωνόμαστε σε συμπεράσματα.
Πάλιν αυτό μας κατέχει»

Ύστερα ακούγεται μια σιωπή. Η συνδεσμολογία μιας μηχανής. Το χέρι που γράφει.
Γραφή.
Αυτός δεν θυμάται. Η πρόνοια του κειμένου κατέγραφε για λογαριασμό του. Ο διάλογος
είχε κάπως έτσι:

-«Σκοπεύω να ταυτίσω αυτό το μουσικό κουτί με τον μελλοντικό αποχωρισμό μας»

-«Κι’ εγώ θα τραγουδώ στην μουσική του»

-«Θα σε αγγέλλω στη σκηνή»

-«Θα σου χορεύω»

-«Θα σου πετώ ονόματα από κάτω να τρομάζεις»

-« Άκου!
Γράφει κανείς;
Ακούω γράμματα να σβήνουν και να γράφονται»

-«Τα ίχνη από βήματα στο δάπεδο, γραφή.
Οι ήχοι απ’ το μουσικό κουτί, γραφή.
Και ότι γράφεται δεν ζει κι εσύ πεθαίνεις»

-«Μαύρο, απύθμενο, μελάνι»

-«Γι’ αυτό να γράφεις μ’ ενοχή για την ζωή»

-«Για την γυμνότητά της που’ ναι ορατή»

-«Περίκλειστη μες’ την γυμνότητά της»

-«Νεκρόφιλη»

-«Φυτεύει λέξεις μες’ τα σώματα»

-«Μαύρες τουλίπες»

-«Υγρές,
στο μέσον της ερήμου»

«Όπως το λες»